geluksmomenten

Kleine geluksmomenten #17

Afgelopen maand stond niet te boek als de beste maand van dit jaar. Je baan verliezen na 12,5 jaar is niet niks, zelfs niet als je er wel vrede mee hebt… Maar ondanks alles probeer ik te genieten van de kleine dingetjes en noteer ik ze bewust. Omdat genieten juist nu zo belangrijk is! (en omdat ik extra veel tijd heb om stil te staan bij de kleine dingen)

Een nieuw gevulde en opgeruimde kledingkast, inclusief sollicitatie-proof kleding geluksmomenten Mijn MacBook Air (met toffe sticker!), nog elke dag een verademing vergelijken bij die gammele MacBook Pro geluksmomenten Naar Ikea gaan en maar € 18,95 uitgeven, een prestatie voor mij! geluksmomenten Verrassings-kerst-cadeautjes versturen (en de toffe reacties daarop) geluksmomenten Een bedankkaart van een lief vriendinnetje (wat helemaal niet nodig was, maar des te meer gewaardeerd) geluksmomenten

Dat Like & Love (it!) qua bezoek in een stijgende lijn zit geluksmomenten Ferry die me na slecht nieuws op het werk meteen komt ophalen (en die honderdduizend keer mijn hoofd kriebelt als ik onrustig ben) geluksmomenten Plannen maken voor kerst geluksmomenten Ouders die bezorgd zijn, een teken van heel veel liefde geluksmomenten Net als je denkt dat je een level met Jelly Splash nooit kunt winnen, speel je hem in één keer uit geluksmomenten    Lees verder…

blogaholic

Als je toch genoeg tijd hebt…

… dan begin je toch gewoon nog een nieuwe website. Omdat die ene domeinnaam die je graag wilde nu opeens wel vrij bleek te zijn.

Toen ik hoorde dat ik boventallig werd verklaard, dacht ik: “Wat moet ik met al die tijd?” Natuurlijk heb ik Like & Love (it!) en natuurlijk heb ik mijn fotografiebedrijf. Maar de maanden december en januari zijn niet de meest drukke maanden voor het laatste. Daarnaast kan ik simpelweg niet de hele dag werken aan één dezelfde blog. Los van het feit dat zeker net na het nieuws mij de zin ontbrak om ook maar iets te doen. Alles voelde nutteloos en het voelde ook als spijbelen onder werktijd.

Na een lang weekend zielig zijn en vertroeteld willen worden, was ik de grootste klap te boven. Ik had ruimte voor een nieuwe uitdaging, was druk aan het solliciteren, scheef heel wat kerstgerelateerde items voor Like & Love (it!) en had binnen no time een volle agenda. En dat was niet alleen omdat al die lieve vriendinnetjes mij mee op pad wilden nemen en leuke dingen wilde doen. Nee, nog geen twee weken na het slechte nieuws had ik drie afspraken met recruiters staan (kennismakingen) en mijn eerste echte sollicitatiegesprek. Er ging geen dag voorbij zonder ook maar een afspraak te hebben.   Lees verder…

stom

Stom #6

Met stip op één: het slechte nieuws krijgen dat je wist dat er aan zat te komen. En dan toch meer aangeslagen zijn dan je had verwacht. Ja, ik ben mijn baan kwijt. Geen wrok jegens werkgever, ik snap de economische situatie. Maar na 12,5 jaar trouwe dienst doet het, ondanks dat ik er inmiddels vrede mee heb, wel pijn. Gelukkig heb ik ook nog de kracht om me druk te maken om kleine stomme dingen.

Knoflooksmaak the day after kruisje1 Beslissingen die niet gemaakt worden (oh wacht, die zijn inmiddels gemaakt) kruisje1 Radiostilte kruisje1 Koude voeten in bed en dan geen kruik (of Ferry, of Boaz) bij de hand hebben om ze op te warmen kruisje1 Solliciteren, hoe ging dat ook alweer? (niet echt een futiliteit, maar toch) kruisje1 Steken in mijn hoofd kruisje1 Het toetsenbord van de iPhone 6, ik maak veel vaker typefouten door dat de letters verder uit elkaar staan kruisje1 Jezelf buitensluiten terwijl het vriest, zonder jas! kruisje1    Lees verder…

werkloos

Vrouw (33) zkt baan (online)

Opeens weet je hoe het voelt om (bijna) zonder baan te zitten. Na 12,5 jaar Sanoma houdt voor mij een prachtig tijdperk op. Ik ga mijn cv afstoffen en mij weer op de arbeidsmarkt begeven. Eng & tegelijk heel uitdagend tegelijk!

Als 21-jarig meisje zette ik mijn eerste stappen als medewerker in dienst (daarvoor was ik er stagiaire overigens) in het nog altijd prachtige gebouw in Hoofddorp. Ik mocht de website van Libelle runnen, en niet veel later werd ik internetcoördinator. Toen het tijd was voor een nieuwe uitdaging stapte ik intern (want waarom zou je het extern zoeken als er intern mogelijkheden zijn én je je goed voelt bij een bedrijf) over naar een nieuw te lanceren website. Inmiddels zijn we zeven jaar verder en heeft Sanoma keuzes gemaakt die ik commercieel gezien snap, maar voor mij ongunstig uitvallen. Niet geheel onverwacht, maar damn, het blijft een klap in je gezicht als je bij HR zit en je hoort dat het allemaal stopt voor je (al weet je dat eigenlijk al voor je het gesprek in gaat).

  Lees verder…

2014-gelderland-013

Welkom man met de hamer! (maar wat was het fijn)

5.50 uur. De man met de hamer slaat genadeloos toe op het moment dat de wekker gaat. Einde vakantie, einde niets doen.

Ik was (en soms ben) er nooit goed in: niets doen. En met niets doen bedoel ik dan niet op de bank liggen en enkel muziek luisteren, want die vorm van niets doen is niet aan mij besteedt. Nee, niets doen is voor mij even geen Sanoma, geen fotoshoots en klanten (alleen mail bijhouden voor aanvragen), geen vastomlijnde plannen en geen wekker. En als je het zo bekijkt is onze vakantie echt een niets doen-vakantie geweest.

Vorige week maandag vertrokken we met een auto volgeladen naar Gelderland. Hoe deden we dat ooit met de Fiësta? De auto was gevuld met – naast Boaz en ons – heel veel eten (welkom kilo’s) en teveel kleding. Teveel omdat we met name in het huisje hingen in dezelfde kleding. Een hangvakantie was het zeker. Voor de open haard, want we brandden acht zakken haardhout op. Terwijl we genoten van lekkere hapjes, knoflookdipjes, pepernoten, wijn, chips, verse broodjes en meer van dat soort caloriebommen.   Lees verder…