Gelukkig stel – m 33 jr, vr 28 jr – zkt droomhuis in Almere. Nog steeds! Na ja, nog steeds. We hebben natuurlijk geen haast en kunnen dus ook op ons gemak om ons heen kijken en af en toe een woningbezichtiging plannen.

Speels en onhandig, of saai en praktisch?

Vandaag hadden we er weer een, in een wijk achter onze huidige wijk. Van de buitenkant een beetje een saai huis, maar wat zegt dat. De eerdere huizen waren stuk voor stuk speels, ontworpen door bepaalde architecturen en indrukwekkend. Maar in the end was het allemaal niet zo praktisch. En werd dat leuke al snel een beetje jammer, want dan kon je niet <vul maar in> Lees verder

Als ik collega’s/vrienden/kennissen hoor praten over hun reizen naar Turkije/Egypte inclusief all inclusieve resorts en dagen vol luieren aan het zwembad dan krijg ik de kriebels. Niet omdat ik ook zo graag wil, nee, omdat het mij een drama lijkt. Na ja, drama is misschien overdreven, maar ik zou het niet zo snel (meer) doen…

Definitie van reizen

Ik groeide niet op als reiziger. Ja, ik ging elk jaar op vakantie en zag dat als ‘reizen’, maar als ik er nu terugkijk was dat geen reizen. Reizen is voor mij rondtrekken, nieuwe dingen ontdekken, van plek naar plek en zoveel mogelijk zien en bovenal leren van andere culturen. Reizen is voor mij niet het vliegtuig pakken naar een of andere Costa en daar twee weken luieren Lees verder

Mag ik me voorstellen? Laura, 28 jaar en dol op plannen. Laat me dingen regelen, uitzoeken, bellen en ik ben blij. Niet iedereen snapt dat. “Laura, laat het los”, ‘Relax”. Maar ik ben niet relaxed als ik dingen op me af laat komen. Neem bijvoorbeeld onze roadtrip naar de USA…

USA in het kort

Voor de nieuwe lezers: Ferry en ik hadden eind vorig jaar een gesprek. Waar willen we heen in 2009? Hij wilde graag naar Thailand. Ik twijfel nog vanwege mijn eetmankementen en mijn darmen. Ik wilde heel graag naar Zuid-Afrika, hij iets minder. Lees verder

Meestal heb ik er alleen op mijn werk last van: ik arriveer ‘s ochtends en bedenk me wat de dag kan brengen. Ik maak een to do-list die best lang blijkt te zijn. En dan moet ik beginnen. Maar dat lukt niet: ik wil alles meteen doen en kan dan niet kiezen. Gevolg: een erg onproductieve dag. De laatste week heb ik er privé ook last van.
Dinsdag had ik het opeens in mijn kop: ik moest aan de gang met de route van de USA. Na Zweden besloten we hem in te korten. Dagen van vier uur rijden is niet erg (verspreid over de dag van 09.00 tot 20.00 uur), maar meer moest het niet worden. En vier uur lijkt lang, maar we hebben natuurlijk veel fotostops en zijn constant buiten door de cabrio die we hebben gehuurd (mits het droog is). De hele avond was ik bezig, om 22.30 uur klapte ik mijn laptop dicht en kroop naast Ferry aan bed. Maar mijn hoofd zat zo vol, ik kon niet slapen. Lees verder

Soms heb je van die momenten dat je heel graag iemands pijn overneemt. Dat je de zorgen voor iemand wilt wegblazen. Dat moment had ik gisteren, toen mijn nichtje Kirsten (14 jaar) vertelde dat ze aan de Prednison moet.

Toen ze nog klein was…

Ik was 13 toen Kirsten werd geboren. Ik zie hier als klein mormeltje nog in mijn armen liggen, wat was ik – de grote nicht – trots. Toen ze een jaar of vier was, kwam ze op een verjaardag naar me toe. Ze wilde dezelfde make-up als ik. Ik nam haar mee naar boven, en deed haar – met goedkeuring van haar ouders uiteraard – wat make-up. Je kunt je voorstellen dat het daarna elke verjaardag raak was. Inmiddels is het niet meer nodig: Kirsten kan beter met make-up om gaan dan ik. En ook haar kledingsmaak is niet verkeerd. Het is echt een dametje geworden. Al heeft ze natuurlijk als 14-jarig meisje ook zo haar echte pubermomenten… Lees verder