Op naar de eerste stad die we zouden bezoeken in Zweden: studentenstad Uppsala, even ten zuiden van Gimo, waar we hadden overnacht. Een stad waar ik veel goeds over had gehoord, maar waar we natuurlijk weer veel te kort tijd voor hadden.

Toch hebben we in een paar uurtjes een goede indruk van de stad gekregen. We zijn naar het slot gelopen, vanwaar je een geweldig uitzicht hebt over de stad, we zijn langs de Fyrisan gelopen, het water dat de stad in tweeën deelt. Op mooie dagen zie je hier de jonge stelletjes en studentengroepen genieten op de pier die er langs loopt. Gedecoreerd door gekleurde houten huisjes op de achtergrond. En dan is Laura, met haar camera, meteen verliefd… Lees verder

Donderdagochtend worden we vroeg wakker, een lange dag staat ons te wachten. Na een heerlijk ontbijt in de tuin van het landgoed, pakt Ferry de koffers en legt ze in de auto. Ik zit op de vensterbank toe te kijken en terwijl hij terug naar de kamer loopt in de zon, krijg ik kriebels in mijn buik: vandaag zijn we acht jaar samen!

Het leven gaat niet altijd over rozen, de liefde ook niet. Ook wij kennen onze dips, ook wij hebben momenten gehad dat het minder gaat. En ongetwijfeld zullen er meer van dit soort momenten komen. Maar we hebben het goed samen. We lachen samen. We huilen samen, ik een beetje boel meer dan hij. En we vechten samen als het minder gaat. Gevolg: we komen er sterker uit.

Ik ben niet altijd de makkelijkste om mee samen te leven, Ferry is dat ook niet altijd. We kunnen flink botsen, en soms verlies je elkaar even uit het oog door de drukte. Lees verder

Na een lange, lange dag kwamen we om 19.45 uur dan eindelijk aan bij het hotel. En mennnn, wat waren we daar aan toe. Na een ‘verplichte’ rondleiding konden we eindelijk met onze koffers naar de onze eigen kamer en die overtrof alle verwachtingen.

Over Gimo Herrgard

Het hotel (of moet ik zeggen landgoed) is van oorsprong het herenhuis van de eigenaar van de ijzerwerken in Gimo. En dit is dezelfde als de eigenaar van die van Österbybruk: de Waal Louis de Geer. Hij woonde hier echter niet zelf, zijn inspecteur had het landgoed tot zijn beschikking. En ik moet zeggen: dat moet geen straf zijn geweest.

Hot tube bij het meer

Tijdens de rondleiding zagen we de diverse faciliteiten van het hotel. De conferentiezalen (saai), verschillende kamers (echt geen een kamer was hetzelfde, en elke had het wel iets moois) en de hot tube. Dat laatste verheugde ik me al de hele tijd op: een hot tube bij het meer. Daar wilden we ’s avonds in, dus ze zou checken of hij nog niet gereserveerd was. “Maar”, zei ze, “in jullie kamer zit ook een jacuzzi.” Ja duh, maar die kan dit toch niet overtreffen? Lees verder

Om 16.30 uur kwamen we aan in Österbybruk, het middelpunt van de ijzerindustrie van Zweden. Oké, er zijn meer plaatsen waar ijzer werd gewonnen en verwerkt, maar in Uppland (waar Österbybruk ligt) werd het kwalitatief beste ijzer gewonnen.

Goede kwaliteit

Het ijzer dat in Dannemora werd geworven en in Österbybruk werd verwerkt, was flexibel, schoon, makkelijk te slijpen en had een goede glans. Het werd over de hele wereld geëxporteerd. Vooral in Engeland was het erg populair voor het maken van bijvoorbeeld fijn chirurgisch gereedschap.

Harde werkers

We kregen een rondleiding door de ijzerfabriek, waar veel ijzerwerkers uit Wallonië werkten in die tijd. Zij werden daar door Louis de Geer heen gelokt met goede arbeidsvoorwaarden: een eigen huis, niet naar het leger, een eigen kerk en onderwijs voor kinderen t/m 12 jaar. Klinkt aanlokkelijk. Tot je hoort dat ze van maandag t/m zaterdag drie uur op, drie uur af werkten. Echt slapen was er dus niet bij. En de bedjes (die je daar nog ziet) waren smal en hard. Dat was pas hard werken toen (de ijzerwinning begon volgens geschriften in 1481), wij hebben het wat dat betreft luxe. Lees verder

De wekker ging vroeg vandaag, 03.00 uur, want een uur later kwam mijn vader ons oppikken. De gek die zo gek is om op zijn eigen werkdag voor ons dus net zo vroeg op te staan. Waarvoor dank! Onze reis kon beginnen nadat de chauffeur ons had afgezet op het vliegveld…

En rijden maar…

Na een vlucht van nog geen twee uur landen we op Arlanda Airport. Een goede indruk van het land hadden we al vanuit het vliegtuig gekregen: veel water! Dat deed me eigenlijk aan Finland denken, waar ik vorig jaar was voor het werk.

Nog geen uur na de landing hadden we de bagage, een mooie limegroene gloednieuwe Seat Ibiza en konden we op pad. Koffers in de achterbank, muziekje erbij, water gekocht: wij waren er klaar voor! Lees verder