November 2010, dat was het plan. Dan zouden we naar Thailand gaan, drie weken rondreizen. Maar de reis was niet goedkoop en met een nieuw uitgavepatroon waar we nog wel even aan moeten wennen, besloten we nog even niets definitief te boeken. En toen kwam het puppy-plan. Geen lange vakantie voor ons, was het logische gevolg van onze plannen. En toch, toch gaat Lautje naar Thailand.
“Laura, wil je naar Thailand?”
Dat vroeg mijn baas (met een adverteerder aan de telefoon) vorige week donderdag aan me. Mijn gezicht klaarde op. “Ja, ik wil. Wanneer?” Ik hoorde de datum en terwijl de baas doorpraatte met de adverteerder belde ik Ferry. Of hij het heel erg vond om me weer een week te missen. En of hij het erg vond dat ik dan naar het land ging waar hij oh zo graag naar toe wilde. Want wees eerlijk, zou jij dan niet lichtelijk jaloers zijn? Ik wel, Ferry niet. “Grijpen die kans, Lau.”
Dode mus?
De baas moest er nog wel even over nadenken, of het commercieel interessant was. Lekker dacht ik, ga je me het eerst vragen en me dan blij maken met een dode mus. Maar mijn baas kent me, weet hoe graag ik het wel en eerlijk is eerlijk, ik doe die reizen allemaal onder privétijd (hij vindt me nuttiger op kantoor, dus dit is de deal). Dus vrijdagochtend het verlossende woord dat het mocht. Gisteren werd het officieel vanuit de kant van de adverteerder. Jeuhie! 21 maart zit ik in het vliegtuig naar Bangkok.
Wat gaan we doen?
Een definitief en uitgebreid programma heb ik niet, maar natuurlijk heb ik wel iets gezien van de plannen. Zondag vliegen we business class – voor minder doe ik het niet meer, ga toch niet tussen de plebs zitten – met China Airlines naar Bangkok. Hier brengen we twee dagen door met allemaal jubileumdiners ter ere van het 50-jarig jubileumjaar van China Airlines en ook van Verkeersbureau Thailand. We dineren met uitzicht over de rivier en zicht op de stad. Vanaf Bangkok vertrekken we naar de meest oostelijke regio I-San, waar we kennis zullen maken met de dorpjes en de mensen aldaar. En dan brengen we nog even een bezoek van 2 dagen aan Cambodja. Aan de meest bekende tempel van Zuidoost-Azië, Angkor Wat. Uiteraard vliegen we ook weer business class terug. Niet de bekende hoogtepunten van Thailand, maar dat maakt het des te fijner. Die kan ik dan ooit nog met Ferry gaan bezichtigen.
Spannend!
En hoe stoer ik dan ook heel hard gil “Ja, ik wil”, stiekem is het best spannend. Hoe gaat het daar met mijn eetperikelen? En heb ik weer een groep die het vooral erg hilarisch vindt. Ik heb het werkelijk op geen andere persreis gehad, dat er zo werd gemiept over mijn eetpatroon. Dus ik ga er maar van uit dat Suriname een uitzondering is. En wat dacht je van mijn camera? Goed en wel bevonden door ROFA, geen enkele schade. En toch bleef hij zondag weer even hangen. Via Twitter (dank aan @alffen) heb ik een reservebody kunnen lenen, zodat ik met twee camera’s op pad ga. Rob, ik beloof je dat ik mijn best ga doen hem niet in een ton rijst terug te geven.
Wees niet bang dat ik jullie het hele jaar met deze jaloersmakende verhalen ga lastig vallen. Deze twee reisjes zijn echt uitzonderingen. Het aanbod is niet groot en ik kan niet altijd weg . Plus: ik bewaar ook nog wat vakantiedagen voor Ferry en voor het kleine Page-hondje dat later dit jaar komt. En waar Ferry zelfs al een naam voor heeft bedacht.
maart 11th, 2010 op 08:36
Ontzettend gaaf zeg! Dat maakt een toch al leuke baan nog een stuk leuker.
Ik kijk nu al uit naar je verhalen en je foto’s. Je druk maken over wat mensen denken over je eetpatroon kan ik zeer goed begrijpen, maar lijkt me nergens voor nodig. Laat ze lekker denken wat ze willen, je doet het niet met opzet en kan er weinig aan doen. Je doet al zo je best om nieuwe dingen te leren eten.
maart 11th, 2010 op 08:37
@ kris: je hebt gelijk! Alleen dat zien zij niet. Op reis doe ik dat nl niet, omdat ik nooit weet hoe mijn darmen op reageren. Dus op dat moment lijk ik gewoon koppig niets te willen eten.
maart 11th, 2010 op 08:43
Super tof!
