… in je nieuwe huis. Met uitzicht op de tuin die voorzien is van een laag sneeuw. Boven hoor je geboor, het geluid dat de afgelopen weken normaal werd. In de bijkeuken draait de wasmachine en ook de vaatwasmachine is ‘ontmaagd’. Het huis is niet langer een klusparadijs, het huis is bewoond.

En wat zag ik op tegen de dag van gisteren. Het verhuizen van de spullen. Alles van vier hoog naar beneden (gelukkig met lift!) en dan de vrachtwagen in. Om naar het nieuwe adres te rijden en het daar weer uit te laden. Maar wat viel het mee… ‘s Ochtends vroeg de caddy van mijn vader volgepropt met los spul en dat naar het nieuwe adres gebracht. Terug naar het oude adres, nog een keer volgeladen. En toen was ook de grote vrachtwagen er al. Alle meubels pasten er met gemak in, dus we konden over. Dankzij de vide was ook alles dat naar de eerste verdieping moest zo gepiept. En de drie sterke mannen die mij vergezelden stapelden snel de wasmachine en droger op elkaar. Zo, klaar! Lees verder

Woensdag 27 juni 2001. Ik zet de eerste stap over de drempel aan de Cinemadreef. Ferry en ik zijn welgeteld twee dagen samen, en hij gaat voor me koken. Wat hij me voorzette? Bloemkool met gebakken aardappels. Ik at met lange tanden. Ik had gezegd dat ik aardappels en bloemkool lustte, maar was vergeten te zeggen dat ik het alleen geprakt met gekookte aardappels lustte… Maar ik at en ik genoot. Niet van het eten, maar van Ferry’s gezelschap en van de woning.

Stiekem had ik al verwend kreng wel meer van de woning verwacht. Hij had het over een appartement, en de enige appartementen die ik kende, waren geen gewone flatjes, meer penthouses. Niks mis met de flat, alleen een verkeerd beeld bij mij wat betreft appartementen. Appartement of flat, geef het beestje een naam: ik voelde me er direct thuis. Niet mijn eigen meubels, maar geluk had Ferry geen typische manneninrichting. En: een paar jaar later zouden we het toch allemaal veranderen, naar later bleek. Lees verder

Juni 2002. Ferry en ik zijn een krap jaar samen als ik mijn koffers pak aan de Kruin in Huizen. Veel gaat er niet in; mijn kleding, een stereotoren en mijn fiets. Hoewel die laatste niet in de koffer past. Een volksverhuizing was het dus zeker niet. Maar het was wel de eerste verhuizing van mijn leven.

Vanaf mijn geboorte woonde in aan de Kruin. Ik kende geen ander huis. Ik kende het fenomeen verhuizen niet en wist niet wat er mee samenhing. Op mijn 21e verhuisde ik, denken te weten wat een verhuizing in hield. Maar dat blijkt nu: ik weet het allerminst. Opeens moet er een huisraad mee, nog meer kleding, twee fietsen en zelfs een hoop herinneringen. En geloof me, dat laatste kan zwaar op je schouders drukken… Lees verder

Na een verkorte werkdag, met weinig concentratie, besloot ik wat eerder naar huis te gaan. Via het centrum, want wilde nog even een cadeautje kopen voor Ferry’s vader. Die deze dagen deurenschilder speelt bij ons. En dan kom je in het centrum en zie je overal het woord ‘Uitverkoop!’. Tijd voor mezelf, me-time!

3 maal is scheepsrecht

Enige tijd geleden viel mijn oog op een rokje bij America Today. Met het oog op de verbouwing vond ik hem te duur. Niet veel later was ik er weer (het is namelijk de ideale winkel voor je basics, betaalbaar en goede kwaliteit) en weer viel mijn oog op dat rokje. Netjes hield ik mijn hand op de knip. Met moeite, dat wel. Maar… nu had ik gelezen dat ze uitverkoop hadden, 50% korting. En laat de winkel nu net tegenover de boekhandel zitten, waar ik moest wezen voor het cadeautje. Lees verder

… dat je beiden zo moe bent dat samen klussen niet meer gezellig is. Dat je ‘ruzie’ hebt om niets. Dat je besluit naar de Japanner te gaan om het wel gezellig te hebben, maar dat je zelfs dat niet meer op kunt brengen. Ja, ik geef toe, ik zit er doorheen. En Ferry ook.

Vanaf 11 december is het rennen, vliegen, hollen. Beuken en doorgaan, verstand op 0. Sociale contacten staan op een laag pitje en de weekenden zijn niet voor de rust. Er gaat geen dag voorbij of Ferry is in het huis. Ik reis heen en weer tussen het oude huis, mijn werk en het nieuwe huis. Eten schiet er vaak bij in, ons vitaminegehalte is zwaar beneden peil. Lees verder