Je was er voor me, altijd. Vier, vijf jaar lang? Ik weet het niet meer, maar het voelde als een mensenleven. Je was mijn broer niet, maar op een dag bombardeerde je me tot je kleine zusje en zou jij mijn grote broer zijn.

Ik keek tegen je op. Jouw altijd wijze raad, jouw heldere inzicht, die mijn emo-persoontje naar haar ratio liet kijken. Die een tikkende tijdbom in mij langzaam stop zette. Die mij een spiegel voorhield op het juiste moment. Die mij opvrolijkte met lieve mailtjes, die elke keer een glimlach op mijn gezicht lieten verschijnen.

Een van deze vele mailtjes kwam ik vandaag tegen bij het opruimen van mijn mailbox:
“Het lijkt soms als of je niet weet hoe graag mensen je zien en hoe fijn het is om jou als vriendin (laat staan als zus) te mogen hebben. (…) Lees verder

Een van de eerste dingen die je opvalt als je in Cambodja rondloopt, is het enorm aantal bedelaars. Je kunt je er aan ergeren. Totdat je weet hoe deze situatie is ontstaan. Dan is het eigenlijk allemaal zo gek nog niet. En dan is er eigenlijk best een overeenkomst met het sociale stelsel in Nederland…

Vroeguh…

… toen alles nog anders was, en uiteraard beter, zoals een deel van de vorige generatie vaak zegt – waren het enkel de monniken die bedelden in Cambodja. Na de oorlog kwamen hier de oudere mensen bij. Immers, in Cambodja hebben ze geen sociaal stelsel en ben je oud en hulpbehoevend dan zijn het je kinderen die je helpen. Maar tijdens deze oorlog kwam 25% van de bevolking om. En dus ook de kinderen van hulpbehoevenden.

Tegenwoordig…

… bedelt iedereen te pas en te onpas op straat. Zeker kleine kinderen, want ja, hun vertederende ogen doen veel bij de toerist. Oplichterij? Lees verder

En dan ben je weer in Nederland. Waar het zonnetje straalt, maar het weliswaar koud is. Gelukkig heb ik de foto’s nog om weer terug te kijken. En niet een paar foto’s ook. Precies 2812 foto’s nam ik in de afgelopen week…

Ongeveer de helft verwijderde ik al weer daar. Elke avond liep ik de foto’s na en mislukte (bijvoorbeeld door licht, ik stel alles handmatig in) verwijderde ik direct. Met 1354 foto’s kwam ik naar huis en ja, die moest ik natuurlijk allemaal uitzoeken. Gistermiddag, gisteravond en vanmorgen in de trein. Lees verder

Als ik een favo-dag van de reis mag noemen, dan is het denk ik toch wel de laatste dag. We zagen het echte Cambodja, nog niet doordropen met toeristen. En bovenal: ik kon er los gaan met mijn camera. Ik neem je mee naar het platteland even buiten Siem Reap.

Stofjes gescoord!

Direct toen ik het programma las, sprak deze dag me aan. Marktjes, eten bij locals, kleine dorpjes bezoeken en bovenal een floating village. Dingen die mij als muziek in de oren klinken en die dat ook waren. De eerste tussenstop was een markt in de buitenwijk van Siem Reap. Geen markt waar je je etenswaren wilt kopen, kan ik je vertellen. Maar wel een markt waar ik eindelijk stofjes trof. En waar ik geweldig straatbeeld vastlegde. Buiten de altijd door mij gewilde portretten.

Phum O

Na de markt gingen we door naar Phum O. Een dorpje dat weinig bezocht wordt door toeristen, eigenlijk enkel door het kleinschalige bedrijfje waar wij mee gingen. Kindjes wilden graag op een foto en liepen de hele wandeling met je mee. De terugweg (van dorp naar de lokale familie waar we gingen eten) deden we per brommer. Haar door mijn wind en genieten. 400%!

Over de floating village

En toen kwam het deel waar ik al de hele dag naar uitkeek: floating village Kampong Khleang. Rond Siem Reap heb je vier van deze dorpen, waarin de huizen of 10 meter hoge palen zijn gebouwd, omdat het in de regentijd ook werkelijk zo hoog komt. Lees verder

Na een lange tempeldag was ons programma niet ten einde. We hadden nog een traditionele dansvoorstelling in het verschiet, met diner. En daarna wilden we Siem Reap onveilig maken. Want Siem Reap bezocht hebben, maar de nightmarket niet hebben gezien, dat kan natuurlijk niet.

Tegenvaller

Persoonlijk viel de traditionele dansvoorstelling mij een beetje tegen. Toen ik het programma las, dacht ik terug aan de dansavond in Suriname: kleinschalig. Maar helaas, dit was een vreetschuur, met lopend buffet, een podium en vooral heel veel Japanse toeristen. Wel hadden we nuttige gesprekken met mensen die daar lokaal werken en voor je artikel is dat toch ook wel belangrijk.

Afdinguh!

De nightmarket daarentegen was wél leuk. Veel minder commerciële troep dan op Path Pong, en meer lokale spullen. Wel net zoveel opdringerige verkopers, maar daar ben ik inmiddels in getraind. Ik liet me weer verleiden tot de koop van nog een fuchsiaroze sjaal voor vriendinnetje Maaike en ik trakteerde mezelf op een zilveren armband. Lees verder