Drie jaar geleden was ik op de redactie van Libelle aan het werk. Mijn telefoon ging, mijn vader. De dag daarvoor had mijn oma een tia gehad, dus hij zou bellen hoe het met haar was. Maar het ging niet om mijn oma, mijn vader startte het gesprek met heel andere woorden…

Lachen van de zenuwen

“Casper is niet meer.” Dat waren zijn eerste woorden nadat ik “Hoi pap, hoe is het?” had gezegd. “Huh, Casper is niet meer. Is hij dood? Hoe weet je dat?” Hij antwoordde: “Het stond in de Gooi- en Eemlander”. “In de Gooi- en Eemlander, een rouwadvertentie?”, vroeg ik. Want dat leek me ook het meest logisch. “Nee, er stond een nieuwsbericht, hij is dood aangetroffen in zijn woning.” Mijn hersenen gingen op volle toeren. Daar staan toch nooit namen bij, dat is toch raar? Mijn vader loste het raadsel snel op: “Hij heeft eind vorig jaar een relatie met Big Brother Kelly gehad, en is nu kennelijk publiek bezit”. Op dat moment schoot ik – van zenuwen, of omdat ik niet wist hoe ik moest reageren – in de lach: wie gaat er nu met Big Brother Kelly? Lees verder

… een zaklamp, waterschoenen van de Schoenenreus, reishanddoeken, malariatabletten, bikini, regenponcho, anti-muggenspul, camerabenodigheden, waterdichte tasjes en ogen met een virus.

Ja, het wordt me een aparte reis. Op het ene moment lig je in je bikini in een hangmat en het volgende moment krijg je een stortbui in de jungle over je heen. Van een temperatuur rond het vriespunt, ga je naar de 30+ graden. En ondertussen stijgt de luchtvochtigheid naar 80-95%.

Dat laatste is dan wel weer heel fijn voor mijn ogen. Nee, het ziek zijn van van de week heeft niet doorgezet, maar ik zat vanmiddag wel bij de huisartsenpost nadat ik vanmorgen wakker werd met pijnlijke ogen. Conclusie: een  virusinfectie van het oogslijmvlies. Lees verder

De mensen die mij langer kennen dan vandaag, weten het al: ik ben ongeveer even vaak ziek/zwak/misselijk als dat ik op vakantie ga. De dagen voor vertrek krijg ik onverklaarbare hoofdpijnen, en raak ik langzaam mijn keel kwijt. En mijn neus loopt vol.

Angst voor de douane

Soms lig ik de dagen voor vertrek zelfs op bed. Voor we naar Egypte gingen in 2007 bijvoorbeeld. De eerste keer dat ik me herinner dat ik ziek werd voor vakantie ook overigens. Ik probeerde zonder stem de dokter de ernst van de zaak in te laten zien. Vriendinnen kwamen sinaasappels persen en net op tijd knapte ik op. Daarna lijk ik er bijna een gewoonte van te maken. Voor Zweden lag ik een week op bed en toen we naar Amerika vlogen, was ik bang dat ik de Mexicaanse griep onder de leden had. Ik was er van overtuigd dat we niet verder zouden komen dan de douane. Lees verder

Wekenlang had ik het op Twitter over huis 1 en huis 2. Huis 1 was in dit geval een huurhuis in Almere-Stad en huis 2 ons droompaleis in Almere-Buiten, waar we sinds 23 januari wonen. Maar huis 1 hadden we ook nog, tot vandaag…

Ik had verwacht dat ik het raar zou vinden, weggaan van de Cinemadreef, waar we respectievelijk 9,5 en 7,5 jaar hebben gewoond. Maar het was niet raar. We waren er klaar. De buurt ging achteruit, sommige buurtbewoners zag ik liever niet dan wel. Al was onderbuurvrouw M. een schat, alle postpakketjes werden daar al die jaren bezorgd, alleen bij aangetekende post hoefde we naar het postkantoor. Wat zal ik M. nog gaan missen. De ruimte die we hadden was al die jaren prima, maar nu werd hij te klein. En de dreef, waar onze flat aan grensde, was de hoofdweg naar het centrum en met alle uitbreidingen van de afgelopen jaren, was er ook steeds meer geluidsoverlast. We wilden rust. En toch had ik verwacht dat ik er moeite mee zou hebben de deur achter me dicht te trekken voor de laatste keer. Lees verder