Het is dat we niet in een potje zitten, maar anders zouden we ‘s winters zo Duo Penotti kunnen zijn. Hij een Nederlandse neger, en ik een typisch Engels meisje, behalve dan dat ik niet half dronken door het leven ga.

Vroeguh!

Als klein meisje was ik gezegend met wit haar. Niet blond, nee echt wit. Mijn ouders en broer waren donker en zoals vaak in dat geval: zij kwamen bruin van vakantie terug en ik als kreeft of slecht een klein beetje getint. Tel daarbij op dat ik altijd vol roze zalf liep in de vakantie. Lang leve zonneallergie! Ik zie me nog voor me met mijn kleine armpjes, terwijl mama roze dikke smurrie er op smeert. Geen gezicht. Maar ja, rode bultjes zijn dat ook niet. Gelukkig groeide ik over de zonneallergie heen, maar mijn lelieblanke huid bleef…

Ik kan me één zomer herinneren dat ik bruin werd (zie foto). Twee weken Mallorca en je zag zowaar mijn badpak en niet zo’n klein beetje ook. Hoe deed ik dat? Lees verder

Ik impulsief? Ja, soms iets te. In tegenstelling tot Ferry die graag van tevoren weet wat er ’s avonds gebeurt en er moeite mee heeft als dat opeens om wordt gegooid. En soms vergeet ik dat even…

Onverwacht telefoontje

Vrijdagavond 20.50 uur, de avond voor vertrek naar Istanbul. Ik word gebeld door een voor mij bekend nummer, de opticien. Ik heb daar onlangs een zonnebril besteld en nam dus aan dat deze nu klaar was. Ik had dit niet verwacht voor Istanbul en nu baalde ik eigenlijk dat ze belden, want als hij dan klaar is, dan wil ik hem meenemen ook.

Ouders lief aankijken

“Kan iemand hem niet voor je ophalen, je ouders ofzo?” vroeg de verkoopster. Ter info: de opticien is op 20 minuten autorijden afstand in mijn oude woonplaats. De opticien is bij dezelfde winkeliersvereniging aangesloten als mijn vader en ze kennen mijn ouders dan ook goed. Ik bedenk me dat ik het mijn ouders lief kan vragen, maar goed, hoe krijg ik hem dan nog dezelfde avond in Almere? Lees verder

De laatste weken heb ik de smaak van het fotograferen echt weer te pakken. En onlangs bedacht ik ‘Wat kan ik allemaal nog meer fotograferen?’. De kermis kwam als eerst omhoog. Ik zocht op Google en ja hoor, eind mei pinksterkermis in Almere stad. En dus ging ik gisteren met Remo en Fred van fotocursus op pad.

Ik nam ons statief mee en Ferry vroeg: “Waar ga je die neerzetten als daar straks hordes mensen lopen?” Geen idee, maar ik zou wel een manier vinden. Erg creatief bleek ik er uiteindelijk niet voor te hoeven zijn, er liep hooguit 100 man op de kermis.

Mensbeeld

We kwamen aan bij licht, ook al was het al 21.00 uur. Remo en ik pakten meteen onze camera, Fred wachtte nog even zei hij. Uiteindelijk zou hij nooit zijn camera pakken, dat vond hij te risicovol met al dat jonge grut en gruis. Ik zag dat probleem niet zo en ging aan de slag.

Ik probeerde het een en ander uit en merkte al snel dat ik naar leuke mensen zocht. Het wordt me meer en meer duidelijk: mensbeeld is een van mijn specialiteiten en bovenal een van de dingen die ik het leukst vond. Ik zette een meisje op de foto wiens bilspleet niet iets te pontificaal aanwezig was met haar lage broek. Lees verder

Twee dagen thuis en ik krijg het ritme weer enigszins te pakken. Toch heb ik na een reis, hoe kort of lang ook, altijd last van een aftertraveldip.

Geloof me: ik vind het ook altijd weer fijn om naar huis te gaan. Eigen omgeving, eigen bed, eigen alles. Alleen: als ik dan thuis ben, overvalt een soort onrust me. Ik moet weer alles. Ik moet weer werken, ik ‘moet’ weer laptoppen (dwangneurose van mezelf).

En dat terwijl ik zo graag dat ontspannen relaxte gevoel wil vasthouden dat ik op vakantie toch net iets meer heb. Het samen door de stad slenteren, hand in hand, het niets moeten. Lees verder

En dan komt toch het moment dat je je koffers weer moet inpakken en het laatste rondje door de stad doet. En dat moment was deze ochtend aangebroken.

2e keer Grand Bazaar

We hadden niet veel tijd, ongeveer een uurtje. Ver weg werd het dus niet. We besloten nog een keer naar de Grand Bazaar te gaan. Ik wilde nog een mooie rode sjaal hebben voor bij mijn nieuwe jurk en we wilden nog een klein cadeautje shoppen. Stiekem was ik ook benieuwd hoe druk de Grand Bazaar op dinsdag zou zijn.

Ruimte!

Zaterdags was de Grand Bazaar afgeladen. Hordes toeristen, maar ook veel locals waren inkopen aan het doen. Maar een doordeweekse dag was toch wel even anders: ruimte! Ik kon foto’s maken waarop je ook eens zag hoe de Grand Bazaar er uit zag en niet alleen de mensen die er rond liepen. We konden rustiger kijken wat er allemaal te koop was en je werd niet door de mensenmassa verplicht rechtdoor te gaan, als je eigen rechtsaf wilden, maar de weg je versperd werd. Lees verder