Terwijl ik me in de trein verveel en mijn jeugdfoto’s eens goed onderverdeel, ga ik weer terug in de tijd, terug in mijn jeugd. Niet de eerste keer en vast ook niet de laatste! Ik schijn het namelijk vaker te doen en wordt daar wel eens op gewezen. Geen idee of ik vaker dan gemiddeld terugkijk op mijn jongere jaren, maar ben er toch eens over na gaan denken…

Waarom kijk ik zo graag terug op mijn jeugd?

En eigenlijk kan ik maar één reden bedenken: het was toen allemaal zo simpel. Nergens zag ik kwaad in, (bijna) alles was leuk. Zorgen? Natuurlijk maakte ik me wel eens ergens zorgen om (van een slecht tentamen tot familieperikelen), maar nooit om dingen die ik in de hand had. Altijd dingen die ik niet kon oplossen naar mijn idee en waar ik me dan ook niet mee bezig hield.

Duidelijk & afgekaderd

Mijn leven was duidelijk, alles was afgekaderd. Wel spelen in de speeltuin achter, maar alleen naar de overkant (de grote speeltuin) als je met je grote broer bent. En later: elke zaterdag om 03.00 uur thuis en altijd met minimaal twee mensen fietsen. Er waren regels en daar hield je je aan en zelf had je eigenlijk weinig voor het zeggen. Lees verder

Maandagavond, rond de klok van tien. We besluiten eens op tijd naar bed te gaan. Uit gewoonte kijkt Ferry nog even op de pager, is er nog wat gebeurd in brandweerland?

Brand of bed?

Precies op dat moment komt er een melding binnen van middelbrand op de Bataviawerf. Een brand die ons verward, want sinds wanneer worden er duikers gepiept voor een gebouwbrand? We besluiten het slapen even uit te stellen en de meldingen te volgen via internet. Al snel blijkt dat het goed loos is, en het een zeer grote brand is. Ferry zegt nog: “Het is dat het zo laat is, anders waren we gaan kijken.” Tien minuten later heeft de brand het van het bed gewonnen en zijn we op weg naar Lelystad.

Terug in de tijd

Rijdend over de dijk ga ik terug in de tijd, de tijd dat we net samen waren. Ferry had al een scanner, we kochten er een betere bij en we kregen een portofoon van oom Bart. Zo hoefden we niets te missen. Voor het slapengaan voor ons geen boek of muziek, maar half uurtje scanner luisteren. Lees verder

Voor vandaag ga ik even met de uitspraak van Jerry aan de haal: “Als je iets durf, dan ben je stoer”. Zo vond hij mij onlangs stoer, omdat ik zo druk bezig ben onder andere mijn eetgewoontes aan te passen. Maar nu is het tijd dat ik iemand stoer vind!

Boers & stoer

Marije leerden we kennen als de vriendin van Rutger. De Rutger die tegelijk met Ferry vrijwillig brandweerman werd, en met wie het meteen klikte. Ik leerde Marije kennen als een eigenwijze, stoere meid. Een beetje boers, maar ja dat krijg je als je uit Vollenhove komt, dus dat zal ik haar niet kwalijk nemen. Lees verder

Ik nam de trein van Lelylaan naar Hoofddorp. Op Schiphol stapt er een man in, die me bij het betreden van de coupé direct aankijkt. Casper, schoot er door mijn hoofd. En één seconde later: dat kan helemaal niet, Casper is dood. Het was gewoon iemand die, erg sterk, op hem leek…

Mijn grote voorbeeld

Casper, mijn grote neef, drie jaar ouder, stoer. De zoon van mijn moeders zus. Met hem (en zijn eveneens stoere vrienden) keek ik voor het eerst van mijn leven Jaws. Vond ik het eng dan kroop ik tegen hem aan, veilig. Met hem ging ik schaatsen op ijs dat eigenlijk veel te dun was. En ik was diegene die als eerst wist dat hij rookte, hij nam mij in vertrouwen. En dat maakte dat ik me bijzonder voelde als zijn kleine nichtje. En hij? Hij was mijn grote voorbeeld. Lees verder

Waarom ik zeven jaar geleden op Ferry viel? Zijn lieve koppie, zijn oprechtheid, zijn rust, zijn zorgzaamheid, zijn humor… Moet ik nog even doorgaan?

Nee, ik zal hem niet helemaal de hemel in prijzen. Net als ieder ander normaal mens, heeft ook Ferry namelijk minpunten. Maar ook die minpunten maken hem en gelukkig overheersen nog altijd de pluspunten ruimschoots. Lees verder