Nee, ik ben niet naar de intocht geweest van Sinterklaas, hoewel het dit jaar wel in Almere was. Mij te druk! Maar ik heb wel genoten van de beelden achteraf. Die smoeltjes van die kinderen die er nog heilig in geloven…

Zoete herinneringen

Geen intocht voor mij dus. Eerst wilde ik nog wel gaan, foto’s maken. Maar er werden 50.000 mensen verwacht en dat vond ik iets teveel van het goede. Ik besloot lekker het bos in te gaan om te genieten van de stilte. Later genoot ik wel van de beelden op tv en de foto’s in de kranten en op internet. Kleine smoeltjes, vaak geschminkt of met in elk geval een pietenpet. Ik vraag me af of ik ooit naar een intocht ben geweest, maar dat kan ik me helaas niet herinneren. Wel veel andere momenten…

Buurmannenruil

Mijn oude rood/witte slaapkamer was de plek waar Zwarte Piet op pakjesavond binnenkwam om een grote mand met cadeautjes te brengen. Via het dakraam boven mijn bed. Gek genoeg vond ik dat nooit eng! Wel intrigerend. Zeker als je dan een tik op het raam hoorde, naar boven sprintte en daar de langverwachte cadeautjes stonden. En een voetafdruk op mijn nachtkastje… Lees verder

Roze varkentjes, dropkrakelingen, zure matjes, felgekleurde hartjes, groene kikkers en zure bommen. Ik zie de potten nog staan op de fietscrossvereniging. En na elke training mocht ik kiezen.

Treuzelen

Het liefst had ik alle snoepjes gekozen, maar dat mocht niet. Meestal kreeg ik een gulden en dan was het 10 snoepjes van een duppie, of 20 van een stuiver. Of ergens er tussenin. En elke keer was het afwegen. En maar treuzelen! Evenals de mensen voor me in de rij. ‘Schiet eens op’, dacht ik dan. Om vervolgens net zo hard te treuzelen.
Lees verder

Ik heb (in elk geval) één grote zonde: mayonaise bij mijn vlees. Voor mij geen saté-, whisky- of knoflooksaus. Een flinke lepel mayonaise is voldoende. Als het maar Calvé is…

Merkenvoorkeur

Het is niet dat ik wat tegen B-merken heb, maar voor sommige voedingsmiddelen wil ik gewoon net dat ene A-merk. Omdat de rest gewoon niet lekker is. Boter wilde ik altijd alleen van ‘t Volle Pond, de rest smaakte zo naar boter. En ook met mayonaise heb ik daar last van. Alle mayo’s hebben zo’n typische mayo-nasmaak. Die Calvé niet heeft… Lees verder

Ferry heeft een voorliefde voor auto’s. Dat is altijd zo geweest en altijd zo zijn. Hij heeft nu 15 jaar zijn rijbewijs en onze huidige auto is zijn achtste. Hij ruilt dus vaak van auto. En ik wist dus waar ik aan begon… Onze eerste auto kochten we nog voordat we samenwoonden, iets dat andere koppels meestal andersom doen.

Snel, sneller, snelst

Na die eerste zilveren Fiësta Sport volgde een knaloranje. Dit keer geen sportversie, maar hij was dermate uitgebouwd dat hij meer dan sportief was. Maar Ferry’s droom was een Fiësta ST, een 2.0 liter. En dus speurde hij regelmatig op internet naar mooie occasions. En ik? Ik zie elke keer dat we te weinig geld hadden. Zo ook die donderdag dat hij een mooie blauwe liet zien per mail. “Dat kunnen we niet betalen”, was mijn reactie. Lees verder

Elke zaterdagmorgen staat de wekker om 08.30 uur, want Ferry wil vroeg sporten. Meestal blijf ik nog even liggen of ga ik in huis rommelen. Maar vandaag niet. Vandaag besloot ik te gaan fotograferen.

Om de hoek

We vergeten het vaak en sinds we Quinten niet meer hebben, komen we er eigenlijk ook nooit meer; de Leeghwaterplas. Zonde, want dit kleine natuurgebiedje ligt op nog geen 10 minuten afstand van ons huis. Tijd dus om hier voor het eerst in jaren weer naar toe te gaan. Met camera dit keer!

Bomen zonder blaadjes

Gister- en eergisteren zag ik nog tal van bomen met blaadjes langs de wegen. Maar rond het meer viel het helaas tegen. Kaal, flets. Of lag dat aan het weer? Dan maar op de details, de bankjes, de bruggetjes en de blaadjes. Want de rest was helaas weinig soeps…

Stilte…

Wel zalig was de stilte. Ik had expres geen koptelefoon meegenomen voor mijn iPhone. Geen muziek voor mij. Buiten het geklik van mijn camera was er weinig wat ik hoorde. Lees verder