Van de ene kant snap ik de deal vanuit je baas maar van de andere kant zou 50/50 beter zijn want je werkt immers wel…
Wel jammer dat het je vakantiedagen kost
Ik kijk al uit naar je prachtige foto’s
maart 11th, 2010 op 08:47
@ ioni: ja, die deal hadden we ooit. Tot het hier te druk werd en hij prioriteiten moest stellen en ik toch elk jaar vakantiedagen overhield. Ik vind het niet erg, de reis is me 10x meer waard. Alleen ergens moet je dus wel een grens trekken. Persreizen van een week zijn ook wel uitzonderlijk hoor, soms is het bijv wo-zo en dan kan het zo zijn dat het me maar twee dagen kost.
maart 11th, 2010 op 09:18
Wat ontzettend gaaf om naar Thailand te mogen! Voor mij voorlopig geen verre reizen, dus ik kijk uit naar de foto’s
maart 11th, 2010 op 09:57
Gaaf joh
Een van mn beste vrienden is net terug uit Thailand, hij heeft daar drie weken rondgereisd samen met zijn moeder. Mijn kamer staat nu vol met souvenirtjes, terwijl ik nog nooit in Thailand ben geweest!
maart 11th, 2010 op 10:09
Gaaf! Gewoon daar naartoe voor je werk! Ik ben 1,5 jaar geleden 6 weken in die hoek geweest (Bangkok, Laos, Vietnam, Cambodja) en vond het geweldig! Ik weet niet goed waar je niet tegen kan qua eten ivm je darmen (bekend probleem hoor), maar voor bijvoorbeeld een trekking kozen wij ook voor veilig eten (fried rice, zoiets als nasi). Maar wat je veel tegen komt qua eten is rijst met kip en groenten, altijd goed denk ik zo? En er worden overal voor het ontbijt en de lunch wel broodjes met la vache qui rite verkocht. (hoe het in het westen van Thailand is weet ik niet, maar na die 4 landen merkte ik dat er vrij veel dingen wel over 1 kam te scheren zijn, ook veel niet hoor…)
Angkor wat is geweldig! Zo ontzettend fotogeniek! Ik weet niet of je er enig invloed op hebt, maar zonsopgang bij de tempels is supermooi (ook wel erg druk trouwens).
maart 11th, 2010 op 10:14
@ bianca (ik ken je niet, onthul jezelf): ik ben een drama. Rijst eet ik bijvoorbeeld ook weer bniet, maar dat komt doordat ik weinig lust. Ja, het is én én bij mij, drama! Kip gaat er altijd in, mits niet te pittig (ivm darmen). Dat is ook zo’n beetje het enige dat ik in Suriname heb gegeten. Heb wel altijd soepstengels mee
En nadeel van een persreis is inderdaad dat je niet altijd even veel invloed hebt op het programma. Maar als je met zijn allen (alle journalisten) iets wil, gaan soms de deuren wel open. We shall see!
maart 11th, 2010 op 10:57
Wat gaaf, en wat een geweldige kans om mooie foto’s te gaan maken bij Angkor Wat!
Ik kijk er naar uit om die te zien en je verhalen erover te lezen. Die vormen alvast een een mooi voorproefje, want de verre reisplannen (voor later dit jaar) zijn bij ons ook die kant op!
maart 11th, 2010 op 11:05
Zie je, het zou dus in eerste instantie wel een ‘gewone’ reis worden. Had ik het toch niet verkeerd begrepen…
Je boft maar dat je baas je nu al voor de 2e keer op zo’n gave reis stuurt, ben stiekem wel een beetje jaloers hoor!!!
Grtz Serena
maart 11th, 2010 op 11:10
Je moet je niet druk maken over wat mensen zeggen over je eetpatroon, maar als je geen rijst eet dan zou ik me wel druk maken over het eten. Het veiligste wat je daar kunt eten is vaak de fried rice (zeg maar nasi bij ons). Vlees deed ik vaak niet, omdat je niet weet hoe het met de plaatselijke hygiëne zit, en of ze het wel lang genoeg bakken.
