Een kilo tarbot, dat moet je wel even goed laten zakken. En dus besloten we na het eten nog een wandeling te maken over de boulevard die grenst aan Kumkapi. Om aan het eind daarvan een taxi naar het hotel te pakken.

Terwijl de zon langzaam onderging, wandelen we hand in hand (en in mijn andere hand de camera) langs de boulevard. Het was druk, veel locals. We zagen een lokale voetballer met een kitten van een weekje uit, te snoezelig. Karretjes met maïs en gepofte kastanjes kwamen aan ons voorbij. Naast de kade lag een rij met rotsen, waarop men zat te socializen of te vissen. Ik kwam ogen tekort! En voor ik het wist hadden we het eind van de boulevard bereikt. Lees verder

Onderweg van het vliegveld naar het hotel waren we er al langs gekomen, Kumkapi. Toen wist ik natuurlijk nog niet hoe het heette, maar het zag er zo schattig uit, dit kleine vismarktje, dat ik direct aan de chauffeur vroeg hoe het heette. Kumkapi dus. Een plek waar je heen MOET als je in Istanbul bent…

Ferry is dol op vis, en dus besloten we de laatste avond bij Kumkapi te gaan kijken en ook te gaan eten als het beviel. Ik ben wel geen visliefhebber, maar overal hebben ze wel een stukje vlees (en naar bleek ook veel lam in Turkije en laat dat net mijn lievelingsvlees zijn). Daarbij: ik wilde dat schattige vismarktje op de foto zetten.

Wie mooi wil zijn…

Vanaf het hotel konden we in een rechte lijn naar beneden lopen. Omdat het de laatste avond was, en voor mij toch zeker ook wel een speciale avond, besloot ik mijn nieuwe jurk aan te trekken, met de daarbij behorende hakken. Ik kan je vertellen: in Istanbul is dat niet het meest praktische. Overal kleine klinkersteentjes, kinderkopjes, waar je zo tussen blijft hangen. Lees verder

Ik zei het eerder al: ons hotel heeft een prachtig uitzicht op de zesde verdieping. Links de Blauwe Moskee en recht vooruit de Marmara Sea. En bij goed weer veel warmte. En daar wilden we ook nog even van genieten, dus we lasten een paar uurtjes relaxen in.

Eten & drinken

Na een lange wandeldag en de laatste zware loodjes besloten we in het hotel te lunchen. Ferry had enorm hongerde, en nam krachtvoer: een bord verse spaghetti. Ik kon het af met wat knapperige frietjes, ik ben nu eenmaal geen grote eter. Geef me er wel een liter drinken bij, want uitgedroogd was ik wel.

Paar uurtjes genieten

Daarna was het tijd om ons te settelen op een van de vele ligbedjes. Met wat extra drinken en een ijscoupé voor Ferry komen we de middag wel door, dachten we zo…

Gewaardeerd telefoontje

Ik kreeg nog even een onverwacht telefoontje uit Nederland. De opperbaas (de baas van mijn baas) belde me. Hij had van mijn baas de inzet en de stress van de afgelopen weken meegekregen en het feit dat mijn baas zich zorgen om mij en mijn verstrekkende verantwoordelijkheidsgevoel maakte. Lees verder

Omdat we gisteren geen tijd hadden om naar de Blauwe Moskee te gaan, besluiten we dat vandaag te doen. Om vervolgens het Topkapi, de Kruidenbazaar en de wijk Beyoglu aan te doen.

Strenge regels en de Blauwe Moskee

De wandeling naar de Blauwe Moskee duurt slechts een minuut of 10. Via een schattig parkje, waar zeemeeuwen aan het badderen zijn, bereiken we het gebouw. Minder sprookjesachtig dan gisteravond, maar niet minder mooi. We lopen er om heen, op zoek naar de ingang. Ondertussen leg ik nog wat indrukken vast. Aangekomen bij de ingang zien we een immense rij en een bord vol regels. Strenge regels! Dat je als vrouw alles moet bedekken, snap ik. Maar schoenen uit? We besluiten niet in de ellenlange rij te gaan staan, maar te genieten van het weer en buiten te blijven, verder te lopen.

Ferry & de fluit

Via het middenplein komen we recht tegenover de Haghia Sophia uit. Deze straat vol marktverkopers, waar niet? We komen een man tegen die mooie, handgemaakte fluiten koopt. We gaan zelden meer op zoek naar souvenirs, maar omdat Ferry’s moeder aan blokfluiten doet, besluiten we deze in elk geval mee te nemen. We dingen af en nemen hem mee voor een mooie prijs. Lees verder

We gaan wel vaker weg met onze verjaardagen, maar het buitenland deden we nooit aan. Hoe ik het heb ervaren? In één woord ge-wel-dig!

We zijn geen stel dat verjaardagen uitbundig viert. We hebben geen groot huis om massa’s mensen te ontvangen. En liever vieren we het gewoon met zijn tweetjes. Thuis, in de sauna, elders in Nederland, of… in Istanbul!

Extra tripje

Omdat onze ‘echte’ vakantie pas plaatsvindt in september, opperde ik Ferry in februari (toen we nog niet wisten dat we ook nog naar Zweden zou gaan) dat het misschien leuk was nog een stedentrip in te plannen van het voorjaar. Daar had hij wel oren naar en uiteindelijk werd het dus Istanbul, een bestemming waar ik veel goede dingen over had gelezen… Lees verder