Gisteravond dronken we al een drankje op haar: mijn moeder werd 58 en in Nederland was het toen al 19 september. Smsen of feliciteren ging niet: in Death Valley ben je afgesloten van de bewoonde wereld. ‘Geen bereik’ was het enige dat mijn telefoon zei.

Mijn vader is me voor

Tijdens onze tocht door Death Valley en even daarbuiten houd ik mijn bereik voortdurend in de gaten. Ik baal dat de avond in Nederland al is gevallen en het net lijkt of ik mijn moeder ben vergeten. Niet dus! Ik wil haar smsen, of even kort bellen. Bij Pahrump, even buiten Death Valley, zie ik dat ik bereik heb. En dat mijn vader me voor is geweest… ‘Gefeliciteerd met ma, die in een hele goede bui is, wat kost jullie keuken? Gr. ma en pa’.

Stukje voorkennis

Enige voorkennis is hierbij nodig. Toen ik klein was, spaarden mijn ouders geld voor me weg. Voor later. Als ik op mezelf ging of zou gaan trouwen. Trouwen en Ferry gaan niet samen en toen ik Ferry leerde kennen, had ik geen inboedel meer nodig. Die had hij al. Het geld was dus onaangeroerd. Totdat we het huis kochten, nu mag het vrijgegeven worden. Een flink bedrag en dankbaar zeiden we dat we dat bij de keuken zouden leggen. En dat zij dan de lange kant betaald hadden. Kennelijk wilde ze meer dan de lange kant betalen, dus ik sms het bedrag terug. For the record: ik heb wel eerst mijn moeder een verjaardagssms gestuurd…

Ontroerd

Mijn vader smst snel terug: ‘Zullen we het bedrag dan maar daarnaar verhogen? Dit komt door de goede bui van je moeder. Ze is veels te goed, maar ze houdt van jullie. Ik ook trouwens.’ En hoewel ik natuurlijk dondersgoed weet dat ze van me houden, heeft mijn vader dit (voor zover ik me kan heugen) nooit zo expliciet tegen me gezegd. Stiekem ben ik ontroerd, niet alleen door het gulle en oh zo welkome gebaar. Ik besluit dan maar even te bellen, zo lief vind ik het. En nu we zelf niets meer aan de keuken hoeven te betalen, kan een long distance call ook wel even. Het woord dankjewel willen ze kennelijk niet horen, ze willen alleen maar horen dat we het naar ons zin hebben en dat we voorzichtig doen. Wel krijg ik nog de kans mijn moeder te feliciteren en ik voeg er aan toe: “Normale mensen krijgen cadeaus op hun verjaardag, jij geeft ze. Dank je wel!”

Duidelijk: dat wordt in elk geval een uitgebreid diner koken voor mijn ouders in de nieuwe keuken. Nu eerst nog even van de hypotheekman horen dat alles ook financieel echt rond is.