Terwijl ik met mijn camera in mijn hand in de Oostvaardersplassen loop, de snijdende en vooral koude wind in mijn gezicht, valt er een traan uit mijn oog. Ik wijt het aan het weer, of was het stiekem toch het geluksgevoel dat me zojuist overviel? (noem me een sentimentele trut)

Al weken liep ik te mopperen: ligt er eens sneeuw in Nederland, heb ik geen tijd om er foto’s van te maken. Dan woon je om de hoek van de Oostvaardersplassen, maar heb je enkel tijd om te klussen. Tja, je moet je prioriteiten kunnen. En toch baalde ik! En eigenlijk raar, want in de bijna 8 jaar dat ik nu in Almere woon, was ik nog nooit, maar dan ook nog nooit in de Oostvaardersplassen geweest. En dat terwijl het er zo mooi moet zijn! Ik verheugde me dan ook vanaf het moment van aankoop op de vele wandelingen daar. En vanmorgen was de eerste…

Gewapend met camera

Rond 09.15 uur werd ik wakker. Geen wekker gezet, gewoon kijken hoeveel slaap ik nodig had. De rolgordijnen zaten dicht, maar via Twitter kwam ik erachter dat het had gesneeuwd in Almere. Ik schoot in mijn kleding en nog voor 10.00 uur liep ik buiten. Gewapend met camera, op weg naar de Oostvaardersplassen. Ik maakte een praatje met een buurtbewoner, wat zijn ze hier allemaal vriendelijk, en voor ik het wist betrad ik het natuurgebied. Besneeuwd en al. Lees verder

Sparen, wat is dat? De afgelopen jaren kwam het woord niet echt in ons woordenboek voor. Simpelweg omdat het niet nodig was. Als er wat kapot is, konden we het gewoon betalen, want maandelijks hadden we een ruime speling. Immers de huur van de woning was 1/10 van het geld dat er binnen kwam.

En het was verdomd makkelijk en luxe: etentje hier, etentje daar. Dagje sauna met dure saunabehandelingen draaiden we onze hand niet voor om. Een nieuwe lens a € 500,-, Laura hoefde er niet voor te sparen. Vrienden en familie gaven we absurd dure cadeaus en de helft van de boodschappen (we kochten altijd teveel!) verdween in de vuilnisbak. Vakantie hadden we bijna het hele jaar door, althans zo leek het voor de mensen om ons heen. Erg bewust was ik me niet van ons overdadige leven. Ja, ik wist verdomd goed hoe gezegend we waren, maar had geen idee hoeveel nu waar heen ging… Lees verder

“Hoe kan ik nu mijn blogvolgers meer dan een halve week laten wachten?”, bedacht ik me vanmiddag. Niet! En omdat ik op tijd was begonnen (voordeel van Ferry’s vroege dienst) mocht ik ook op tijd van mezelf naar huis, zodat ik voor schemering thuis zou zijn en kon filmen.

Maar helaas, de schemering zette al in. Ik wilde dus als een gek de camera zoeken, het bed opmaken, evt. rotzooi aan de kant, gordijnen open doen etc. Maar ik kreeg ruzie met de gordijnen, de accu’s waren leeg (pas bij de laatste was het raak), alles stond in de weg en ik kreeg de schuifpui niet open. Maar goed, lampen aan en ik kon wel filmen. Lees verder

Voor kerst leek het zo leuk: een witte kerst. En dat was het ook. Sneeuw maakt kerst compleet. Maar daarna mag het wat mij betreft meteen over zijn. Helaas dacht de Koning Winter daar anders over. De straten zijn (weer!) besneeuwd en menig voetganger gaat onderuit. En ik? Ik ben er zo langzamerhand wel klaar mee.

Natuurlijk, ook ik zie de charme van sneeuw in. Ook ik genoot toen we zondag aan ons eerste ontbijt in het nieuwe huis zaten, met uitzicht op een witte tuin. Waar een schattig klein vogeltje uit de bijna bevroren vijver zat te drinken en lieve voetstapjes achter liet in de sneeuw. Ook ik kijk met een glimlach naar alle kleine kinderen die door hun ouders worden voorgetrokken op een slee. Of die een sneeuwpop maken. En ik geniet van het uitzicht vanuit de keuken: een besneeuwde bosrand. En het meest geniet ik nog van rennende golden retrievers door het sneeuw. (ja, die komt er bij ons ooit ook) Lees verder

Ik denk niet dat veel mensen het voor elkaar krijgen: op zaterdag verhuizen en op maandagavond letterlijk alles aan de kant hebben. Geen ingepakte doos meer te vinden, geen rondslingerend gereedschap meer, geen vieze vloer meer. Nee, een leefbaar, gezellig huis met twee mensen – inclusief wallen en rugpijn – onderuitgezakt op de bank met een bak chips.

Dat is hoe we er nu bijzitten inderdaad. Het ging niet zonder slag of stoot – de wc boven ging lekken, de wifi veroorzaakte problemen, we hadden een heel eigenwijze plank waar we een paar uur mee bezig waren – maar we leven en het huis is aan kant.

De afgelopen weken stond de gang telkens vol met verhuisdozen, leeg al dan niet vol, vuilniszakken, klusschoenen, en wat we dan ook maar kwijt wilden. Nu kom je binnen in een statige gang, die gekenmerkt wordt door de trap als blikvanger en de sjieke deuren. Loop je de woonkamer in dan komt de warmte van de behandelde vloer je tegemoet. Lees verder