Wat een vrolijke Koninginnedag had moeten worden, werd voor veel van ons een dag met een domper. Althans: ik zou niet meer vrolijk Koninginnedag kunnen vieren, als ik het al zou willen doen. Want je hoofd blijft toch bij Apeldoorn…

Ons plan

Ons plan voor de dag was niet tussen mensenmassa’s te gaan hupsen en zuipen. Nee, we zouden naar de Keukenhof gaan. Voor mij een dag om te fotograferen (met dank aan medecursist Fred, wiens camera ik tijdelijk mag lenen) en uiteindelijk natuurlijk een artikel te schrijven voor Vakantie.nl. Ferry ging mee om te filmen, kan ik er ook nog bewegend beeld bij plaatsen. Ik verheugde me er op! En toen de zon vanmorgen ook nog eens scheen, was het helemaal goed.

Onheilspellend telefoontje

We waren net binnen in de Keukenhof, hadden de eerste foto’s gemaakt en toen werd Ferry gebeld. Ik maakte er uit op dat er iets was gebeurd en hoorde het woord Apeldoorn. Snel bekeek ik Twitter, want Ferry praatte nog steeds verder met Olaf. En toen las ik dat er een bus was ingereden op het publiek. WAT? Lees verder

Aan het avondeten vertelde ik Ferry over mijn dag. Over de reisspecial, over mijn interview, over de stagiaires die ik heb aangenomen, en… over de varkensgriep. “Hé, moet dat nu alweer?”. Tja, kennelijk ben ik geobsedeerd door de varkengriep…

Eeuwige piekeraar

Ik ben een eeuwige piekeraar. Ik kan midden in de nacht wakker worden en denken ‘Is die route door de VS niet wel erg lang?’ en dan een uur wakker liggen. En ik ben een doemdenker. In sommige situaties bedenk ik 1001 scenario’s, waarvan 700 negatief, en uiteindelijk is het een heel ander, vaak positief scenario wat er uitkomt. En daarbij: ik ben af en toe nogal obsessief. Zo ben ik geobsedeerd door de dood en screen ik regelmatig de website Condoleance.nl. Is er een jong iemand dood, dan ga ik Googlen om te zien hoe diegene is doodgegaan. Tamelijk obsessief, ja.

Surf je rot naar varkensgriep

Maar sinds zondag heb ik er een nieuwe obsessie bij: de varkensgriep. Hoe ver die obsessie gaat? Ik volg varkensgriep en varkens_griep op Twitter, ik luister vaker dan normaal het nieuws, Wikipedia is mijn beste vriend met de updates die zij elke keer doen over de varkensgriep. De laatstgenoemde (check hier de pagina) staat zelfs in mijn favo’s. Lees verder

Het was mijn eigen idee: een Nationale Pretparkentest. Leuk als redactionele toevoeging, maar vooral… misschien leuk om gratis publiciteit te krijgen. En dat sloeg aan, want gisteren werd ik gebeld voor een telefonisch interview door RTL. En toen kreeg ik even koudwatervrees…

Eerder dit jaar bedacht ik dat het leuk was om net voor de meivakantie te komen met een pretparkentest. Alle pretparken gaan dan weer open en in de meivakantie gaan 1,4 miljoen Nederlanders op vakantie in eigen land. Een ideaal moment!

Twijfelende baas

Mijn baas twijfelde. De test zou veel tijd kosten, tijd die kostbaar is. Zou het wel genoeg meerwaarde opleveren? Ik dacht van wel. En daarbij leek het me leerzaam voor de meiden – lees: stagiaires – dus ik zette door. Vandaag kwam de baas terug van vakantie en kon ik hem verrassen met positief nieuws. Lees verder

Ik heb er weinig over geschreven deze periode: mijn fotocursus. Niet omdat ik druk was, maar gewoon omdat er deze cursus niet veel te vertellen of te showen viel. Het was weer leerzaam, maar anders leerzaam dan de vorige keer. En de opdrachten? Die hadden je verveeld…

Saaie opdrachten

De opdrachten gingen dit keer niet om een zo mooi mogelijke compositie, of om het juiste effect met korte en lange sluitertijd, maar het ging verder. Hoe ga je om met flitslicht bijvoorbeeld. Maar de bijhorende opdracht was dan dat we een object vijf keer met andere instellingen moesten fotograferen. Niet erg boeiend dus!

Eindopdracht

Maar toen kwam de eindopdracht. Met als thema *trommelgeroffel*: Trendy Almere. Zat trendy gebouwen, maar dat ligt voor de hand. Daarbij: architectuur is zo niet mijn ding. Ik fotografeer liever mensen, maar goed… Opdracht = opdracht! En dus trok ik samen met Remo en Fred de stad in. Totaal inspiratieloos, dus begonnen we maar met een ijsje in de zon, waarvoor dank Fred. Lees verder

Ik zeg het regelmatig tegen stagiaires: “Ik zal je af en toe in het diepe gooien, maar daar leer je het meeste van…”. En dat dat daadwerkelijk zo is, merkte ik de afgelopen dagen tijdens de vakantie van mijn baas, wiens zaken ik waarnam.

Overdracht hadden we gehad, ik wist wat er speelde, wat er geregeld moest worden, wat ik kon verwachten. Dacht ik… Totdat ik dinsdag een telefoontje krijg. En zonder in details te treden, het was niet wat ik had verwacht en het was ook niet wat mijn baas had kunnen voorspellen. Het was een onheilstelefoontje en ik zat met mijn handen in het haar. Ik wist dat ik in dit geval mijn baas kon bellen, maar… voicemail! Lees verder