Gisterenavond vroeg Ferry me: “Lau, verheug je je nog op de vakantie? Je hebt het alleen maar over het eventuele huisje.” Ja, ik verheug me nog op de vakantie, meer dan ik misschien laat blijken. Alleen… alles wat uitgezocht moest worden is uitgezocht, het is nu simpel wachten tot het 14 september is.

Het hotel voor de eerste twee nachten is geboekt, de reservering voor Cirque du Soleil en de fotografentour in Antilope Canyon is rond, de hotels is nationale parken liggen vast, we hebben een heli-vlucht de Grand Canyon in geregeld. De globale route is rond. Ik hoef alleen nog alles te printen en in mapjes te stoppen. Lees verder

En toen was er even een blogstilte. Niet omdat ik bloggen niet meer leuk vind, maar omdat het er gewoon niet van komt. Omdat het op sociaal vlak druk is en omdat mijn hoofd vol zit. Vol met verkoudheid en vol met massa’s aan informatie en vragen…

En zonder er al te veel over los te laten – want je weet maar nooit – we hebben een huisje gezien. Na ja, huisje, een mooie 2-onder-1 kapper. In een wijk die we niet wilden, iets duurder dan we wilden, maar oh zo mooi. Een huis waar je zo 20/30 jaar vooruit kan. Met een mooie omgeving en een carport voor Ferry en de heilige auto. Maar een huis is geen brood en je koopt het niet 1, 2, 3. En dus bel ik me rot met hypotheekadviseurs en de aankoopmakelaar. We laten ons voorlichten op vrije avonden en we gaan het huis een tweede keer bezichtigen om te kijken of er nog steeds een klik ik. We gaan keukenzaken bezoeken, omdat dat het enige is dat dan evt. verbouwd zou moeten worden. En eigenlijk vind ik het best spannend. Ferry niet, die is de nuchterheid hemzelf. Lees verder

Ik had wat overredingskracht nodig en ik moest Ferry lief aankijken. Maar uiteindelijk snapte hij ook dat ik voor mijn gevoel niet echt veel keuze hadden. En uiteindelijk wil hij ook mooie foto’s van Amerika hebben en daar niet met een kapotte camera staan. Gisteravond haalden – uh kochten – we daarom de Canon 50D.

Voor de mensen die net komen binnenvallen – veel nieuwe lezers de laatste tijd, leuk! – even een korte herhaling. In april kreeg ik problemen met mijn Canon 400D. Was de batterij bijna leeg, dan sloeg hij compleet vast. Batterij eruit was de enige oplossing. Ik kon nog fotograferen, maar wie weet kon het dan weer kwaad. Ik liet hem opsturen naar Canon en sindsdien hing hij drie keer heen en weer. En drie keer kwam hij ongerepareerd terug… (al zeiden ze dat hij was gerepareerd). En hoewel Apollo (de fotozaak) hem nu weer terug heeft gestuurd, kan ik mijn camera voor mijn gevoel nimmer nooit meer vertrouwen. En dat is niet zo handig, want ik wil straks wel relaxed naar Amerika en verzekerd zijn van een goede camera.

Maandag bracht Apollo mij op de hoogte dat ze hem direct weer terug hadden gestuurd, toen hij voor de derde keer ongerepareerd terug kwam. Ik liet dat even bezinken, maar woensdag – toen ik het verhaal aan een vriendin vertelde – was ik het opeens zat. Lees verder

Oké, toch even frustratie spuien: mijn camera. In april gaf hij de geest, na ja, niet helemaal. Hij loopt onder bepaalde omstandigheden vast. En nu: nu is hij voor de 3e keer naar de reparatiedienst omdat hij weer ongerepareerd terugkwam.

Je verwacht anders van een merk als Canon? Ik ook. De eerste keer toen hij ongemaakt terug kwam – ik haalde hem op, ging een middag met Ferry naar het Dolfinarium en kwam chagrijnig terug – had ik er nog geen hard hoofd in. Gewoon weer terug naar Canon en de camera van Fred – mijn leencamera – mocht ik langer houden. Maar goed, toen kwam hij een tweede keer terug en ondervond ik weer hetzelfde probleem. Bloedchagrijnig bracht ik de camera terug bij Apollo. Lees verder

Verjaardagen groots vieren daar doen we niet aan. Nee, we gaan liever met zijn tweeën weg. Onszelf laten verwennen i.p.v. hollen voor je eigen visite. En dus daalden we dit weekend af naar België en een verwenweekend werd het zeker. Ter ere van Ferry’s 34e verjaardag natuurlijk!

Benauwd Antwerpen

Onze eerste tussenstop was Antwerpen. Zoals een reisredacteur betaamt had ik netjes alles opgezocht wat ik wilde zien. De Meir met zijn vele winkels. Helaas konden we niet slagen: van de schoenen die Ferry leuk vond was het enige paar in zijn maat beschadigd. De Jodenbuurt was uitgestorven, geen fotogenieke Jood voor op de foto. Terwijl we op een terrasje aan een veel te dure tosti zaten, kwam er opeens regen uit de lucht vallen. Lees verder