De omgekeerde wereld

Ik doe dingen vaak verkeerd om. Zo geef ik geld al drie keer uit voor ik het ontvangen heb bijvoorbeeld. Of heb ik alle accessoires voor de werkkamer al, terwijl de meubels nog niet eens besteld zijn… Dat is ook Laura.

Heb je mijn nieuwe huisstijl van Perfect Portret al gezien? Ik ben er zo trots op. Maar er zit wel een verhaal aan vast, waarom ik het juist nu veranderde.

Met de komst van het ‘nieuwe werken’ en lichamelijke issues vond ik het niet langer verantwoord om altijd vanaf de bank te werken. Niet voor hele dagen. Tel daarbij op dat ik – door het boeken van een DJ workshop voor Ferry – mezelf in de vingers heb gesneden. Meneer wil een DJ-set en een eigen plek om lekker te chillen met muziek. In de week dat dit langzaam in mijn brein opborrelde, kwam ik thuis bij een collega-fotograaf die zo’n gezellig werkplek had.

Ik hakte knopen door. Weg met de studio!

Aldus het beweeglijke monster

Ik mag dan een bazinnetje hebben die fotograaf is, je zult me niet snel op foto’s vinden. Ik ben namelijk een beweeglijk monster.

Echt, dat zijn de woorden van mijn bazinnetje. Ik ben een beweeglijk monster. Het zal je maar gezegd worden. En dan ook nog geen fotoshoot. Slechts één keer durfde ze een fotoshoot van haar beweeglijke monster aan.

Ze wilde me zo graag in de studio op de foto zetten en ik besloot dat te saboteren. Dat krijg je als je een beweeglijk monster wordt genoemd. En: kom op, ik ga toch niet op een glad, wit stuk papier aan een rol stil zitten. Ik ontdek toch liever de hele zolder.

Helaas had ik mijn bazinnetje te laag ingeschat. Ze had hier natuurlijk een oplossing voor: omkopen met wortels. Ik werd in een houten emmer gezet met een hele bos van die oranje dingen. Daarvoor wil ik natuurlijk wel eventjes model staan!

Lieve Agaat

Precies een jaar geleden zat ik met een knoop in mijn maag op het werk. Een knoop omdat jij, mijn lieve vriendinnetje, op dat moment een levensgevaarlijke operatie onderging. Ik was bang, enorm bang, dat het mis zou gaan.

Nog nooit was iets naars zo dichtbij gekomen. Nog nooit had ik iemand ontmoet die zo’n ingewikkeld hoofd had, met de daarbij behorende problemen. De avond daarvoor greep het me om de keel en uit het niets zat ik als een klein kind te snikken op de bank.

Toen S. belde dat de operatie goed was gegaan, viel er letterlijk een last van mijn schouders. Je was er nog, je was niet dood. Er was niet vitaals geraakt. Al snel kreeg ik een eerste bericht van je: een foto van een joekel van een jaap. En wat was ik trots op jouw dapperheid.

De dagen erna kwam er naast trots ook een nieuwe angst bij: zou ik ‘mijn Agaat’ nog terugkrijgen? De vrolijke spring-in-het-veld die communicatief zo sterk was. Nu had ik een vriendinnetje die plots Zuid-Afrikaans leek te praten, waarvan ik alle blogs en whatsappjes moest vertalen.

Een vriendinnetje die om niets boos en opstandig werd. Die af en toe net een drammende dreumes leek. Een vriendinnetje die vergat dat ik haar had gebeld… En hoewel ik het je niet kwalijk nam, deed het wel heel veel pijn. Waar was die lieve Agaat die mij zo dierbaar was geworden?

Ons gaan na Suid-Afrika

Een paar jaar geleden wilde ik graag naar Zuid-Afrika. Ferry wees het resoluut van de hand: Thailand moest het worden. Maar hoe kon hij nu beslissen als hij niets wist over Zuid-Afrika? Ik gaf hem voor kerst twee reisboekjes. Daarna mocht hij zijn mening geven.

Wat het uiteindelijk werd? Geen van tweeën. We waren bij kennissen en zij showden hun foto’s en films van hun rondreis in Amerika. Een bestemming waar we het meteen beiden over eens waren. Daarna kochten we een huis en ik weet nog dat Ferry dacht dat die geldboom gewoon doorgroeide en ik zei: “Nee, dit jaar zit er geen verre reis in. We gaan niet naar Thailand.”

We gingen inderdaad niet. Ik wel. Want ik werd uitgenodigd door het Thais Verkeersbureau en een maand later zat ik daar dan. Ik praatte het bij Ferry goed: “Maar we gaan naar een ander deel dan wij wilden, dus we kunnen even goed nog een keer samen gaan.” Inmiddels zijn we drie jaar verder en werden het Zuid-Frankrijk, Portugal en Florida. Thailand verdween van de kaart.

Balansen

Ik zie me nog staan: met klamme handjes bij de KvK. Koudwatervrees. En wat gebeurde er veel in twee jaar! Vooral met mezelf, kwam ik achter toen ik een oude blog terug las. Wat is er veel gebeurd sinds die tijd…

“Ik heb last van koudwatervrees”, zei ik vandaag tegen Fer. “Van wat?”, was zijn antwoord. Ik probeerde zo goed als het kon uit te leggen wat het in mijn ogen is: angst voor iets nieuws, angst voor dat het een mislukking wordt.

Hier begon ik mijn blog mee op 22 september, de dag voor ik de grote stap maakte. Typisch Laura: grote bek, klein hartje en oh zo bang om te falen.