Terwijl half Nederland verplicht opzat bij (schoon)familie, zich te goed deed aan overdadig eten en pakjes uitpakte onder de boom, waren wij in een bijna leeg droompaleis. Hard aan het klussen. En nee, we didn’t mind at all! We hadden een zeer productieve en gezellige, niet traditionele kerst.

Ik ben geen verplichtheidsdier. Een gezelligheidsdier wel. Maar alsjeblieft, echt niet elk jaar hetzelfde. Niet elk jaar de eerste kerstdag bij zijn familie, en de tweede bij mijn familie. Of vice versa. Eens in de zoveel jaar ontsnappen we dan ook aan deze ‘verplichting’ en gaan we op reis. Dit jaar was het de reis naar ons toekomst. Want wat is er veel te doen, als perfectionisten, in ons nieuwe droompaleis. Het lange kerstweekend, met zelfs een derde kerstdag, kwam dan ook goed van pas.

Gereedschap zonder naam

Ik had het niet verwacht, maar ik ga het klussen nog leuk vinden ook. En niet slechts voor één dag. Zelfs na de afgelopen vier dagen ben ik het klussen nog niet zat. Sterker nog: ik heb morgen vrij genomen om door te kunnen gaan. Ik geniet van het zien groeien van ons droompaleis. Ik neem gereedschap in mijn handen, waarvan ik voorheen niet eens wist wat het was. Ja, eerlijk waar, deze dochter van een vader met een ijzerhandel wist niet eens hoe een imbussleutel er uit zag. En nu loop ik de hele dag met mijn elektrische schroevendraaier door het huis om alle meubels maar in elkaar te zetten.

Pronkstuk van de werkkamer

Over meubels gesproken: de kast in de werkkamer (2.00 m x 2.40 m) staat. Het kostte bloed, zweet, tranen en vooral veel gevloek – dat krijg je met 12 deurtjes en 4 lades die je per se recht wilt hebben hangen, terwijl de vloer zo scheef is als wat – maar ik weet nu al dat het het pronkstuk van de kamer is. Oké, samen met de fotowand die nog gecreëerd wordt… Wat ben ik blij met deze kast, waarvan de foto nog zal volgen. Heb vandaag het eerste deel ingericht en ben helemaal verliefd.

Wat er verder gedaan is?

Slechts een greep, want ik vergeet ongetwijfeld wat. Bijna alle wandcontactdozen en -schakelaars zijn vervangen. Een pokkeklus en ook geen goedkoop klusje, maar zeer de moeite waard. Ze zijn mooi wit en heel strak. Er zijn een aantal kozijnen en houten delen opnieuw geverfd (Ferry is mijn verfheld), de eerste Jan des Bouvrie-lamp is opgehangen, de rest volgt komende week. De trappen zijn geschilderd door de schilder, maar we zien nog wat oneffenheden op verschillende treden, dus die mag mooi nog een keer terugkomen. De logeerkamer is compleet ingericht: alleen nog een lamp en een schilderij tegen de muur. En t.z.t. een mooie plant voor in de hoek! Het bad is opnieuw opgebouwd met gasbetonblokken, later zal deze betegeld worden. De gaten in de huiskamer zijn gevuld, als voorbereidend werk op het verven. Alle kieren boven de deuren zijn gedicht met acrylaatkit. Buiten de werkkamerkast staat ook het bureau al, een stoel en twee kleine tafeltjes. De deurbel is vervangen, er hangt een nieuwe buitenlamp aan de schuur (de andere was kapot en we wilden er toch een met een bewegingssensor). De trapleuningen zijn in de grondverf gezet. De kledingkasten staan op hun plek en ik heb hem zelfs al deels ingericht, geweldige kast! We hebben straks gewoon onze eigen walk-in-room. Hoe luxe kun je het hebben?

En denk nu niet dat we er al zijn: er moet nog genoeg gebeuren. Morgen maken we weer een slag. Of: we laten een slag maken. De keuken wordt geplaatst. Joehoe!

P.S. Ik wil het niet te hard zeggen, maar ik lijk het piekeren even achter me te hebben gelaten en voor 99% ingeruild te hebben voor genieten. Ik zie steeds meer alles wat de woning biedt en weet dat het al het gestress en zelfs het geld meer dan waard is. Ik ga de goede kant op!