Dat mijn hart ligt bij het fotograferen van mensen werd me ook deze reis weer duidelijk. Tijdens het inladen van mijn foto’s na thuiskomst overheersten de foto’s met hoofden. En wat wil je? Surinamers zijn (over het algemeen) goedlachse en fotogenieke mensen. En de kindjes zijn vertederend in het kwadraat. Zo ook Mafaella.

Donderdagmiddag bezochten we per korjaal drie dorpjes aan de Gran Rio. Hier zouden we zien hoe de Saramaccanen echt leefden. En dat zagen we ook echt, in tegenstelling tot in Palumeu. Rennende kinderen, spelende kinderen, kaartende diners, oma’s die de was deden, bewoners die elkaars haar deden. Leven!

En hier viel mijn blik op Mafaella. Een klein meisje met een mooi wit shirtje dat de camera maar bijster interessant vond. Hoewel ze geen Nederlands sprak – dat leren ze pas op school en gezien haar leeftijd, ze is 3 jaar, gaat ze nog niet naar school – verstond ze me wel. De ene plaat na de andere schoot ik van haar, terwijl ze ‘kiekeboe’ speelde. Na elke foto wilde ze hem bekijken en ze trok me aan mijn hand mee naar haar moeder om hem te showen.

Ik werd verliefd. Op Mafaella. Op het jongetje bij de luchthaven. En ik werd nog meer geconfronteerd met mijn passie om mensen te fotograferen.

Wassende (kleurrijke) vrouwen in de rivier. Mijn camera klikt een eind weg. En dan wordt het beeld zwart. Mijn ergste nachtmerrie (weer een kapotte camera) speelt zich voor mijn ogen af. Ik ga naar boven, naar de eetruimte. Alles testen. Niets wil, mijn camera heeft het loodje gelegd. Strontchagrijnig vertel ik het tegen Nootje, onze gids.

Vocht onttrekken

Zorgzaam als hij altijd is, baalt hij met me mee. Hij verontschuldigt zich, de ochtendboottocht (die overigens geweldig was!) is waarschijnlijk te vochtig geweest (maar waarom heeft de rest er dan geen last van?). Wel heeft hij een oplossing: gewoon even een paar uur in rijst leggen. In rijst? “Ja, dat onttrekt vocht.” Chagrijnig en sceptisch als ik ben, geloof ik er niet in. Maar goed, ding is toch al kapot, dus probeer maar. Lees verder

Tijdens onze reis naar Suriname verbleven we vijf dagen in het binnenland. Makkelijker uitgelegd als jungle. We verbleven op twee plekken, elk twee nachten. Van maandag t/m woensdag in Palumeu en van woensdag t/m vrijdag in Awarradam.

Beide plaatjes waren per vliegtuig te bereiken en voor Awarradam had je ook nog een korjaal nodig. Ik was heel benieuwd naar beide dorpjes en met name naar het verschil. Jungle is toch jungle?

Palumeu

Van de twee dorpjes is Palumeu het meest zuidelijk gelegen. Vanaf het vliegveld waren we circa 75 minuten onderweg om alvorens te landen op de landingsbaan van gras. Je landt bij het vakantieoord waar we verbleven en even verderop vind je het dorpje. Op het oord mag je de Indianen (en hun kinderen) gewoon fotograferen zonder te vragen. Zij zijn allang blij dat ze door het toerisme brood op de plank hebben. In het dorpje moet je netjes toestemming vragen. Lees verder

“Help, Laura! Een kakkerlak, haal hem weg.”, riep co-journalist F. toen we de eerste avond in onze lodge kwamen. Nu ben ik niet panisch, zoals zij, als ik een kakkerlak zie, maar ik vind ze ook niet fijn. Ze zijn vies, onberekenbaar en snel. En moeilijk weg te krijgen en deze was ook nog eens groot. En kroop in een hoekje. Waar is hij nu? Terwijl we stonden te kibbelen en ons als echte vrouwen gedroegen, vlogen we in eens een meter de lucht in. Co-journalist T. vond het leuk om keihard ‘boe’ te roepen. En bedankt!

Streepjes tellen

Maar het waren niet alleen de kakkerlakken waar ik spontaan de kriebels van kreeg. Meer beesten in Suriname deden me rillen. Wat dacht je van muggen? In stedelijke gebieden – denk Paramaribo – heb je de zogenaamde denguemug (overdag). Deze kan knokkelkoorts overbrengen en je kunt je er niet tegen inenten. Dodelijk is het wel. Dus het enige wat je kunt doen is je insmeren met DEET. En zoveel mogelijk lichaamsdelen bedekken. En als controlfreak deed ik dat dan ook, ook al was het meer dan 30 graden. Maar toen ik na de vlucht en transfer even lag te relaxen op bed (met minder kleding aan) voelde ik wat op mijn arm. Als in een reflex schoot mijn andere arm op: PATS! Bloedspetters all over mijn dekbed. Lees verder

En dan ben je weer in Nederland. Nog nooit vond ik het (buiten het feit dat ik Ferry dolgraag wilde zien) zo erg om naar huis te gaan. Wat een land, wat een mensen, wat een indrukken! Bij deze vast in vogelvlucht wat ik zag en deed.

Ik zag

Kleurrijke toekans. Mooie stroomversnellingen. Springende brulapen. Harige vogelspinnen. Vochtig oerwoud. Bruisend Paramaribo. Vieze kakkerlakken. Jeukende muggenbulten. Gladde granieten rotsen. De binnenkant van mijn ogen. Cocktail na cocktail. Fladderende vleermuizen. Indianen. Grote en kleinde hagedissen. Lieve kindjes. Schattige dorpjes. Diverse vliegtuigen. Boeiende begraafplaats. (en nog veel meer)

Ik deed

Weinig eten. Enorm verbranden. Veel fotograferen. 1001 indrukken opdoen. Zwemmen in water met piranha’s. Vogels spotten. Een historische wandeling. Ferry missen. Varen zonder zeeziek te worden. Vijf keer in een vliegtuig stappen. In een natuurlijk bubbelbad zitten. Hangmatteren, hangmatteren en nog eens hangmatteren. Te veel alcohol drinken in Paramaribo. Te weinig slapen. Enorm veel lachen, maar ook een keer heel hard gejankt. Vechten met een berenklauw. Lees verder