Dacht ik mezelf redelijk goed te kennen, de laatste paar maanden heb ik mezelf echt leren kennen. Ik wist dat ik een controlfreak was, maar dat het zo erg was… Menn, wat kan ik mezelf uitputten!
Zolang ik iets in eigen handen heb, is er niets aan de hand. Ook al mislukt het, ik kan dan enkel mezelf aankijken en heb er invloed op. Maar zodra ik iets uit handen moet geven, afhankelijk ben van een ander (een mens, ding of instelling) dan gaat het mis. Heel erg mis!
Biedingsstress
Het begon al bij het bieden. Afhankelijk zijn van de verkopers en nog erger die vervelende verkopende makelaar. Nee, ik vond dat maar niets. Zenuwslopend en wachten op waar de ander meekomt. En dan komen ze natuurlijk niet met wat jij wilt. Uiteindelijk komt de deal en denk je dat je het ergste hebt gehad…
Goedkeuring van de bank
Maar dan ben je opeens niet meer afhankelijk van verkopers en makelaars, maar van de bank. De bank die jou aan een tonnenschuld gaat helpen, hoop je… Ja, je hoopt voor eens dat je een schuld mag hebben. En met beiden een vast inkomen, een stabiele werkgever (vaste contracten al jaren) en geen schulden moet dat toch lukken. Zeker als je onder je maximum blijft. En toch… je weet het nooit in deze tijden! Gelukkig gingen we drie weken op vakantie en kon ik het daardoor goed loslaten, maar daarna wisten we nog niets. En de keuken moest op tijd ingemeten worden wegens een lange levertijd. Maar dat kon pas als het akkoord was. En het geschiedde: de bank ging akkoord. Niemand die er aan twijfelde, maar ik wilde eerst de bevestiging.
Denk je dat ik nu alles van me af kon laten en kon gaan genieten?
Ja, ik kon gaan genieten, maar alles van me afglijden echt niet. We hebben straks totaal andere maandlasten (van sociale huur naar een flinke koopwoning) en dat wilde ik allemaal op een rijtje hebben. En hoewel we meer dan gemiddeld over houden na aftrek van alle vaste lasten en spaargeld, vind ik het stiekem doodeng. Wat als we werkloos raken? Wat als de hypotheekrenteaftrek wordt afgeschaft? Wat als… 1001 scenario’s heb ik bedacht. Doodeng, zo’n lening waar je voor 30 jaar aan vast zit. Rationeel wist ik het allemaal prima, weet ik dat het een verstandige keuze is, maar emotioneel lukt(e) dat zeker niet altijd.
Omslagpunt?
En daarom leefde ik echt na 11 december om. Dat zou het omslagpunt zijn. There’s no way back nadat je de handtekening hebt gezet. Na goed, was het daarvoor al niet, maar toch. Dan was het huis er en was het 100% genieten. En eerlijk is eerlijk, het is 100% genieten als ik daar ben. Ik weet weer waarom we voor dit huis hebben gekozen en geen tussenwoning, waar we binnen vijf jaar uitgegroeid zouden zijn. Ik weet dan hoe ik me daar thuis voel en hoe ik daar straks zal gaan genieten. Dan vergeet ik ook compleet de maandlast, dan vergeet ik wat er allemaal mis kan gaan, hoeveel beren er op de weg kunnen komen.
Maar daar zit je dan…
Thuis op de bank, omdat de treinen amper rijden (gisteren) en omdat er een voorinspectie plaats vindt van de woningbouw (vandaag). Je leest over de hypotheekrenteaftrek, waar in 2010 toch echt wat mee zal gebeuren. Je belt nog maar eens de belastingdienst over je voorlopige teruggave over 2010 (waarbij we een flink bedrag aan hypotheekrenteaftrek maandelijks zullen ontvangen), waar veel onduidelijk is en waar je echt twijfelt of het daar goed gaat bij de meneren van de blauwe enveloppen. Je belt nog maar eens met de Nuon, die beloven dingen zonder kosten te doen, maar het uiteindelijk toch doorrekenen…
Een huis kopen leuk? Nu even niet. Ja, na 23 januari (de verhuisdag) zal ik er 300% van genieten, maar mag ik eerst even alles geregeld hebben voor ik rust heb? En mag ik even wennen aan het feit dat ik straks niet meer even op een dag € 600,- kan wegshoppen?
