11 december, het kruipt langzaam dichterbij. Als het aan mij had gelegen – en ook aan Ferry trouwens, voor het eerst in 8,5 jaar tijd merk ik aan zijn kant ook eens ongeduld – was het al lang zo ver geweest. Maar een week bestaat nog steeds uit zeven dagen, en alle zeven dagen bestaan nog steeds uit vierentwintig uur. En ik kan de tijd niet doorspoelen. Aftellen doe ik dan weer wel.

Duimen draaien

We zijn beiden gestructureerd, houden van plannen en dingen goed aanpakken. En dus zitten we eigenlijk al een paar weken met onze handen over elkaar. We hebben gewoon simpelweg niets meer voor te bereiden. Verhuisberichten naar bedrijven doen we pas later, te vroeg zorgt voor problemen ondervonden wij deze week ook. Dozen inpakken klinkt aantrekkelijk, maar waar laat je die? Lees verder

Ken je dat: je moet heel nodig naar de wc, maar je mag niet. Je kan namelijk elk moment gebeld worden en dat telefoontje mag je niet missen. En dus blijf je stug op je plek zitten, je blaasspieren samengeknepen. Dat had ik vandaag. De zenuwen hielpen daarbij ook niet. Zojuist werd ik namelijk live geïnterviewd voor Megastad FM.

Kerst ontvluchten

Onlangs hielden we een onderzoek onder bezoekers van Vakantie.nl: wat zijn jouw plannen voor de kerst, ga je op vakantie? Uit dit onderzoek kwam verrassend genoeg dat 45% van de Nederlands met kerst graag weg zou willen. Het deel dat uiteindelijk niet gaat, heeft er het geld niet voor of doet het niet omdat de familie dit niet zou accepteren (maar liefst 16%!). Het deel dat wel op vakantie gaat met kerst (en ik kan me daar prima in vinden, doe het zelf ook maar al te graag) doet dit om de dagelijkse sleur (40%) of sociale verplichtingen te ontvluchten. Ook opvallend: 10% van de Nederlanders denkt nog maar aan Jezus. Ter vergelijk: dat is net zoveel als het aantal mensen dat denkt ‘Lekker, een paar extra dagen vrij!’. Lees verder

Eerder stuurde ik al een brief aan Sinterklaas. Geen reactie, geen van mijn wensen vervuld, nog altijd lege schoenen en het is ook nog steeds niet sneller 11 december geworden. Wel is mijn verlanglijstje in die tijd gegroeid, want met een nieuw huis komen er ook heel veel wensen om de hoek. Wie weet, als ik ze hier plaats, leest een hulp-Sint, een gulle blogger of de Kerstman het.

Kookboeken ontdekt!

Onlangs ontdekte ik de kookboekenserie Da’s pas koken! De boeken zijn niet duur (€ 5,- per stuk, hardcover versie, ik weiger die slappe dingen), maar wil je ze allemaal dan moet je toch even sparen, ze hebben bijna 30 versies. Ik kocht al eerder de Toscaanse versie, het boek met alle cakejes en taarten, het Japanse kookboek, een boek vol lekkere (en niet-lekkere) tapas, een salade-boek en de soepenvariant. Afgelopen week verraste @agaatt me met de chocolade-variant en wodka-party (en laat ik net een fles thuis hebben staan!). De rest van de ca. 60 kookboeken uit deze serie staat dus op mijn verlanglijstje, alsmede twee andere kookboeken: No time to cook van Donna Hay, die we afgelopen weekend aan @enee8 gaven, en Lekker Hollands. Die boeken passen toch makkelijk in mijn schoen? En dan kan een mooie braadslede er toch ook wel bij? Want ook die heb ik nog op mijn verlanglijst staan…

In het kader van Day Zero Project

Voor elk doel dat ik bereik met het Day Zero Project mag ik € 1,- in een spaarpot gooien en dat bedrag mag ik in juli 2012 aan mezelf besteden. De spaarpot heb ik echter nog niet, hoewel ik al drie doelen heb voltooid en er met tien tegelijk bezig ben. Lees verder

Ferry was net vrijwillig brandweerman geworden (2003) toen het eerste feestje werd aangekondigd. Een Las Vegas/casino-feest en de dresscode was black tie. Huh wat, dat heb ik toch niet in de kast hangen? Maar ik wilde wel goed voor de dag doorkomen tussen al die mannen. Ik wilde dat Ferry trots was op zijn vriendin. En dus dook ik in de kast van mijn toenmalige kapster en dook een zwarte, simpele galajurk op.

Hij zat perfect

Iets aan de lange kant, maar dat kon geen kwaad. Ik droeg hem alsof hij voor mij gemaakt was en kreeg diverse complimenten. Nadat ik hem na de stomerij had gebracht, stond ik hem met pijn in mijn hart weer af aan mijn kapster. Het liefst had ik hem gehouden.

Kerstcadeau

Een paar weken later was het kerst. Mijn moeder had al verklapt dat mijn vader een cadeautje voor me had. Ik was verbaasd, want mijn vader shopt nooit voor kerstcadeautjes. Dat is de taak van mijn moeder. Die eerste of tweede kerstdag, of misschien wel kerstavond, legde mijn vader een pakje voor mijn neus. Plat en dun. Het bleek de door mij zo geliefde galajurk te zijn. Lees verder

Ik geef het toe, ik ben Twitterverslaafd. Niet alleen om een saai uurtje in de trein door te komen, maar ook omdat het gewoon echt gezellig is. En zoals @jeroenstegeman laatst zei: “Je vindt veel makkelijker dan in het echte leven mensen met dezelfde interesses”. En zo vonden we ook @enee8. Een vrouw die van koken en gezelligheid houdt en waar we gisteren gingen eten.

Helemaal onbekend was ze inmiddels niet meer voor me. Ze bleek te freelancen voor Sanoma en dus hadden we al eens een kopje koffie gedronken. Ferry kende haar nog niet, maar ze nodigde ons uit voor een diner en dus vertrokken we naar het Groene Hart. Daarvoor moesten we nog even een cadeautje kopen natuurlijk, maar wat koop je voor iemand die je toch nog niet zo goed blijkt te kennen? Een bos bloemen en een kookboek is altijd raak dachten we.

Leefkeuken

Eenmaal haar huis binnengekomen vielen mijn ogen letterlijk open van verbazing. Ze woont in een oude boerderij en het is zo’n mooie landelijke stijl. De keuken bleek nog groter dan onze (toekomstige!) woonkamer en was echt een leefkeuken. Lees verder