Geplaatst op 26 november 2008 door Laura
Als je ziek bent, hoor je in bed te liggen. Die uitspraak is mij (en met mij vele anderen vrees ik) met de paplepel ingegoten. Helaas ben ik er nog steeds geen ster in. De godganse dag bed liggen is gewoon niet mijn ding. Hoe beroerd ik me ook voel.
Misselijk van de pijn
In de nacht van maandag op dinsdag werd ik hondsberoerd wakker. Krampen in mijn buik. Ik kon er niet van slapen, lag te woelen, ging weer naar de wc, kroop weer in bed. En dat ging een stuk of tien keer. De pijn was niet te harde, en ik werd er letterlijk misselijk van. Het was lang geleden dat ik me zo beroerd had gevoeld. Het was duidelijk: dinsdag zou ik niet gaan werken. Lees verder
Geplaatst op 25 november 2008 door Laura
Het is allemaal de schuld van mede-Twitteraar rrianne, die gisteren een berichtje plaatste: ‘Kennen jullie deze nog?’. In het berichtje stond een link naar een van de vele Kinderen voor Kinderen-liedjes. Voor ik het wist was ik een uur verder…
Dolgedraaide cassettebandjes
Van jongs af aan was het één keer per jaar feest. En dat was als de nieuwe Kinderen voor Kinderen op tv kwam. Meezingen met alle nieuwe liedjes. Geen idee vanaf welk jaar ik het keek, maar dat het een eeuwigheid geleden is, is een feit. Op de bank met mijn moeder keek ik dan naar de uitzending, om niet lang daarna naar de winkel te vluchten. Lees verder
Geplaatst op 24 november 2008 door Laura
Monopoly, Risk, Rummikub, Stratego, Vier-op-een-rij, Hartenjagen, Yahtzee, Boggle, Canasta, Mens-erger-je-niet… Spelletjes spelen was in Huize V wat de klok sloeg. En met name op zaterdagavond en zondagmiddag.
Kaartspelletjes
Bij mijn ouders stonden met name kaartspelletjes hoog in het vaandel. En die kaartspelletjes deden we dan ook nog vaak om geld. Wat begon met peseta’s op vakantie in Spanje, groeide uit tot gekken met kwartjes, guldens, rijksdaalders en aan het eind zelfs vijf gulden-munten. Het is dat ik niet verslavingsgevoelig ben… Lees verder
Geplaatst op 24 november 2008 door Laura
Stedentrips; ik heb de smaak te pakken! Ferry en ik zijn nog niet eens in Parijs geweest, of de volgende trip is geboekt. Niet alleen, maar met onderbuurvrouw/vriendin/mede-fotografe Nathalie.
Serieus?
“Lau, ik heb drie dagen Rome geboekt”, gilde Nathalie gisteren in hoofdletters op msn. Gaaf! Meteen spuwde ik een rij vragen af: wanneer, waarom, met wie? Waarom; gewoon zomaar, wanneer; eind februari, met wie; alleen. Maar “Alleen is wel altijd een stuk duurder”, zei Nathalie. Ja, had dat dan gezegd, ik had wel meegewild. En dat zei ik dan ook. “Na, dan ga je toch mee!” Lees verder
Geplaatst op 21 november 2008 door Laura
Ooit was ik een klein, onschuldig meisje met een paardenstaartje. Nu ben ik een eigenwijze, volwassen meid die dondersgoed weet wat ze wil. Ik heb me nooit afgevraagd hoe mijn ouders die groei hebben ervaren. Totdat ik het nummer Dochters van Marco Borsato hoorde.
Hyves-krabbel
Vorige week was ik thuis aan het werk toen ik een Hyves-berichtje van mijn moeder kreeg. Dat is al een wonder, want ik heb haar account aangemaakt, maar vervolgens gebeurt er weinig mee. Althans… ik krijg nooit krabbels. Tot nu! En het was nog wel een krabbel met een filmpje. Hoe flikt mijn moeder dat? Zelfs ik kan dat niet. Wat voor filmpje? Die van de single Dochters van Marco Borsato. Lees verder
