De mensen die mij langer kennen dan vandaag, weten het al: ik ben ongeveer even vaak ziek/zwak/misselijk als dat ik op vakantie ga. De dagen voor vertrek krijg ik onverklaarbare hoofdpijnen, en raak ik langzaam mijn keel kwijt. En mijn neus loopt vol.

Angst voor de douane

Soms lig ik de dagen voor vertrek zelfs op bed. Voor we naar Egypte gingen in 2007 bijvoorbeeld. De eerste keer dat ik me herinner dat ik ziek werd voor vakantie ook overigens. Ik probeerde zonder stem de dokter de ernst van de zaak in te laten zien. Vriendinnen kwamen sinaasappels persen en net op tijd knapte ik op. Daarna lijk ik er bijna een gewoonte van te maken. Voor Zweden lag ik een week op bed en toen we naar Amerika vlogen, was ik bang dat ik de Mexicaanse griep onder de leden had. Ik was er van overtuigd dat we niet verder zouden komen dan de douane. Maar altijd knapte ik op tijd, of zoals bij Amerika onderweg, op. En natuurlijk kwamen we in dit geval door de douane heen!

Gezonde spanning

Ook gisteren werd ik gegrepen door de hoofdpijn, en vanmorgen steeg de pijn naar mijn hoofd toen ik in de ijzige kou liep. Ik dacht geen moment aan Suriname. Tot ik vanavond – en eerlijk is eerlijk, de frustratie omdat ik ruzie had met stofjes en de naaimachine zal meespelen – weer hoofdpijn kreeg. Het kwartje viel pas echt toen ik aan Ferry moest bekennen dat ik ook nog mijn keel voelde. Ik smste “Ik ga vast weer op reis…” en kon er zelfs nog een beetje lachen.

Kriebels voor Suriname

Vraag me niet hoe het komt dat het altijd voor de vakantie er uit komt. Logischer is tijdens een vakantie of reis als je tot rust komt. Dat laatste gebeurt dan overigens niet tijdens een persreis. Dan heb je geen rust. Het zijn ook geen spanningen, want ik heb niet meer dan gezonde spanning voor ik op reis gaan. Eerlijkheidsgetrouw moet ik er nu wel aan toevoegen dat ik voor Suriname wel een beetje de kriebels heb.

Klein onzeker meisje

Ik ben natuurlijk wel vaker zonder Ferry weggegaan. Maar nog nooit acht dagen, en nog nooit net nadat we een huis hebben gekocht. Een tijd die ik net zo lief lekker bij hem had doorgebracht. Maar we waren het er beiden over eens: deze kans mocht ik niet laten gaan. En dus deed ik het. En nee, ik heb geen spijt. Een paar weken later was wel fijner geweest. Maar dat is niet de reden dat ik kriebels heb, ik vind het stiekem gewoon eng, de eerste keer voor je gevoel alleen naar Zuid-Amerika. Niets stoere chick, klein onzeker meisje. Zijn mijn reisgenoten wel leuk, wat eet ik daar en – heeeeel belangrijk – overleeft mijn camera de luchtvochtigheid? Hoe ga ik negen uur vliegen volhouden zonder in Ferry’s hand te knijpen, word ik niet stiekem ziek van het eten, en zal de knokkelkoortsmug me niet te pakken krijgen?

Koffer of weekendtas?

De kriebels vielen een beetje weg toen ik er gisteren achter kwam dat ik een van mijn reisgenoten al ken van een andere persreis. F. ging ook mee op de persreis naar Malta die ik in april 2008 maakte (ook daar heb ik over geblogd, maar die moet ik nog naar Wordpress omzetten). Ik heb haar gemaild en er ontstond meteen een leuk contact. Het is ons tegen de vier mannen. Die overigens op de foto’s – Google is mijn beste vriend – er best aardig uitzagen. Beiden maakten we ons druk over de vraag koffer of weekendtas (beiden koffer, hoeven ons niet meer te schamen dat we de enige zijn), en over de inchecktijden. We hebben afgesproken op Schiphol, de rest zullen we waarschijnlijk pas in Suriname zien, of in het vliegtuig. We checken apart in en pas in Suriname is er begeleiding namelijk. Gelukkig dus niet in mijn eentje vliegen, anders had ik dat er nog eens bij gehad.

Dan had ik zeker weten morgen ziek op bed gelegen, ging ik me daar nog eens druk om maken. Maar goed… rustig aan dus de komende dagen. Zodat F. straks niet in het vliegtuig naast iemand zit zonder stem. En zo wel, dan ga ik wel de Duitse of Engelse versie van Komt een vrouw bij de dokter kijken, die KLM aanbiedt.