Terwijl half Nederland verplicht opzat bij (schoon)familie, zich te goed deed aan overdadig eten en pakjes uitpakte onder de boom, waren wij in een bijna leeg droompaleis. Hard aan het klussen. En nee, we didn’t mind at all! We hadden een zeer productieve en gezellige, niet traditionele kerst.

Ik ben geen verplichtheidsdier. Een gezelligheidsdier wel. Maar alsjeblieft, echt niet elk jaar hetzelfde. Niet elk jaar de eerste kerstdag bij zijn familie, en de tweede bij mijn familie. Of vice versa. Eens in de zoveel jaar ontsnappen we dan ook aan deze ‘verplichting’ en gaan we op reis. Dit jaar was het de reis naar ons toekomst. Want wat is er veel te doen, als perfectionisten, in ons nieuwe droompaleis. Het lange kerstweekend, met zelfs een derde kerstdag, kwam dan ook goed van pas. Lees verder

Dacht ik mezelf redelijk goed te kennen, de laatste paar maanden heb ik mezelf echt leren kennen. Ik wist dat ik een controlfreak was, maar dat het zo erg was… Menn, wat kan ik mezelf uitputten!

Zolang ik iets in eigen handen heb, is er niets aan de hand. Ook al mislukt het, ik kan dan enkel mezelf aankijken en heb er invloed op. Maar zodra ik iets uit handen moet geven, afhankelijk ben van een ander (een mens, ding of instelling) dan gaat het mis. Heel erg mis!

Biedingsstress

Het begon al bij het bieden. Afhankelijk zijn van de verkopers en nog erger die vervelende verkopende makelaar. Nee, ik vond dat maar niets. Zenuwslopend en wachten op waar de ander meekomt. En dan komen ze natuurlijk niet met wat jij wilt. Uiteindelijk komt de deal en denk je dat je het ergste hebt gehad… Lees verder

Ja ja, je bent niet de enige die wil weten hoe het met ons droompaleis is. Dagelijks krijgen we smsjes, kaartjes, leuke berichten op Twitter en telefoontjes. Dus bij deze het antwoord op de vraag: “Ja, het gaat goed. Druk, maar goed. En alles loopt voorspoedig.”

De afgelopen negen dagen zijn voorbij gevlogen. Ik dacht dat het allemaal wel makkelijk zou zijn: Ferry in zijn vrije tijd aan de klus en ik gewoon werken. En nog even een fotoshoot tussendoor. Ik kan je vertellen: het is niet makkelijk! Als ik aan het werk ben, wil ik eigenlijk in het huis zijn, de vorderingen bekijken en nog belangrijker: meehelpen. Helaas, zit dat er niet altijd in. Werk gaat door. En eerlijk is eerlijk, ik heb toch stiekem een beetje twee linker handen.

Wat deden we in die negen dagen?

We brachten klusspullen en nieuwe meubels (nog in dozen over). De keuken werd er uit gesloopt door Ferry en Dennis. De gaatjes in alle ruimtes werden gevuld. Alle ruimtes werden geschilderd, behalve de woonkamer en de delen die de schilder deze week gaat doen (trappen, trapgaten, overloop en gang). De sloten werden vervangen. We maakten kennis met ook de andere buurman. De binnendeuren werden opgemeten, zodat we in januari mooie nieuwe deuren hebben. We losten een probleem met de cv op. We werkten een oude vochtplek weg op het plafond van de zolder. De trapleuningen werden verwijderd, als voorwerk voor de schilder. Ik zette veel kopjes koffie voor Ferry. Lees verder

… Ferry die de hele maandag – van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat – aan het klussen is. Het zweet dat van zijn hoofd parelt. Terwijl ik op pad ga naar Leiden. Voor mijn eerste bruidsreportage. Een goede oefening op weg naar misschien ooit wel een ‘echte’ fotograaf. Ferry vond het, net als ik, een unieke kans. En nam graag de klussen op zijn rekening.

Ik denk dat het oktober geweest moet zijn toen een bevriende ex-collega mij benaderde en zei: “Ik heb een leuke opdracht voor je. J. en ik gaan trouwen, wil jij de foto’s maken?” Ik was meteen enthousiast, maar toen ik de datum hoorde temperde mijn enthousiasme. Chips, drie dagen na oplevering van het huis. Ik belde Ferry en legde hem voor. “Ga vooral, maar laat de auto thuis, die heb ik wel nodig.” Lees verder

Wil je ons huisje eens op film zien? Check dan onderstaand filmpje. Door een beperking aan uitzoom lijkt het wat kleiner dan in het echt, maar het geeft in elk geval een beetje een beeld. Oh en let vooral niet op mijn verschrikkelijke stem!