Als mensen om mij heen horen dat Ferry brandweerman is, krijg ik vaak direct de vraag: “Maar vind je dat dan niet gevaarlijk?” Ik kan dat beantwoorden met een volmondige ‘nee’. Toch stond ik niet te springen toen Ferry in januari 2003 aankondigde dat hij bij de vrijwillige brandweer wilde…

Oom Bart

“Nee, dat ga je niet doen”, mijn eerste woorden moeten in die strekking zijn geweest. Ik heb een oom, mijn geliefde oom Bart, die al jaren met veel passie het brandweervak uitoefent. Trots als een pauw ben ik altijd geweest op mijn jongste oom (nu 42), maar… Ik zag ook hoe vaak hij weg was. Oefening daar, cursus hier, oproepbaar en het bleef aantikken. En Ferry en ik waren nog niet zo lang samen, en eerlijk is eerlijk, ik had hem liever naast me op de bank. Ik zag het niet zitten dat hij keer op keer weg was. Dus nee, geen vrijwilliger als het aan mij lag, dat was mijn eerste reactie. De mensen om hem heen waren verbaasd, hoe kon ik hem tegenhouden als hij dat echt wilde. Het zou toch wel meevallen? Lees verder

Terwijl ik thuis ziek zit te werken, schiet mijn Twitter-schermpje af en toe omhoog. Op eens valt mijn blik op ‘Planecrash Schiphol’. Wat? Ik lees terug en zie een paar eerste meldingen. Nog geen 10 minuten later staat heel Twitter vol met Schiphol/vliegtuigramp/crash etc.

Toeval?

Nog geen 20 minuten eerder heb ik Ferry aan de telefoon. Het is weer eens rustig in Almere en liever zou hij een 24-uursdienst rond A’dam doen, waarbij hij Schiphol kan ondersteunen. Want: uitdaging als er eens wat gebeurd met een vliegtuig. Is dit de goden verzoeken geweest? Ik bel hem op en zeg “Je had eerder moeten zijn, er is nu een vliegtuigramp”.

Volgen

Van thuiswerken komt even niets meer, Twitter houdt me bezig. Ik hoef niet te Google-en en alle krantenwebsites af te gaan. Lees verder

Als je dan toch een videocamera hebt, dien je er ook gebruik van te maken. En dus nam ik onze HD-camera mee naar Rome. Een kort filmpje, maar wel leuk voor het gevoel. Enjoy! Lees verder

Gisterenavond was ik om 22.00 uur thuis. Gebroken, ziek, moe, maar enthousiast over de stad. Hoe ik me nu voel? Nog steeds hetzelfde.

Ziek

Voor ik wegging werd ik al verkouden. In het vliegtuig had ik last van mijn oren, en dat heb ik anders nooit. Na dag 2 gloeide ik en in eerste instantie weet ik dat aan de zon, maar het ging maar niet weg. Zelfs nog niet gisteren op weg naar de luchthaven. In het vliegtuig was het benauwd, en dat werkte ook niet mee. Ik moet het nu officieel toegeven: ik heb koorts! Lees verder

En toen hadden we nog maar een paar uurtjes en nog het een en ander op de planning staan: de Sixtijnse kapel, Villa Borghese, Kapucijner Crypte en nog even zonnen op de Spaanse trappen. Zou het ons allemaal lukken?

Lange rijen

Nee dus! Bij de Sixtijnse kapel was een rij van hier tot Tokio. Omdat hij hoog op Nathalie’s lijstje stond, liet ik de keuze aan haar. Wilde ze wel in de rij, ging ik mee. Wilde ze niet, was het ook goed. Ze besloot dat het wel een volgende keer kon, ze zou toch nog een keer terugkomen. Dus op naar Villa Borghese.

Het Vondelpark van Rome

Via een trap omhoog – mennn daar hadden mijn kuiten geen zin in – kwamen we in Villa Borghese. Veel zon, een geweldig uitzicht over de stad en heel erg relaxte mensen. Leuke standjes waar je even wat kon drinken, een draaimolen voor de kids en hier en daar een muzikant. En vooral veel gras om op te liggen! Lees verder