Wat een vrolijke Koninginnedag had moeten worden, werd voor veel van ons een dag met een domper. Althans: ik zou niet meer vrolijk Koninginnedag kunnen vieren, als ik het al zou willen doen. Want je hoofd blijft toch bij Apeldoorn…

Ons plan

Ons plan voor de dag was niet tussen mensenmassa’s te gaan hupsen en zuipen. Nee, we zouden naar de Keukenhof gaan. Voor mij een dag om te fotograferen (met dank aan medecursist Fred, wiens camera ik tijdelijk mag lenen) en uiteindelijk natuurlijk een artikel te schrijven voor Vakantie.nl. Ferry ging mee om te filmen, kan ik er ook nog bewegend beeld bij plaatsen. Ik verheugde me er op! En toen de zon vanmorgen ook nog eens scheen, was het helemaal goed.

Onheilspellend telefoontje

We waren net binnen in de Keukenhof, hadden de eerste foto’s gemaakt en toen werd Ferry gebeld. Ik maakte er uit op dat er iets was gebeurd en hoorde het woord Apeldoorn. Snel bekeek ik Twitter, want Ferry praatte nog steeds verder met Olaf. En toen las ik dat er een bus was ingereden op het publiek. WAT? Lees verder

Aan het avondeten vertelde ik Ferry over mijn dag. Over de reisspecial, over mijn interview, over de stagiaires die ik heb aangenomen, en… over de varkensgriep. “Hé, moet dat nu alweer?”. Tja, kennelijk ben ik geobsedeerd door de varkengriep…

Eeuwige piekeraar

Ik ben een eeuwige piekeraar. Ik kan midden in de nacht wakker worden en denken ‘Is die route door de VS niet wel erg lang?’ en dan een uur wakker liggen. En ik ben een doemdenker. In sommige situaties bedenk ik 1001 scenario’s, waarvan 700 negatief, en uiteindelijk is het een heel ander, vaak positief scenario wat er uitkomt. En daarbij: ik ben af en toe nogal obsessief. Zo ben ik geobsedeerd door de dood en screen ik regelmatig de website Condoleance.nl. Is er een jong iemand dood, dan ga ik Googlen om te zien hoe diegene is doodgegaan. Tamelijk obsessief, ja.

Surf je rot naar varkensgriep

Maar sinds zondag heb ik er een nieuwe obsessie bij: de varkensgriep. Hoe ver die obsessie gaat? Ik volg varkensgriep en varkens_griep op Twitter, ik luister vaker dan normaal het nieuws, Wikipedia is mijn beste vriend met de updates die zij elke keer doen over de varkensgriep. De laatstgenoemde (check hier de pagina) staat zelfs in mijn favo’s. Lees verder

Het is al weer even geleden: dat ik me overgaf aan mijn schoonzusje (kapster) en model was voor de Coiffure Award. En dat ik thuiskwam met een puntpony en Ferry heel tactisch zei “Ja, ik moet wel even wennen”.

Korte inleiding

Voor de nieuwe lezers een korte inleiding: schoonzusje I. heeft een kapsalon in Almere-Buiten. Ze is gedreven, gemotiveerd en creatief. En als ze wat wil, dan doet ze het ook. Zo ook de deelname aan de Coiffure Award. En met mijn volle bos, wilde ze mij graag als model hebben. Leuk!

Alleen…

Ik had weinig over mijn haar te vertellen, en wist van te voren niet wat ze ging doen. Maar terug kon ik niet meer, toen ze op een zaterdag – een paar weken voor de fotoshoot – haar schaar in mijn haar zette en een puntpony tevoorschijn toverde. Misschien leuk voor de foto, maar niet voor het dagelijkse leven. Lange tijd liep ik dus met haarbanden en sjaaltjes in, die pony maar verbergend…

Fotoshoot

In oktober was de fotoshoot. Ze had een bevriende fotograaf gevonden en in de kapsalon werd een ministudio getoverd. Ik was als eerst aan de buurt en na drie flessen haarlak (en ja, dat was allemaal eigen haar, het was geen pruik) mocht ik op de foto. Niet alleen, maar het aan halfnaakte zwager. Oeps, slik, dat was even wennen. Maar goed, Mark lijkt op Ferry, dus ik deed maar of het Ferry was. Lees verder

Zeventien was ik, toen ik afscheid nam van de Huizermaat. De middelbare school waar ik vijf jaar lang met veel plezier heen ging. Met pijn in mijn hart, zei ik gedag. Ik wilde niet naar die grote onpersoonlijke hoge school. Ik wilde vertrouwd in Huizen blijven, bij de leraren die we met de voornaam aanspraken en waar je legaal kon ‘spijbelen’. Vandaag ging ik terug in de tijd…

Kennismaking met blauw oog

12 jaar was ik toen ik de overstap maakte van de basisschool (waar ik overigens ook met pijn in mijn hart wegging) naar de middelbare school. Een paar maanden voor aanvang moesten we kennis maken met onze mentorklas, de mentorklas die we drie jaar lang zouden hebben. En Laura? Die viel de week daarvoor op haar plaat en kwam met een dik en blauw gezicht aan. Die dag werd er een foto gemaakt voor het klassenboek, ik stond dus drie jaar misvormd in het klassenboek… Oeps! Lees verder

Gisteravond 22.15 uur: ik kom thuis van fotografiecursus en ben bloedchagrijnig. Niet omdat ik mijn cursusavond niet leuk vond – integendeel juist – maar omdat ik problemen heb met mijn camera. En daar kan ik echt van slag door zijn. Als je aan mijn camera komt, dan kom je aan mij…

De eerste kuren

Mijn camera (een EOS D400) is nog geen twee jaar oud. Na eerst met standaardlenzen te hebben gefotografeerd vond ik het eind februari tijd voor nieuwe lenzen. Ik nam ze mee naar Rome en schoot enorm veel foto’s, met een goed resultaat. Ik had één klein storinkje op mijn kamer – beeld werd zwart, accu eruit halen was de enige oplossing – maar besteedde daar verder geen aandacht aan. Lees verder