Een tijdje geleden waren we op verjaardags/Sinterklaas-visite bij mijn baas. Zoontje Max, drie jaar, rende hyper door het huis. Tot ik mijn baas hoorde zeggen: “Max, deze meneer is van de brandweer.” Hij vloog in de ankers en keek Ferry vol bewondering aan. Ferry nodigde Max, en zijn papa, uit om een keer op de kazerne te komen kijken en dit weekend was het zo ver.
Verlegen
Rond 12.00 uur stapte een verlegen Max bij ons binnen. Hoewel het konijn het ijs enigszins brak, was hij niet op zijn gemak. Het bleek dat hij ’s ochtends opeens niet meer wilde. De brandweer was eng, Laura was nog enger. Kennelijk was het toch allemaal net iets te spannend. Lees verder
“Nee, dat ga je niet doen”, mijn eerste woorden moeten in die strekking zijn geweest. Ik heb een oom, mijn geliefde oom Bart, die al jaren met veel passie het brandweervak uitoefent. Trots als een pauw ben ik altijd geweest op mijn jongste oom (nu 42), maar… Ik zag ook hoe vaak hij weg was. Oefening daar, cursus hier, oproepbaar en het bleef aantikken. En Ferry en ik waren nog niet zo lang samen, en eerlijk is eerlijk, ik had hem liever naast me op de bank. Ik zag het niet zitten dat hij keer op keer weg was. Dus nee, geen vrijwilliger als het aan mij lag, dat was mijn eerste reactie. De mensen om hem heen waren verbaasd, hoe kon ik hem tegenhouden als hij dat echt wilde. Het zou toch wel meevallen? 
Nog geen 20 minuten eerder heb ik Ferry aan de telefoon. Het is weer eens rustig in Almere en liever zou hij een 24-uursdienst rond A’dam doen, waarbij hij Schiphol kan ondersteunen. Want: uitdaging als er eens wat gebeurd met een vliegtuig. Is dit de goden verzoeken geweest? Ik bel hem op en zeg “Je had eerder moeten zijn, er is nu een vliegtuigramp”.