… dat je beiden zo moe bent dat samen klussen niet meer gezellig is. Dat je ‘ruzie’ hebt om niets. Dat je besluit naar de Japanner te gaan om het wel gezellig te hebben, maar dat je zelfs dat niet meer op kunt brengen. Ja, ik geef toe, ik zit er doorheen. En Ferry ook.

Vanaf 11 december is het rennen, vliegen, hollen. Beuken en doorgaan, verstand op 0. Sociale contacten staan op een laag pitje en de weekenden zijn niet voor de rust. Er gaat geen dag voorbij of Ferry is in het huis. Ik reis heen en weer tussen het oude huis, mijn werk en het nieuwe huis. Eten schiet er vaak bij in, ons vitaminegehalte is zwaar beneden peil. Ondertussen regel ik nog tussen neus en lippen door een visum en vaccinaties, want ook de reis naar Suriname ligt in het verschiet.

De laatste loodjes

Hoe dichter ik bij een vakantie zit, hoe meer behoefte ik er aan heb. En hoe dichter we bij 23 januari komen, hoe meer we er door heen zitten. De finishstreep is in zicht, maar het laatste sprintje lukt gewoon niet meer. En dus dompel ik me even onder in zelfmedelijden en vermoeidheid. Het liefst trek ik ‘s ochtends mijn dekbed over mijn hoofd en verstop me. Maar dat is niet mogelijk en dus zit ik voor pampus in de trein. Waren die laatste loodjes maar voorbij…

Relativering

En toch werd ik gisteren met mijn neus op de feiten gedrukt: hoe zwaar het nu ook even mag zijn voor ons, we hebben het goed. Verdomd goed! Gistermorgen bereikte mij het trieste nieuws dat ex-collega S. (en zus van mijn voormalige manager) de strijd tegen kanker (voor de derde keer in vijf jaar) heeft gestaakt. 40 jaar en vol levensvreugde. De kanker zou haar er mooi niet onder krijgen en chemo gehad of niet, lymfeklieren missen of niet, ze liep de marathon van New York. Toch was ze niet sterk genoeg om deze kloteziekte te overwinnen. Ja, twee keer. Maar de derde keer greep hij haar als een sluipmoordenaar. Het leven is soms zo oneerlijk! (en zoals ze zelf zei: Vechten impliceert dat je zelf verantwoordelijk bent voor de uitslag. En dat is, helaas, echt niet zo met kanker. Kanker is gewoon kut.)

En hoe fijn klagen dan ook mag zijn, ik kan wel mijn schouders er nog onder zetten de komende dagen. Klussen is niets vergeleken bij een chemo. En ik kan straks gezond van een mooi huis genieten. Allemaal dingen die S. zijn ontnomen en waar ik dubbel van ga genieten…