Ik ben een hobbymuts. Bedenk het zo gek niet, of ik heb er een hobby van gemaakt. Ooit maakte ik sieraden en ik had zelfs met een vriendinnetje een webshop. Daarna kwam de liefde voor stofjes en maakte ik speelkleden en kussentjes, en schattige make-up tasjes. Maar uiteindelijk beland alles dan weer in de kast…

Omslachtig

Niet alleen omdat ik iemand ben die snel ergens op uitgekeken raakt. Maar ook omdat we gewoon ruimtegebrek hebben. Met de naaimachine aan de gang is leuk, maar ik moet alles vanuit de kleine slaapkamer en de box naar de woonkamer brengen om aan de gang te gaan. Uitzoeken wat ik nodig heb, klaar leggen en er is een half uur voorbij. Het opruimen kost vaak nog meer tijd. Bedenkend dat ik dan knutsel aan de eetkamertafel, betekent ook dat ik het dan altijd direct moet opruimen. Ik kan het geen dagje laten liggen, want waar gaan we dan eten? Omslachtig!

Creabea returns

Soms heb ik dan opeens een kronkel in mijn hoofd dat ik weer wat wil doen. Dat ik opeens een patroon in mijn hoofd heb en het wil uitwerken. Maar als ik dan denk aan alle toeren die ik uit moet halen voor een uurtje fröbelen dan denk ik ‘Laat maar’. Tot gisteravond. De mannen gingen stappen en Debbie en ik gingen een vrouwenavond houden. Ze is dol op mijn creativiteit, dus of we een avond konden naaien. Nou en of! En dus kwam ik met een weekendtas vol stofjes en de naaimachine naar haar toe. Tot vier uur ‘s nachts waren we bezig. We stopten een make-up tasje, een luierhoesje en een speelkleed (hij is te gaaf!) later. En ik had er weer zin in.

De werkkamer to be zit al helemaal in mijn hoofd. Ik heb een geweldig bureau gevonden en er komt een kast waar al mijn kralen en stoffen in komen. Een parademuur met wat van mijn mooiste foto’s en een lekker zitje. En binnenkort kan ik daar verder fröbelen. Lekker burgerlijk, maar oh zo fijn! Daar kan ik tenminste wel een dag mijn spullen laten slingeren…