Vandaag was het dan zover; Ferry mocht zijn verjaardagscadeau verzegelen. Om half tien zaten we in de auto – samen met zijn moeder die mee wilde kijken – richting Lelystad. Mooi weer, geen wolkje aan de lucht, dus goed uitzicht in elk geval.

Een uur later: Ferry in de lucht

Het begin en het eind legde ik vast op film en foto, lange leve multitasken. Ferry kwam stralend uit het vliegtuig, allicht het begin van een nieuwe, kostbare hobby. Enkele woorden die Ferry sprak toen hij uit het vliegtuig kwam? ‘Wat een unieke ervaring’, ‘Het begin was wel even onwennig’, ‘Ja, ik wil zeker nog een paar lessen nemen’, ‘Nu alleen nog een keer in een helikopter vliegen’, ‘We zijn over ons huis gevlogen’… Ik kan nog wel even doorgaan, net zoals Ferry in de auto enthousiast bleef vertellen over het vliegtuig, de instructeur, de vlucht en de handelingen. Lees verder

That’s me. Tot ergernis van vele mensen. “Je weet niet wat je mist.” Nee, dat klopt, dus ik kan het ook niet missen. Vervelend is het wel, Ferry kan nooit een lekker met me naar de Japanner o.i.d. Veel mensen denken echter dat ik helemaal niet uit eten kan. Dat is niet waar. Geef mij maar een lekker stuk vlees (helaas, de biefstuk heb ik af moeten schaffen wegens gezondheidsproblemen), lekkere patatjes of aardappeltjes en Laura is gelukkig.

Toch vind ik het gewoon simpelweg onhandig. Hoe kunnen we ooit verre reizen maken als ik zo moeilijk blijf doen, waarom kan Ferry alleen met anderen naar de Japanner of de Thai. Ik heb besloten er maar aan te gaan wennen. Nee, ik ga niet meteen heet Thais eten, maar gewoon weer vaker proberen. Lees verder

In 1997 kwamen we bij elkaar in de klas, 5 havo. Hij was het jaar daarvoor gezakt, door de Pfeiffer als je hem moet geloven. Hij was de pias en behoorde tot het populaire groepje. Ik was wat meer op de achtergrond en behoorde duidelijk niet tot de populaire groep. Toch werden we vriendjes…

Hoe hij mij zag?

Hij herinnert me nog als het meisje dat op zaterdag – na haar werk bij de bakker – lekkere broodjes langs kwam brengen, ik herinner me dat niet meer. Ik herinner me nog wel de vele potjes Photoplay bij de kartbaan, waar hij toen werkte.

10 jaar later

Inmiddels zijn we bijna 10 jaar in het bezit van ons havo-diploma. Contact is er nog steeds. En dat is best verwonderlijk, hij woont namelijk al jaren in Amerika. Eén keer zag ik hem in Nederland, toen hij een weekje terug was. We gingen uit eten en natuurlijk photoplayen. De laatste keer dat ik hem zag was in 2007, nota bene in Manhattan. Samen met Ferry en Melissa (zijn vrouw) hebben we ons een dag vermaakt; Central Park, Strawberry Field, Brooklyn Bridge en uit eten bij Jeckyll en Hyde. Top! Lees verder

Cadeautjes kopen vind ik leuk, het liefst verzin ik iets origineels. Soms ben ik inspiratieloos. Zo ook die ene keer dat ik met mijn broer ging winkelen voor Moederdag. We kwamen thuis met een theepot in de vorm van een koe. Was ik die keer maar wat creatiever geweest…

Hoe het begon?

Die theepot was namelijk het begin van een verslaving. Mijn moeder ging koeien sparen. Het begon met de hele koeienlijn van de Blokker, waar de theepot een onderdeel van was. Al snel breidde zich dat uit. Jaren later stond de kamer vol; knuffelkoeien die geluid maakten, een fluitketel met vlekken, een ijsschep die ging loeien bij de aanraking met de koude lekkernij, een door mijn ex uit een bushok gejatte poster met een koe, een chocolade-paaskoe van een paar jaar oud bleef bewaard Lees verder

Ferry en ik gaan graag uit eten en wat is nu een betere reden dan Ferry’s verjaardag? Dus zaten we gister om 18.30 uur in de auto, op weg naar Peter. Waar we wel vaker eten. En dat kent een lange traditie.

Mijn vader heeft sinds (even uit mijn hoofd) 1977 een eigen zaak, Vos IJzerhandel, in Huizen. Aan de Middenweg. En op het hoekje van de Middenweg zit ook restaurant Le Beau Geste. Eigendom van, je raadt het al, Peter. In dit restaurant kwam ik met mijn ouders van kleins af aan, ongetwijfeld dat Peter mij ook als baby’tje herinnert. Lees verder