De klerenkast is letterlijk een klerezooi. De keuken is te klein als ze eens lekker een uitgebreide maaltijd wil koken (en dus doen ze vanavond een simpel stokbroodje). De brievenbus is vier trappen lopen. De afwas doen vindt ze verschrikkelijk. En ze mist een werkkamer. Allemaal dingen waar ze nooit last van had. Maar nu, met 11 december in het vooruitzicht, wordt ze, de bewoonster aan de Cinemadreef, opeens heel ongeduldig en vindt alles hier stom.

11 december, nog zes weken te gaan. En dat klinkt nog zo lang. Terwijl het al bijna november is en ze dan kan zeggen ‘Volgende maand…’. Dat klinkt dan meteen een stuk minder onaangenaam. Ze gaan tussendoor nog een midweekje weg, hebben leuke plannen in het weekend, dus het is vast snel 11 december. Maar wat de bewoonster betreft zou dat morgen ook al mogen zijn. Lees verder

De pepernoten liggen al weer enige tijd in de winkel – bent u daar net zo verbolgen over als half Nederland? – en november doet bijna zijn intrede. Dat betekent dat u ook bijna naar ons land komt en ik mag genieten van vrolijke kinderkopjes op tv bij de intocht. En de lieve kindertje worden vervolgens ook nog eens getrakteerd op mooie cadeaus. Maar… ik mag dan geen kind meer zijn, ik ben dit jaar wel heel lief geweest!

Oké, 99% van de tijd ben ik lief geweest. Ik kan niet lief zijn tegen de mensen die dat niet waard zijn, die het niet verdienen om mijn liefdevolle aandacht te krijgen. Wist u trouwens dat deze mensen, die ik alles behalve als lief zou typeren, helemaal geen cadeautjes verdienen. Ik zal u nog even een mailtje sturen met de adressen, dan weet u welke huizen uw Pieten kunnen overslaan. Lees verder

“Ik ga even bij mijn vriend kijken,” en weg was hij uit de woonkamer. Dat gebeurde gisteren een keer of vijf. En normaal als hij het over ‘zijn vriend’ heeft, gaat het om konijn Tim. In dit geval niet. Meneer had het over – tromgeroffel – de nieuwe wasmachine!

Lang leve koopzondag

Zaterdag hield ons trouwe beestje er na ruim negen jaar mee op. Geen verrassing, hij had al een jaar kuren. Een keer vloeken was dus genoeg, in tegenstelling tot mijn gevloek toen mijn camera zondag kapot ging na twee maanden. En dus togen we zondag naar de Mediamarkt. Ideaal die koopzondagen! Lees verder

Een ongeluk komt nooit alleen, dat bleek dit weekend maar weer. Dat de wasmachine de geest gaf, was tot daar aan toe, maar dat mijn geliefde camera na twee maanden en 12 dagen de geest gaf, dat raakte mij meer dan ik had verwacht…

Negen jaar trouwe dienst

Onze wasmachine, ik durf gerust te zeggen dat hij – mede door Ferry’s dagelijkse kazernekleding – bijna dagelijks draait. Ons oude bakkie leverde tot een jaar geleden ook trouwe dienst. Toen begon hij kuren te krijgen. Hij sloeg niet meer goed af. Maar ach, als dat alles was. Gewoon controleren of hij al half was afgeslagen (hij deed dan niets meer, maar je kreeg ook geen eindpiepje). Dat hij ooit zou overleden was ons duidelijk, en toen hij zaterdag opeens rare geluiden ging maken was ons duidelijk dat hij ongeneeslijk ziek was. En inderdaad, zaterdagavond deed ik een snelwas en meneer blies zijn laatste adem uit. Lees verder

Bij de zoektocht naar ons paleisje, was er één ding duidelijk: er moest een mooie keuken in zitten. Of een goede ruimte waar de droomkeuken geplaatst kon worden. We kwamen keukens tegen in het midden van de woning, zonder ramen. Keukens die te klein waren, of keukens die gewoon op een niet-praktische plek stonden. Maar het door ons uiteindelijk gevonden droompaleis heeft de perfecte keuken.

Ex-kok Ferry

Hoewel de meeste mensen Ferry als de stoere brandweerman kennen, is hij vroeger toch echt acht jaar kok geweest. Denk dat de lol er af was toen hij mij leerde kennen en ik niets bleek te lusten. Wat moet je dan koken? Tegen de tijd dat we gingen samenwonen had Ferry zijn kokmuts verruild voor een kantoorbaan, wat hem uiteindelijk ook niet lag. Via een omweg belandde hij waar hij nu zit, en bovenal gelukkig is! Neemt niet weg dat hij koken nog steeds leuk vindt en dus ook wel redelijke wensen heeft voor een keuken. Lees verder