Soms lig ik in bed een beetje te mijmeren, te denken aan vroeger. Haal ik oude beelden voor me. En van de week was daar opeens R. R. was mijn allereerste vriendje.

Om de hoek

R. en ik woonden nog op geen drie minuten afstand. Vanaf mijn voortuin kon ik zijn voortuin zien. Buiten dat we bij elkaar in de klas zaten, speelden we regelmatig bij elkaar. Vooral bij hem. Met Barbies, ja, zijn Barbies. Toen vond ik dat alleen maar leuk, nu zou ik er zo mijn twijfels bij hebben gehad. Lees verder

Het lijkt als de dag van gisteren, maar Ferry en ik kennen elkaar deze zomer toch echt al bijna acht jaar. Een vriendin van mij was bevriend met de collega van Ferry. En zo gingen we met zijn allen een avond op stap. Mijn eerste woorden tegen Ferry? “He, zet die auto eens wat verder naar achter, anders kom ik er niet uit vannacht.”

Ja, echt waar, dat was het eerste dat ik zei. Ik had die avond een leenauto van vrienden, een dikke Rover. Hij parkeerde zijn Fiesta er iets te dicht naar mijn smaak tegen aan. En dus liep ik in mijn zilveren rokje en mijn haar vol knotjes – nee, ik heb geen foto – naar buiten om hem te corrigeren. Lees verder

Dit weekend logeerde nichtje Kirsten (14) bij ons. Zoals een goede, grote nicht betaamt, moet je dan natuurlijk ook wat moederlijke gesprekken voeren. Over drugs bijvoorbeeld.

Terwijl ze haar spullen thuis pakte en ik mijn jas aantrok, was ze op haar moeder aan het mopperen. Haar moeder had wat tegen blowen, maar haar vrienden deden dat en het is toch softdrugs dus het kan toch geen kwaad? Lichamelijk weet ik niet eens alle gevolgen, maar dat drugs niet goed voor je, is volgens mij wel duidelijk. En daarbij: onder invloed kun je nu eenmaal rare dingen doen en van softdrugs naar harddrugs is soms een kleine stap. Dat zag ik bij mijn neef gebeuren, dus ik vroeg “Ken je het verhaal van Casper?” Lees verder

Gister eind van de middag kwam ik op tijd thuis, na een lange hoofdpijngevende vergadering. “Weet je waar ik zin in heb?”, zei ik tegen Ferry, “In een lekkere vette hap.” En zo kwam het dat we een half uur later naar de snackbar aan de overkant liepen.

Anno 1990

Vroeguh – toen alles nog beter was zou mijn oma zeggen – was zondagavond de snackavond. Na een lange dag sporten in de buitenlucht had moeders geen zin meer om te kopen. Op naar Piet, de plaatselijke snackbareigenaar. Lees verder