Maar eigenlijk mag ik niet klagen. We hebben een droompaleis. Een droompaleis waar we samen heel lang gelukkig zullen zijn. Waar we met 300% overtuiging voor hebben gekozen. Nu is deze lucky bastard alleen even moe.
december 22nd, 2009 op 17:42
Heel herkenbaar. Wij kochten nieuwbouw en tussen onze 11 december en 23 januari zat maar liefst 1,5 jaar (15 juli 2005 en 30 december 2006). Stressen! Heel regelmatig moest ik gerust gesteld worden met Excel-sheets met berekeningen dat het heus financieel uit zou kunnen. Achteraf stressen om niets. We wonen prachtig en kunnen het absoluut betalen.
En dan heb je deze stress overleefd, kom je op het volgende punt in je leven. Wil je een kind en zo ja, kan je het je veroorloven? En nee, ik geloof er niets van dat kinderen alleen liefde nodig hebben… Maar belangrijk is het wel natuurlijk. Gelukkig kan ik deze stress nog even voor mij uitschuiven. Wil eerst nog wat dingen voor mezelf geregeld hebben. Al steek deze ’stress’ wel af en toe de kop op. So who am I kidding…?
december 22nd, 2009 op 17:45
Ook die laatste is herkenbaar, al moet ik er nu nog niet aan denken. Wie dan komt, wie dan zorgt. We kunnen nog een stap terug doen, maar we zullen ook nog een stap in salaris groeien, als het goed is. En: je kan bij wijze van morgen dood zijn en ik wil nu genieten.
Daar sprak mijn ratio, merk je het?
december 22nd, 2009 op 20:23
Verhuizen/verbouwen staat niet voor niets in de stress top drie (of top vijf). Er moet zoveel geregeld worden en je bent van zoveel partijen afhankelijk. Ik woon inmiddels in mijn tweede koophuis en maakte me beide keren op zich niet zo heel erg druk over de financiële aspecten behalve dan dat ik niet kon wachten totdat de koper van mijn 1e appartement de stukken bij de notaris had getekend. Ik was zo bang dat er een kink in de kabel zou komen en ik opeens met twee huizen zou zitten. Nee, het is een stuk gemakkelijker als je alles in eigen handen kunt houden (maar ook dat is vermoeiend!).
december 22nd, 2009 op 21:50
Ik herken het helemaal!! Ik ben ook zo’n controlfreak en gelukkig heb ik ook een vriend die mij redelijk in toom kan houden, maar het klinkt echt zó herkenbaar!
Geniet van jullie droompaleis!
Het komt allemaal goed
december 23rd, 2009 op 23:08
Ah, ook hier helemaal herkenbaar! Hoewel alles rond is, zit ik nog steeds te wachten op een telefoontje dat alles niet doorgaat. Hier nog 16 dagen voor we alles tekenen en de gekste dingen schieten door mijn hoofd. Het huis zou namelijk wel eens af kunnen branden voor we er wonen. Vriendlief zou wel eens zijn nek kunnen breken nu hij met dit weer naar zijn werk moet fietsen. Buiten een stresskip ben ik een ontzettende doemdenker en ik zie het allemaal nog niet gebeuren. Ook de geldstress viert hoogtij. Ik ben namelijk iemand die het liefst zo veel mogelijk spaart en een groot deel van mijn spaargeld gaat zo het huis in.
Mijn oplossing: Een warm bad, een goed boed en af en toe een glas wijn. We kunnen elkaar wel voor de gek houden, maar die stress die blijft. We kunnen er alleen zo goed mogelijk mee om proberen te gaan.
Hoop dat je snel lekker kan gaan genieten. Het is je enorm gegund!
december 23rd, 2009 op 23:10
@ kris: wijn drink ik niet en het bad (die we alleen in het nieuwe huis hebben) staat in de steigers
Wij hebben ook pas de huur op de dag van sleuteloverdracht opgezegd. Want stel je voor dat het inderdaad afbrandt en de koop gaat niet door. Dan moet je ook nog eens uit dit huis. Hoezo doemdenken? 
En gelukkig geniet ik ook, zeker als ik in het huis ben! Van de zijlijn is het moeilijker.
december 25th, 2009 op 13:49
@Laura: geniet van de ratio. Voor je het weet neemt de emotie het weer over.
Kris heeft wel gelijk, over het wijntje. Dat is voor mij ook een rustmomentje. Even zitten. Even niets. Kaarsje aan en glaasje erbij. Heb dan, als ik zin heb, ook altijd goede gesprekken.
Wat doe jij om te ontspannen?