Ik lijk er een held in; gênante momenten creëeren. Neem vandaag. Ferry en ik gingen boodschappen doen bij de Jumbo en toen we naar buiten liepen richting de auto, stapte er een vrouw op mij af: “Mag ik me even voorstellen? Ik ben Maaike.”

Intimiderend

Je denkt misschien, wat is hier gênant aan? Nog niets. En er was ook niets gênants aan geweest als ik gewoon had gezegd “Hallo, ik ben Laura”. Maar het liep iets anders… Om de een of andere reden kwam het intimiderend over: een vrouw die uit een auto stapt, direct op mij afstapt, haar hand uitsteekt (praktisch tegen mijn borst aan). En ik dacht echt: dat ze me wat wilde verkopen of op zijn minst een jehova getuige was.

Hier zit ik niet op te wachten…

Hoe ik reageerde, weet ik niet eens meer precies. Iets in de trant van “Waarom?” en “Hier zit ik niet op te wachten”. Ze keek me vast aan alsof ik gek was geworden en volgens Ferry mompelde ze iets van “Nou ja, zeg”, maar dat is langs me heen gegaan. Ik wilde weg. Geen idee waarom…

Geheimzinnig?

En terwijl het moment nog een keer door mijn hoofd ging, deed Ferry er nog een schepje bovenop. “Het is duidelijk dat ze je kent, waar ken je haar van?” En: “Doe niet zo geheimzinnig.” En ik maar denken: als ik haar had gekend, hoefde ze zich toch niet voor te stellen… “Fer, ik weet het echt niet. Ik dacht dat ze wat wilde verkopen.”

Het bekende kwartje

En toen viel ‘ie opeens, dat kwartje (ook al bestaan ze niet meer). Er is een Maaika – dus geen Maaike – op Twitter, en die woont in Waterwijk. Was zij dat? Maar waarom zegt ze dan niet gewoon “Hey Laura”? Maar goed, langzaam begon ik me dus te schamen voor mijn overdreven reactie en waarom reageerde ik zo? Geen idee…

Thuis gekomen heb ik haar maar meteen een persoonlijk bericht gestuurd en het uitgelegd. Want ik weet nu toch echt zeker dat ze het was. Ja, nu, te laat. Sorry Maaika! (want ja, ze reageert ook nog eens trouw op mijn blog)