De televisie staat nauwelijks aan de afgelopen weken. Met de huidige zomerprogrammering vraag ik me af waarom ik elke maan € 6,95 betaal aan KPN. Maar goed… gisterenavond stemde ik de televisie toch even op RTL 4 af: Help, mijn man is klusser!

Opgepropt

Ik viel iets te laat binnen, dus het beginverhaal ging aan mij voorbij. Gelukkig is RTL4 goed in na de reclame nog een korte samenvatting geven en dus kwam ik er al snel achter dat man des huizes lekker ruim in bed sliep, terwijl zijn kinderen opgepropt in een kamertje lagen. Niet voor eventjes, nee al meer dan 4 jaar. De jongste zoon, 6 jaar, had zelfs nog nooit in een echt bed geslapen. Ik dacht nog: ‘Het zal wel enigszins aangedikt zijn’, totdat de kamer van de jongens in beeld kwam. Een smal kamertje, kleiner dan onze kleinste kamer. Met ver in de hoek een laag stapelbed – de onderste jongen kon nauwelijks zitten – en daarnaast weggemoffeld in een hoekje: het matrasJE van zoonlief van zes. Hoe kun je je kind dat aan doen? Lees verder

Je hebt kattenfreaks en je hebt hondenfreaks. Ons kun je tot de hondenfreaks rekenen. Katten vinden we minder leuk: ze krabben aan je behang, hebben scherpe nagels… en tja, het is gewoon geen hond. En toch hebben we sinds gisteren een kat in huis. Een kat die ervoor heeft gezorgd dat ik met kleine oogjes rondloop op kantoor.

Plotseling logeetje

Woensdag 16.45 uur: ik kom thuis en Ferry zit op het balkon in de zon. Al bellend. Ik hoor hem praten over “Mag ze, sorry hij, dan wel op het balkon?” Komt er iemand op visite met een dier of een kind? Ik bedenk wie het kan zijn, maar kom er niet uit, totdat Ferry zegt: “Wacht even, ik overleg even met Laura.” Ik kan stoppen met nadenken: zwager en schoonzus gaan donderdag op reis en de vaste kattenoppas gaat niet door. Ze zitten met hun handen in het haar. En nee, zeg je dan niet. Gizmo is lief, en ze passen immers ook op Tim sinds onze vaste oppas vertrokken is naar Engeland.

Onwennig

Om acht uur wordt Gizmo gebracht en ontdekt al miauwend de woning. Achter de droger kruipen is erg leuk en onder de bank is het ook lekker rustig. Tenminste als Tim (die twee kennen elkaar al) hem tenminste met rust laat. Lees verder

Gelukkig stel – m 33 jr, vr 28 jr – zkt droomhuis in Almere. Nog steeds! Na ja, nog steeds. We hebben natuurlijk geen haast en kunnen dus ook op ons gemak om ons heen kijken en af en toe een woningbezichtiging plannen.

Speels en onhandig, of saai en praktisch?

Vandaag hadden we er weer een, in een wijk achter onze huidige wijk. Van de buitenkant een beetje een saai huis, maar wat zegt dat. De eerdere huizen waren stuk voor stuk speels, ontworpen door bepaalde architecturen en indrukwekkend. Maar in the end was het allemaal niet zo praktisch. En werd dat leuke al snel een beetje jammer, want dan kon je niet <vul maar in> Lees verder

Ik ben niet alleen trots op model Kirsten en de foto’s die uit de fotoshoot kwamen, maar ook op de website waar ik (samen met bouwer Richard) de laatste weken aan heb gewerkt: www.lauravlaanderen.nl.

Voor wie onder een steen heeft gelegen

Fotograferen is sinds enige tijd een extra passie op mijn lijstje (naast Ferry natuurlijk en werken, en reizen). Ik deed een cursus en nog een, en nog een. Ik kocht een lens, en nog een, en nog een (met dank aan Ferry’s overuren). Ik maakte foto’s en nog een en nog een… Geef me een camera in mijn hand en er staat spontaan een lach op mijn gezicht. Lees verder

… het resultaat van mijn eerste echt fotoshoot ever. Normaal schiet ik mensen op straat, op feestjes, vaak zonder dat ze het door hebben. En nu ging nichtje Kirsten – ja, ze is echt nog maar 14 – welbewust voor de lens staan. Was dat even wennen. Voor haar én voor mij!

Maar het ging boven verwachting goed. Kirsten nam instructies op, kwam zelf nog met ideeën (zo klom ze in een boom) en zette haar mooiste glimlach voor me op. Haar lieve glimlach en soms haar verlegen lach. Precies zo als ze is. En dat vind ik fijn: geen foto’s van een gemaakte Kirsten, maar van het meisje zoals ik mijn nichtje ken. Lees verder