Vorig jaar stuurde ruim 90% van de Nederlanders nog kerstkaarten. Ik was een van hen. Ik opende mijn adresboek, zocht alle familieleden op en daarna vrienden en kennissen. Een stuk of 40 kaarten (en twee avonden!) later waren alle kaarten geschreven en deed Ferry ze in de brievenbus.

Dit jaar sta ik voor een dilemma: wel of geen kerstkaarten? We zitten in een drukke tijd van verbouwen en in januari gaan de verhuiskaartjes eruit (en nee, ik ga dus niet mijn verhuiskaart eerder versturen, wat anders een serieuze optie was geweest, het combineren, maar dat wordt hem niet). Ook dan ben ik dus twee avonden zoet. Moet ik dan in december ook twee avonden spenderen aan kerstkaarten, terwijl ik dan liever koffie zit terwijl Ferry aan het klussen is? (ja, ik vrees dat ik weinig mag doen van hem)

Daar bovenop komt dat ik, ondanks de statistieken, niet geloof dat echt 90% kaarten verstuurd. Althans… ik krijg er steeds minder. Moet ik vriend X die ons nooit een kaart stuurt, nu weer een kaart sturen? Volgens mijn moeders theorie wel, zij stuurt kaarten namelijk niet om kaarten terug te krijgen, maar omdat ze het leuk vindt zelf een kaart naar diegene te sturen. Ik kan me overigens herinneren dat dat vroeger anders was: ze bewaarde de kaarten en keek een jaar later van wie ze geen kaart had gehad, die schrapte ze dan. Hoe bruut! Mam, what happened?

Mijn gevoel zegt: “Lau, niet sturen, je hebt genoeg aan je hoofd.” Mijn verstand zegt: “Straks heb je gepikeerde familieleden”. Mijn karakter zou zeggen: “Water bij de wijn doen en maar weer een kaart sturen”, maar in het kader van het Day Zero Project en doel #10 hoop ik dit jaar zo sterk te kunnen zijn de kerstkaarten over te slaan. Bij deze, u bent vast gewaarschuwd!