Soms heb je van die momenten dat je heel graag iemands pijn overneemt. Dat je de zorgen voor iemand wilt wegblazen. Dat moment had ik gisteren, toen mijn nichtje Kirsten (14 jaar) vertelde dat ze aan de Prednison moet.

Toen ze nog klein was…

Ik was 13 toen Kirsten werd geboren. Ik zie hier als klein mormeltje nog in mijn armen liggen, wat was ik – de grote nicht – trots. Toen ze een jaar of vier was, kwam ze op een verjaardag naar me toe. Ze wilde dezelfde make-up als ik. Ik nam haar mee naar boven, en deed haar – met goedkeuring van haar ouders uiteraard – wat make-up. Je kunt je voorstellen dat het daarna elke verjaardag raak was. Inmiddels is het niet meer nodig: Kirsten kan beter met make-up om gaan dan ik. En ook haar kledingsmaak is niet verkeerd. Het is echt een dametje geworden. Al heeft ze natuurlijk als 14-jarig meisje ook zo haar echte pubermomenten…

Sterke band

Het afgelopen jaar is de band tussen Kirsten en mij (en ook Ferry) enorm gegroeid. Ze stapt langzaam uit het vervelende-puber-tijdperk, waarin ze eenkennig op een verjaardag in en hoekje ging zitten en met niemand wilde praten. Ze logeert regelmatig bij ons en wordt steeds opener. Ze vraagt me op MSN om advies en deelt haar gevoelens met me. Ze vraagt me om advies als ze vindt dat haar moeder ‘stom’ reageert. Stiekem heeft haar moeder natuurlijk gelijk. Ik verpak de woorden net anders en het wordt aangenomen. Puur omdat ik niet haar moeder ben… En zeg nu zelf: wie vond nou niet dat moeders het (op je 14e) altijd bij het slechte eind hebben?

Terug in de tijd

Ik ga terug naar de tijd dat ik Kirsten’s leeftijd had. Toen ik veertien was, waren Kirsten’s ouders ongeveer mijn leeftijd. Voor mij waren ze geen tante en oom, maar gewoon Bart en Carole. Twee mensen waarvan ik wist dat ik altijd bij ze terecht kon. Dat ze niet direct naar mijn ouders zouden rennen, als ik ze wat in vertrouwen vertelde. En hoewel ik Bart & Carole niet met grote regelmaat zie, weet ik dat ze er altijd voor me zullen zijn. En dat Bart direct op de stoep staat als iemand me ook maar een beetje onrecht dreigt aan te doen. Ik ben blij – en trots – dat wij nu kennelijk ook een beetje deze rol door Kirsten toebedeeld hebben gekregen…

“Ik moet weer naar het ziekenhuis”

Maandag sprak ik Kirsten op MSN. Ze was samen met haar ouders en haar beste vriendinnetje met de boot op vakantie in Nederland. “We gaan eerder naar huis, ik moet naar het ziekenhuis”, vertelde ze me. Wéér? Kirsten vliegt al jaar in jaar uit het ziekenhuis in en uit. Onverklaarbare buikpijnen. Eerder dit jaar werd de ziekte van Crohn vastgesteld. Geen totale verrassing, want Carole heeft het ook (in mindere mate gelukkig). Kirsten moest zes weken aan de flesvoeding voor ze aan medicatie kon beginnen. Ze sloeg zich er dapper door heen. Helaas dus kennelijk zonder resultaat…

Gisteren is ze naar het ziekenhuis geweest. Ze moet aan de Prednison. En het eerste beeld wat dan bij je uitkomt, zijn dikke hoofden en opgeblazen lichaamsdelen. En ja, dat weet Kirsten ook. En dat is natuurlijk een schrikbeeld. Gelukkig hoeft ze het maar tijdelijk en blijken de bijverschijnselen pas bij langdurig (6 maanden) gebruik te zijn. Maar krijgt ze dat uit haar hoofd?

Kirsten, je hebt je geweldig door de zes weken flesvoeding heen geslagen, hoe erg je er ook tegen op zit. Hoe het ook gaat lopen, ik weet dat je je net zo geweldig door deze klote-Prednison-periode gaat slaan. En net als je ouders ben ik geweldig trots op je! Niet vergeten he?