Een jaar geleden begon voor mij een ontdekkingsreis. Een soort wereldreis langs mijn eigen wensen, mijn eigen karaktertrekken, mijn eigen tekortkomingen, mijn eigen pluspunten en nog veel meer… Een tijd die stiekem best een emotionele achtbaan was, al zullen weinig mensen het gemerkt hebben.

Soms kom je op een punt in je leven dat je even doodloopt. Dat je aan de ene kant alles hebt wat je hartje begeert en dat je toch niet optimaal kunt genieten. Dat je uit kunt kijken naar de leuke, grote vakanties, maar van de kleine dingetjes niet meer blij wordt.

Bang en onzeker?

Soms kom je tot de ontdekking dat je een bang en onzeker meisje bent dat over zich heen laat lopen. Onterecht, want je mag er wezen! Je staat stiekem best je mannetje, als je je mond opentrekt. Je mag stiekem best tevreden zijn als je in de spiegel kijkt. En je hebt nog een verdomd goed stel hersenen ook. Je bent open en spontaan en bent er altijd voor de mensen om je heen… Meer voor hen dan voor jezelf!

Laura, de gever

En dat, dat was verkeerd. Merkte ik toen ik eens uitgebreid in de spiegel keek en mezelf recht in de ogen keek. Ik stelde altijd anderen voor op mezelf. Andermans wens was belangrijker dan mijn eigen geluk. Ik was een soort Sinterklaas. Geven, geven en nog eens geven. En de glimlach van een ander, de dankbaarheid, was dan voor mij een kick. Maar als je mensen blijft geven, dan nemen ze het als vanzelfsprekend, en tonen ze op den duur geen dankbaarheid meer. En ik… ik werd stiekem onzeker en ging op zoek naar complimentjes!

Was dat wat ik wilde?

Hunkeren naar aandacht? Wachten op horen dat ik goed genoeg was? Nee, dat wilde ik niet. Want diep in mijn hart wist ik best dat ik een verdomd goede partner was, een goede (schoon)dochter, een goede vriendin, een goede werkneemster. Al ben ik niet perfect. Maar wie is dat wel? Ik was gewend mensen op een voetstuk te plaatsen; de ander was natuurlijk wel altijd perfect. Maar hoe meer ik naar mezelf ging kijken, hoe meer ik mijn eigen gedrag ging bekijken, hoe meer ik ook zag van het karakter van een ander. Niemand is perfect, als je maar met de minpunten om kunt gaan. En oh, wat was ik opeens sterker dan ik ooit van mezelf had gedacht.

Vallen en opstaan

En hoewel ik het nu simpel en snel neerzet, was het niet zo simpel en snel. Ik moest dingen aan mezelf toegeven, dingen onder ogen zien. Ging confrontaties die ik vroeger uit de weg ging opeens niet meer uit de weg. Ik werd teleurgesteld door mensen in mijn omgeving. Ik verloor het vertrouwen in de mensen om me heen. Het knaagde aan me en het heeft me dwars gezeten. Gelukkig werd ik ook positief verrast: er waren nieuwe vrienden (dank als jullie dit lezen!), er waren mensen die mij dat stukje vertrouwen teruggaven. En bovenal was daar Ferry, met wie de band het afgelopen jaar alleen maar sterker werd.

En nu een jaar later weet ik wie ik ben: ik ben Laura, 28 jaar, altijd even spontaan, ik geniet van de kleine dingen des levens en ben meer dan goed voor de mensen om me heen. Maar soms doe ik lekker egoïstisch en zeg ik ‘nee’, want mijn eigen gevoel is nr. 1 en de rest komt daarna. En oh, wat voelt dat verdomde goed!