Ik impulsief? Ja, soms iets te. In tegenstelling tot Ferry die graag van tevoren weet wat er ’s avonds gebeurt en er moeite mee heeft als dat opeens om wordt gegooid. En soms vergeet ik dat even…

Onverwacht telefoontje

Vrijdagavond 20.50 uur, de avond voor vertrek naar Istanbul. Ik word gebeld door een voor mij bekend nummer, de opticien. Ik heb daar onlangs een zonnebril besteld en nam dus aan dat deze nu klaar was. Ik had dit niet verwacht voor Istanbul en nu baalde ik eigenlijk dat ze belden, want als hij dan klaar is, dan wil ik hem meenemen ook.

Ouders lief aankijken

“Kan iemand hem niet voor je ophalen, je ouders ofzo?” vroeg de verkoopster. Ter info: de opticien is op 20 minuten autorijden afstand in mijn oude woonplaats. De opticien is bij dezelfde winkeliersvereniging aangesloten als mijn vader en ze kennen mijn ouders dan ook goed. Ik bedenk me dat ik het mijn ouders lief kan vragen, maar goed, hoe krijg ik hem dan nog dezelfde avond in Almere?

Nog liever kijken

Tja, als ik ze nu nog liever aankijk – of eerder gezegd, het nog liever vraag door de telefoon – willen ze hem misschien wel komen brengen. Tijd om na te denken is er niet en dus bel ik mijn ouders, die tot mijn stomme verbazing ook nog ‘Ja, dat is goed!’ zeggen. Stiekem verklaar ik ze voor gek.

Dwarsbomen

Ondertussen dwarsboom ik Ferry’s plannen. Die wilde nog rustig douchen, even relaxen en dan op tijd naar bed (want om 05.00 uur gaat de wekker). En nu opeens komt er visite. Ik leg hem uit dat ik die zonnebril echt hard kan gebruiken, daar ik steeds meer last krijg van mijn lenzen en die weinig kan dragen en dus aangewezen ben op een zonnebril op sterkte.

Hij snapt het, maar vindt het niet erg handig gepland. “Als de opticien niet had gebeld, had je er ook niet wakker van gelegen.” En hij heeft gelijk, want ik had niet eens verwacht dat hij voor Istanbul klaar zou zijn. Maar goed… ouders onderweg en dan heeft Laura haar zonnebril en is ze in haar hum.

Of toch niet?

Mijn ouders zijn onderweg en ik bedenk me dat de zonnebril nu niet op mijn hoofd is afgesteld. Ach, het zal wel meevallen, hij zit hooguit een beetje los, denk ik nog. Maar dat valt flink tegen. Als ik hem opzet en naar voren buig, valt hij meteen op de vloer.

Ik was impulsief, ik dwarsboomde Ferry’s plannen en mijn ouders reden er speciaal voor heen en weer: voor een zonnebril die ik dus niet heb kunnen dragen dat weekend. Zal ik voortaan eerst even tien minuten nadenken?