Dat zeiden mijn ouders, en met name mijn moeder, vroeger altijd. En nu, na 8 jaar wonen aan een drukke kruising, merk ik ook dat deze ‘gezegde’ meer dan waar is. Dat werd vannacht maar weer eens duidelijk. Toen ik om 0.17 uur BOEM hoorde.

Ik zette mijn bril op, Ferry klapte de deur open en we stonden op een balkon. Niets ernstigs, dit keer. Een dikke, vette BMW (of was het nu Volvo, het was donker he?) was kennelijk op de reling van het bruggetje wat er loopt geklapt (en net zo hard weer terug geklapt). De inzittenden brabbelden snel en furieus in een andere taal en renden rondjes om de auto en keken er onder. Hun gehaaste indruk gaf mij het idee dat ze hadden gedronken of iets anders strafbaars hadden gedaan. En dat werd bevestigd toen er van bestuurder werd gewisseld. Hoewel het politiebureau aan het eind van de straat is, was er nu geen agent te bekennen. Lees verder

Een jaar geleden begon voor mij een ontdekkingsreis. Een soort wereldreis langs mijn eigen wensen, mijn eigen karaktertrekken, mijn eigen tekortkomingen, mijn eigen pluspunten en nog veel meer… Een tijd die stiekem best een emotionele achtbaan was, al zullen weinig mensen het gemerkt hebben.

Soms kom je op een punt in je leven dat je even doodloopt. Dat je aan de ene kant alles hebt wat je hartje begeert en dat je toch niet optimaal kunt genieten. Dat je uit kunt kijken naar de leuke, grote vakanties, maar van de kleine dingetjes niet meer blij wordt. Lees verder