Vandaag hadden we een woning-dagje gepland. Even langs Jan en Alleman, winkel in en winkel uit. Alles om openstaande vragen en dingen die we echt nog moesten weten/kopen, rond te krijgen. En wat prijs ik me gelukkig dat we qua smaak zo op één lijn liggen!
Het voelt gewoon goed
Onze eerste bestemming op de weg was ons toekomstige paleisje: we gingen inmeten en nog wat vragen stellen aan de bewoners. Vanwege een te drukke planning kwamen we eigenwijs 10 minuten eerder dan afgesproken, en gelukkig waren ze net klaar met ontbijten. We kregen een kop koffie en een map vol papieren. Alles over de keuken, over de sierbestrating, alle rekening, eventuele garanties. En zelfs nog de brochures zoals ze bij de koop waren gegeven. Enorm leuk en handig! We hadden nog wat vragen, we moesten nog het een en ander meten en kregen nog een aanbod op de koop toe. Ze hadden kledingkasten staan die ze niet mee konden nemen naar de nieuwe woning. Of we ze wilden overnemen. Een snelle blik vertelde ons dat dat eigenlijk precies was wat we zochten en dan nog met meer ruimte als gepland en feitelijk voor een prikje. Deal! Na ruim een uur gingen we weer weg, voldoen en bovenal met een goed gevoel. Hoewel er nog andere mensen wonen en ze nog een andere inrichting hebben, voelde het al als thuis. Lees verder
… vier trappen naar beneden lopen (of met de lift) als de postbode een pakketje heeft. Nooit meer op een luie zaterdag uit mijn pyjama hijsen om beneden de post te halen. Nooit meer vanaf de parkeerplaats naar de woning slepen met drie boodschappentassen. Nooit meer met mijn telefoonbotje in een krappe badkamer tegen de douchecabine stoten als ik mijn tandenpoets. Nooit meer onze verjaardagen niet vieren wegens ruimtetekort. Nooit meer afwassen.
Nu ik dit zo neerzet, denk ik: ben ik zo negatief? Nee, ik ben heel blij met de tijd die we in ons appartement hebben gehad. Vanaf de eerste keer dat ik er was (27 juni 2001, twee dagen nadat Ferry vroeg of ik zijn vriendinnetje wilde zijn), voelde ik me thuis. Er was rust. Lees verder
“Over vier maanden hoef ik niet meer over de galerij te slepen met mijn vuilniszak”, zei Ferry. “En we hoeven niet meer naar beneden te lopen als de postbode er is”, vulde ik hem aan. Als je er eenmaal klaar mee bent, in dit geval met de flat, ben je er ook klaar mee. Gelukkig is het nog maar voor even, want gisteren gaf de bank aan dat we betrouwbare kopers zijn. De deal is definitief rond, 11 december is D-day.
En geloof me, we hebben met heel veel plezier negen respectievelijk zeven jaar in de huidige flat gewoond. Maar het wordt te klein. De flat gaat achteruit, de straat gaat achteruit. We willen een bad. We willen een tuin. En de waslijst was lang, de mensen die al langer meelezen, hebben ook de speurtocht gezien. Nooit gedacht dat er aan die speurtocht een einde zou komen. Tot we vlak voor de vakantie opeens ons droomhuis vonden. En na twee zenuwslopende dagen, die echt verschrikkelijk zijn voor een controlfreak, was de deal rond. Papieren ingevuld voor de bank en toen op vakantie. Lees verder
Vorig jaar begon ik fanatiek aan sporten. Één, soms twee, keer per week ging ik op de fiets naar de sportschool om een les steppen of Body Balance te volgen. Maar waar ik fanatiek begin, bloedt het snel dood…
Ik ging nog wel, maar niet vol enthousiasme. En als ik een smoes had om niet te gaan, greep ik die vaak aan. En sport je niet consequent dan gaat je conditie er ook niet echt op vooruit. Dus ik stond nog steeds hijgend bovenaan als ik eens de trap i.p.v. de lift nam (we wonen vier hoog). Lees verder
