11 december, het kruipt langzaam dichterbij. Als het aan mij had gelegen – en ook aan Ferry trouwens, voor het eerst in 8,5 jaar tijd merk ik aan zijn kant ook eens ongeduld – was het al lang zo ver geweest. Maar een week bestaat nog steeds uit zeven dagen, en alle zeven dagen bestaan nog steeds uit vierentwintig uur. En ik kan de tijd niet doorspoelen. Aftellen doe ik dan weer wel.
Duimen draaien
We zijn beiden gestructureerd, houden van plannen en dingen goed aanpakken. En dus zitten we eigenlijk al een paar weken met onze handen over elkaar. We hebben gewoon simpelweg niets meer voor te bereiden. Verhuisberichten naar bedrijven doen we pas later, te vroeg zorgt voor problemen ondervonden wij deze week ook. Dozen inpakken klinkt aantrekkelijk, maar waar laat je die? En de grote meubels die gaan we volgende week halen. We zitten dus bijna letterlijk duimen te draaien.
Tussen mijn oren
Het enige dat bij mij continue stopt, is het werk in mijn hoofd. Tussen mijn oren gaat alles razendsnel en het houdt niet op. Redden we de maandlasten straks (ja makkelijk, maar even omschakelen), zal de belastingdienst op tijd zijn met de voorlopige teruggave, een deel van verbouwingsgeld komt in januari vrij, is dat te overbruggen? En dat radartje gaat maar verder. Gevolg: we hebben het huis nog niet eens en ik ben nu al bekaf. Ik kan niet uit mijn bed komen en mijn energielevel is beneden alle peil. Of zal dat ook komen door mijn B12-tekort? (van de week weer tijd voor bloed-checkup)
Officieel partners
Desondanks kijken we samen enorm uit naar 11 december, nog 14 nachtjes slapen. 11 december wordt onze dag! Eerst naar het huis, kijken of alles nog in goede staat is (en daar twijfel ik niet aan bij deze bewoners), dan naar de notaris. Voor de leveringsakte, hypotheekakte én het samenlevingscontract. Ja, vanaf 11 december zijn we officieel partners. En grootgrondbezitters!
De rest van de dag is voor ons. Geen pottenkijkers, alleen Ferry en ik. Ouders, familie en vrienden: ze mogen gerust een keer langskomen om te kijken tijdens het klussen (maar alleen op afspraak please), maar niet op 11 december. Dat is de dag dat we samen voor het eerst aan een nieuwe fase in ons leven beginnen. En die willen we samen doorbrengen. Dus sta je wel aan de deur, we doen lekker niet open!







november 28th, 2009 op 10:06
Het klinkt wel als iets dat je lange wachten meer dan waard is. Hier nog 41 nachtjes.
november 29th, 2009 op 11:56
Je hebt groot gelijk, dat moet je even samen beleven. Maar ik weet zeker dat het leuk word.
december 2nd, 2009 op 20:46
Spannende tijden! Ikzelf ben allergisch voor verhuizen moet ik zeggen.
Maar…ik zag je log en zag twee dingen:
Min lief is ook brandweerman en wij houden ook van poezels….ik ga nog even verder rondneuzen hier….
december 3rd, 2009 op 08:15
@ repel: welkom! Brandweerman, het is een vak apart, las net je log over 12,5 jaar. Tja… soms is het leven heel fragiel, en dat zoeken ze dan ook nog eens op. Ik ben overigens geen kattenmens, meer een hondenmens. Vind katten leuk, maar niet voor thuis, halen alleen maar alles open
Alleen om te fotograferen en af en toe te knuffelen zijn ze wel erg leuk!