Voor mij was het niet de eerste keer. In Finland had ik het al mogen ervaren: paardrijden! Ik vind paarden lief, zo lang ze niet bijten zoals me ooit wel in Ponypark Slagharen overkwam. Ik vind het mooie statige beesten en zolang ik niet in galop hoef, vind ik het prima. Oh, en ik wil goede begeleiding. No way dat ik alleen met die beesten op pad ga! En nu? Nu was ik benieuwd hoe Ferry het zou vinden.

Na een redelijk lange tocht kwamen we aan bij Yxtaholm Slot, hotel nummer 3. Na snel onze koffers gedumpt te hebben in weer een geweldige kamer (later meer!) togen we naar de manege. Aan de late kant, maar als redacteur blijk je je dat te kunnen veroorloven. Gids Ella stond al op ons te wachten, samen met twee paarden. Lapszas (18 jaar) voor mij, en Explosive (8 jaar) voor Ferry. Klaar om het bos in te gaan!

Onder begeleiding

Samen met Ella en nog een meisje van de manege gingen we het bos in. Stapvoets, en dat was snel genoeg vond Ferry, gingen we bergje op en af. Lees verder

Het eerste beeld dat we van de Zweden kregen, was dat ze allemaal even gastvriendelijk waren. In tegenstelling tot de Fransen proberen ze wel met Engels uit de voeten te komen, ook al zijn ze er niet zo gedreven in. Ze zijn niet bang om een stap harder voor je te lopen en vertellen je graag alles over hun zo geliefde land. Dit beeld werd voor ons op deze zonnige vrijdagmorgen nog eens bevestigd.

Koffiepauze!

Onderweg naar Flen, waar ons volgende hotel lag en waar we zouden gaan paardrijden, zagen we links van ons een mooi meertje liggen. Met een naar ons idee koffiehuis en een mooie hond voor de deur. En in de verte nog een oud mooi huis. Ferry vindt het fijn om tussen het rijden even zijn benen te strekken, ik om dan foto’s te maken. Ideale plek dus!

Opgelaten

Ik stoof op mijn eerste doel af, die grote lobbes van een hond die daar lag. Het vriendelijke bazinnetje kwam ook onze kant op en we raakten in gesprek terwijl mijn camera klik-klak continue klik zei. Ik werd vriendjes met de hond, Tubo, die een Amerikaanse wolfhond bleek te zijn. Lees verder

Na ons eerste hotel dachten we dat het niet beter kon, maar damn… wat hadden we ons daar in vergist. Ook ons tweede hotel bood een hoop luxe & leuke dingen!

Onze kamer

Een klein schattig dorpje, Grythyttan gästgivaregården, met meer dan 10 gebouwen waarin alle kamers onderverdeeld worden. Onze kamer (nummer 1) zat in het hoofdgebouw. En hoewel we nu geen jacuzzi hadden en geen sauna met uitzicht op flatscreen tv, hadden we wel andere pluspunten…

Een kamer in de kleuren lichtblauw, rood en wit: het deed me denken aan een strandhuisje. Maar dan een stukje groter! Een hemelbed vol gekleurde kussens en schattige barokke stoeltjes. Een wit bad op pootjes in de dubbele badkamer. In de andere helft bevond zich de douche en een toilettafel van een special soort steen. We weten de naam niet, maar dat is wel de steensoort die wij straks in ons nieuwe huis willen. Lees verder

Kanoën is leuk, op het water in de zon is genieten, je hoort enkel de vogeltjes fluiten en verkeer of andere bootjes zijn in geen velden of wegen te bekennen. Toch was ik niet helemaal op mijn gemak tijdens het kanoën.

Ik had namelijk mijn camera mee aan boord genomen. Correctie: de camera van medecursist Fred (hij moest eens weten, sttt Remo!), mijne is voor de derde keer naar Canon terug. De camera van Fred dus + al mijn lenzen en toebehoren. Waarde? Bijna € 3.000,-. En dat mocht natuurlijk niet in het water vallen… Lees verder

Na de horsels hadden we ook nog minder lachwekkende tussenstops. Tussenstops met mooie, gele kerkjes bijvoorbeeld. Met een mooie fotoresultaat!

Zelden kreeg ik zo mooi een gebouw op de foto. De kleuren van de kerk, de lucht en dan ook nog de mooie witte wolken erachter. Gemaakt met mijn groothoeklens. Ik vind hem mooi en vond hem daardoor wel een aparte blogpost waard. Lees verder