Het is geen geheim meer op mijn blog; ik ben een slechte eter. Ik lust bijna niets en ben in mijn jeugd (buiten de Hollandse pot) met weinig smaken in aanraking gekomen. Op zich prima mee te leven hoor, maar Ferry wil ook wel eens naar een ander restaurant met me, en stiekem staat Azië ook nog op mijn verlanglijstje. En dus is het tijd om het roer om te gooien!

Stap 1: naar de Japanner

Oké, vorig jaar al een keer gedaan en dat was geen succes. Ik wilde niet, maar ik moest. Ik kon niet kiezen uit een menu en er waren allemaal vreemde mensen bij. Alleen al mijn aversie tegen dit etentje werkte niet mee. Nu wilde ik zelf, koos ik een vleesmenu dat ik aantrekkelijk vond en ging ik er volledig voor. Lees verder

Meedoen als model voor de Coiffure Award betekent niet alleen maar leuk. Er is immers een doel en dat is de perfecte foto, die ook nog eens opvalt. Geen simpel kapsel dus!

De krullen van de vorige keer waren te lief, en dus moest het stoerder. Oké, kom maar op! Ik weet dat schoonzusje Ismahan niets doet waar ik echt niet mee kan lopen en dat ze er ook rekening mee houdt dat het niet alleen op de foto mooi moet zijn, maar dat ik er in het dagelijkse leven ook nog mee over straat moet. Dus komt vast goed. Lees verder

Vroeger maakte ik zelf mijn postpapier; plaatjes van de Backstreet Boys scande ik kan, ik zette er lijntjes naast met Corel Draw en printen maar. Dat was al modern, want daarvoor kocht je losse velletjes bij de boekhandel, die je ging ruilen met vriendinnetjes. Handgeschreven brieven komen nu zelden meer voor, MSN/mail/sms heeft zijn intrede gedaan. Jammer? Soms, maar wel verdomd handig!

Maar ook…

Vroeger had je scanners, waarmee je via de analoge lijn politie en ambulance kon volgen. Ik kwam er door Ferry mee in contact en het was fascinerend. Ik herinner me nog het moment dat er twee scanners en een illegale portofoon (dank oom Bart) op het nachtkastje stonden.

Ons ritueel voor het slapen gaan?

Scanner luisteren. Vaak politie, want daar gebeurde meer dan bij de brandweer. Grappige gesprekken volgen, want mensen op de meldkamer willen nog wel eens humor hebben. Lees verder

Als klein meisje werd ik opgevoed door een moeder die bloeddonor was. Regelmatig ging ik mee en op mijn 18e werd ik direct bloeddonor (later door fysieke problemen en verminderde weerstand mee gestopt). Dat het echt nut heeft, merkte ik toen mijn oma in 2001 in het ziekenhuis lag en ze vier zakken bloed kreeg. Mijn bloedgroep.

Mijn ouders hadden ook beiden een donorcodicil. En ik was nog geen 14 (om precies te zijn op 04-04-1995) toen ik het toen nog handmatige rode papiertje tekende en in mijn portemonnee stopte. Ondanks dat deze manier allang vervangen is door het geel/blauwe papiertje – welke me altijd doet denken aan de NS – heb ik het rode papiertje nog steeds in mijn portemonnee. Lees verder

Dertien jaar was ik toen ze werd geboren, en wat was ik trots op mijn kleine nichtje – net zo trots als ik vier jaar eerder was op mijn kleine neefje, haar grote broer. Maar toch, met een meisje heb je als meisje toch wat meer. Zes jaar was ze toen ze per se dezelfde make-up wilde als ik. Dus elke verjaardag moest ik met haar mee naar mijn eigen kamer om haar mooi te maken.

C&A? Bah!

Nu wordt ze bijna 14. Haar make-up hoef ik niet meer voor haar te doen, dat doet ze zelf wel. Haar moeder mag niet meer bepalen welke kleding ze aantrekt, dat doet ze zelf wel. En het liefst 3x per dag, voor elke gelegenheid wat anders. En natuurlijk geen C&A, stel je voor… Dat ze mijn oude kleding draagt en dat deze bij C&A vandaan komt, zeg ik maar niet. Lees verder