Net voor de oplevering van ons droompaleis stelde ik een lijst met 101 doelen samen die ik in 1001 dagen moest voltooien. Het zogenoemde Day Zero Project. Niet echt goede timing, dat is vragen om problemen. Was er wel tijd voor? Ja en nee. Ja, de doelen bleven in mijn hoofd zitten. Nee, ik had niet de rust en tijd om ze allemaal te voltooien. Desondanks is er toch wel wat van terecht gekomen. Tijd voor een tussenstand voor al mijn mede Day Zero-ers, en de mensen die het gewoon leuk vinden om te volgen.

# 42: doneer een fotoshoot aan iemand die het verdiend of iemand die iets bijzonders heeft gedaan.

De fotoshoot is nog niet gedaan, of eigenlijk de fotoshoots zijn nog niet gedaan. Ik heb nl. twee mensen gevonden die een fotoshoot verdienen. Eentje omdat ik gewoon heel erg om haar moet lachen, omdat ze een klein plekje in mijn hart heeft, ook al heb ik haar nog nooit gezien. Wat dan wel gaat gebeuren. De identiteit blijft nog even geheim, omdat de reden van de fotoshoot nog geheim is, maar zal ze tzt met trots showen. Persoon twee is lang bezig geweest om zwanger te worden en Lees verder

En dan bedenk je je op een doordeweekse dinsdag dat je een maand in je nieuwe huis woont. Je droompaleis waar je in september verliefd op werd. Het droompaleis dat je wederhelft zo hard onder handen nam. Het droompaleis waar je toekomst zich af zal spelen…

Hoewel een maand nog betrekkelijk kort is (en het voor mij als drie weken voelt, want ik ben natuurlijk nog een week naar Suriname geweest), voelt het alsof het nooit anders is geweest. De flat hebben we geen seconde gemist, ik ben geen een keer verkeerd uitgestapt op het station en ik kan de weg naar huis prima vinden. Oké, behalve maandag, toen ik de verkeerde afslag nam op de snelweg. Lees verder

Weet je nog… het effect dat Stockholm op me had na vier dagen rondreis door rustig Zweden? Dat effect had Paramaribo ook op me. Na vier dagen jungle, zonder beschaafde wereld. Maar 12 uur en 6 pina colada later moest ik concluderen dat Paramaribo eigenlijk best fijn is.

Ik moet eerlijk toegeven: we hebben te weinig van Paramaribo meegekregen. Vrijdagmiddag kregen we een citytour. Op het heetst van de dag, dus niet echt productief. Toch zagen we Fort Zeelandia, het Onafhankelijkheidsplein en de Palmentuin. En natuurlijk de door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatste binnenstad. Met alle monumentale panden. Echt leven ging Paramaribo echter pas ’s avonds/nachts. Lees verder

Als je op persreis gaat, zit er altijd iets in het programma waar niemand op zit te wachten. Zo moesten we ooit een übertoeristische kamelentocht doen in Israël, waar geen van ons allen over zou schrijven. Op deze persreis was het de zang- en dansavond met de lokalen bevolking, waarbij je ook mee zou moeten dansen.

Slechts één van ons wilde ook daadwerkelijk mee dansen. Zelf zag ik het totaal niet zitten. Ik heb het ritmegevoel van een… ja, van wat eigenlijk? Ik heb 0,0 (0f -10001) ritmegevoel en soepele heupen zijn al helemaal ver te zoeken. Zou hun dansen belachelijk maken en voor schut staan voor voor mij relatief onbekende reisgenoten. Ik ga mezelf toch niet voor lul zetten! Lees verder

Als je zo ver weg bent van thuis, je dagen helemaal gevuld zijn, je last hebt van vermoeidheid, je op pad bent met vreemden en het even niet mee zit, dan kan het zijn dat het allemaal teveel is. En als emotioneel kippetje als ik, is het dan niet raar dat je even in janken uitbarst. Daar zat ik dan op de houten vloer van mijn lodge, met mijn rug tegen de muur. Dikke tranen over mijn wangen.

1001 grapjes

Ik weet het: ik ben een slechte eter. Ik lust weinig, ik kan bepaalde dingen niet hebben vanwege mijn darmen en die combi maakt dat ik – als een van de weinigen – altijd afval op vakantie. Persreizen zijn een ware test voor me, want ik mag niet zelf bepalen waar ik eet, en moet maar kijken wat er op mijn bord komt. En dan ga je weliswaar naar de bananenrepubliek, wat ik dan wel weer lust, maar ze serveren vooral dingen die ik niet lust. Weinig gegeten dus die week. Mijn resigenoten vonden dat erg interessant en bovendien vermakelijk. En geloof me: ik kan best wat grapjes hebben, maar elke lunch was ik het ’slachtoffer’… Lees verder