Toen we vanmorgen, na vijf keer snoozen, uit het raam keken werden we niet vrolijk. Mist, mist en nog eens mist. Zouden we nog iets vrolijks van deze grauwe dag kunnen maken?

Rechtstreeks naar Santa Barbara

Vanwege het grauwe weer besloten we rechtstreeks naar ons einddoel van de dag te rijden: Santa Barbara. Onderweg hadden we slechts een enkel fotomoment (om het barre weer vast te leggen) en een praktische stop bij een benzinepomp. Waar we overigens een leuk cadeautje kochten voor thuis: een vogelhuisje in de vorm van een brandweerhelm. Voor de nieuwe tuin!

Extra ruimte

Rond middaguur kwamen we aan in Santa Barbara. Genoeg motels, hotels en inns. We hadden het plan opgevat om aan de boulevard te zitten, maar de eerste twee hotels rekenden prijzen waar je u tegen zegt. Lees verder

Nee, Highway 1 is zelf geen domper. Ik geloof – en heb gehoord – dat het een van de mooiste wegen van Amerika is. Het is alleen zo jammer dat we er niets van konden zien door de vele mist die er vandaag hing…

Omgeven door nevel

Bij Monterey hadden we natuurlijk al wat mist gehad, en ook de Lonely Cypress was verhuld in de nevel. Maar dat het nog erger zou worden, hadden we niet verwacht. Helaas: heel highway 1 was omgeven door nevel. Point Lobos, waar ik me heel erg op had verheugd, deed bijna troosteloos aan (en dat terwijl we er $ 10,- voor betaalden, grr!). En de mooie stranden kon je nauwelijks zien. Een paar mooie foto’s kon ik maken, die waar de mist bijna een toegevoegde waarde had. Maar of we nu echt highway 1 hebben ervaren? Ik betwijfel het!

Niet getreurd!

Uiteraard lieten we ons goede humeur er niet door verpesten. Ferry genoot van de vele haarspeldbochtjes en het glijden met de banden, ik vind dat altijd wat minder. Ik pestte hem door toch wel regelmatig ‘Ho fotomoment’ te roepen en we maakten woordgrapjes omtrent de mist. Maar op den duur wordt het wel erg saai: wit als je voor je uit kijkt, wit als je naar links kijkt en wit als je naar rechts kijkt. En achter je kleeft er een pick-up aan je bumper…

Overnachten

Rond San Simeon besloten we te overnachten. Hotelbordjes langs de weg waren niet te herkennen, maar gelukkig kunnen we op onze TomTom vertrouwen. We stoppen bij een schattig, houten motel en vragen naar de prijs. Goedkoper dan ik had verwacht, met verwarmd zwembad en gratis wifi. Doen! Lees verder

Vanmorgen tijdens het ontbijt zeiden we het nog tegen elkaar: hier zouden we best kunnen wonen, wat een leuk plaatsje. Wat we toen nog niet wisten is dat we nog verliefder zouden worden op dit stukje westkust…

Starbucks & Cannery Row

Met een klein beetje pijn in ons hart zouden we vanmorgen Monterey verlaten. Maar voor het zo ver was, wilden we eerst naar Cannery Row. De plek waar vroeger de opslagloodsen waren van de vissers en wat nu het toeristische hart van het plaatsje is. Je vindt hier niet alleen Monterey Aquarium (een goed besluit van ons om er niet heen te gaan, wat een rij!), maar ook tal van restaurantjes en winkeltjes. En een Starbucks. Ferry werd dus eerst wakker met een koffie. En ik sloeg hun madeleine-cakejes in, want die vind ik zo lekker (en ze doen me denken aan New York, 2007, waar ik ze ontdekte). Met zijn koffie in de hand en ik mijn camera in de hand, liepen we naar de waterkant, waar het een en al mist was. Maar terwijl we daar stonden, trok de mist weg, wat veel fotogenieker was. We liepen een allerschattigst mutsen winkeltje in (allemaal handgehaakt) en we zouden er alle kleine meisjes uit onze omgeving mee willen verwennen, waar het niet dat ze erg duur waren. En de chocoladewinkel daarnaast was om je vingers bij af te likken, maar tegen de tijd dat je daar mee thuis komt als souvenir is het gesmolten. Zonder cadeautjes stapten we dus weer in de auto, nog een beetje verliefder op Monterey. Op naar de 17-Mile-Drive! Lees verder

Op ongeveer een uur rijden ten zuiden van Santa Cruz, aan de bekende Highway 1 die we de komende dagen zullen volgen, ligt het plaatsje Monterey. Onze eindbestemming voor dag 13e dag.

Over Monterey

Monterey was een van de eerste nederzettingen aan de westkust van Amerika, en ontstond in de jaren ’70 van de 18e eeuw. Het is zelfs enige tijd de hoofdstad van Californië geweest. In het centrum vind je nog veel koloniale gebouwen uit deze tijd. En wat ooit een vissersplaats was – hier kwamen iedere nacht vissers aan het tientallen tonnen sardientjes die in de fabrieken die hier stonden verwerkt werden – is nu een populaire plaats aan de westkust. Lees verder

Na alle bergen en alle groene natuur, alle rotsen en geen stranden, werd het nu tijd voor een ‘ander Amerika’. De westkust! Vanmorgen vroeg vertrokken we van Los Banos naar Santa Cruz.

Over Santa Cruz

Santa Cruz, een stadje aan de westkust ten zuiden van San Francisco, telt 55.000 inwoners. Je vindt er veel strand en genoeg recreatiemogelijkheden. Mede door de Beachoardwalk is het erg populair bij families met kinderen.

Cheerleaders & geschreeuw

Na een rit van bijna twee uur beginnen we bij de Beachboardwalk. Het is iets typisch Californisch een vroeger hadden veel plaatsen aan de kust dit: een houten boardwalk vol kermisattracties, winkels en eettentjes. Als we aankomen blijkt er een cheerleadercontest te zijn. Lees verder