Maar je gaat het vast fantastisch vinden. Ik was vorig jaar voor het eerst in Azië en ik vind het er echt geweldig.
maart 11th, 2010 op 11:12
@ puck: dat is ook echt het enige nadeel dat ik kan bedenken. In Suriname was het ook enkel rijst, en dat heb ik niet genomen en toch heb ik het overleefd. Ook nog zonder honger te hebben. Eet ook altijd minder met warmte. Dus dat maakt het makkelijker. Volgende week krijg ik def. programma en zie ik ook in wat voor hotels we zitten etc. Dat scheelt vaak ook. Bedoel: in Suriname zaten we in de jungle, en dan is er weinig waar je uit kunt kiezen… Uh geen keuze. In de hotels ging het daar prima. Voor zover ik heb begrepen slapen we in prima hotels, met een beetje mazzel doen ze aan buffetvorm en dan komt het helemaal goed
(en ben je ook minder aangewezen op locale specialiteiten en dus risico’s, want reken maar dat ze geen zieke journalisten willen op reis, dat schopt het programma in de war)
maart 11th, 2010 op 11:47
@ Laura, dan komt het vast helemaal goed. Je kunt in Thailand trouwens ook altijd fruit eten. Daar hebben ze veel van. En lekker dat dat is!
maart 11th, 2010 op 16:03
Haha.. ik lees meestal gezellig mee, maar zo soms moet je wel antwoorden he..
Maar als je geen rijst lust wordt het wel al een stuk lastiger. Al kan je dan prima de rijst laten staan en alleen de groenten en kip (oid) eten. Vaak wordt de rijst wel los geserveerd of je kan het los vragen. Over de pittigheid, je kan altijd om een milde versie vragen als het incl sausje/marinade is, dat is daar echt geen probleem.
Fruit is inderdaad ook een prima optie (weet niet of daar moeilijkheden mee zijn? Er is immers ook aardig wat onbekend fruit), dat is daar echt heerlijk! De bananen hier smaken nooit meer hetzelfde.. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de groenten, heerlijk vers en duidelijk in een ander klimaat gegroeid.
Nou als de persreis naar Angkor Wat (en omliggende tempels denk ik, ivm de 2 dagen daar) gaat, willen ze daar vast dat je die in al zijn volle glorie kunt zien. En in dat geval denk ik dat ze jullie wel met zonsopgang daar naartoe sturen (doen ze ook met alle toeristen etc). Ik ben toen lekker op m’n fietsje door een groot deel van Angkor gefietst, heerlijk en zó mooi! (zeker in het ochtendlicht ivm de foto’s)
maart 11th, 2010 op 16:17
@ bianca: met fruit en groenten ben ik een ramp. Niet door mijn darmen, puur door onderontwikkelde smaakpapillen (at thuis standaard een aantal dingen en dat was het, zoek maar eens op mijn blog op de tag Eten & drinken, dan vind je er meer over). Maar bananen gaan erin. Daar heb ik in Suriname op geleefd
maart 11th, 2010 op 16:48
Nou dan zit het met de bananen wel goed daar!
Om het even ‘Hollands’ te houden, appels hebben ze op de marktjes ook.. (en veel ananas, mango, sinaasappels ook wel en uiteraard ook de lokale specialiteiten) Als je wel komkommer lust, die zijn daar ook heerlijk. Vaak zijn de groenten in de restaurants trouwens verrassend bekend, wortel, sperziebonen, bloemkool, broccoli, etc.
Maar goed, je gaat het meemaken!
maart 12th, 2010 op 13:03
Nou heb ik zo lang aan je kop gezeurd dat ik wilde weten wat je ‘eventuele’ trip naar Thailand inhield en dan vergeet ik gewoon je blog bij te houden. Excuses!
Wat ontzettend goed van Fer dat hij niet eens jaloers is (al kan ik me dat niet zo goed voorstellen, iedereen zou toch stikjaloers zijn). Uit de mailwisseling die ik eind vorig jaar met hem (jullie) had over Thailand maakte ik op dat hij heel graag naar Thailand wilde gaan.
Voor wat betreft het eten, moet je je niet gek laten maken door anderen. Er is genoeg te eten wat jij ook wel kunt verdragen. In mijn begin tijd naar Thailand (12 jaar geleden) lustte ik ook bijna niets en nu, 12 jaar en vele Thailandreizen verder, eet ik alles wat er niet luguber uitziet. En rijst is geen must in Thailand hoor. Mijn schoonzus eet het ook niet en woont er nu – net als mijn broer – al bijna 12 jaar af en aan. Die eet gewoon kip en wat roerbakgroenten.
Cambodja, daar wil ik zelf nog steeds een keer naartoe. Staat ook hoog op onze lijst om naartoe te gaan, maar het is er steeds niet van gekomen als we in de regio waren. Ben dus erg benieuwd naar jouw reisverslag en je ongetwijfeld adembenemende foto’s.
maart 14th, 2010 op 18:47
Tssss, business class reizen en dan moet ik voor een camera zorgen. Zal toch eens met die baas van je bellen binnenkort
. Hoezo is dat trouwens prive tijd? Je gaat me toch niet vertellen dat je moet snipperen he? Want dan ga ik nog een keer met je baas bellen hoor 
maart 15th, 2010 op 08:29
Ontzettend gaaf Laura dat je zulke reizen mag maken voor je werk!
Thailand is een land dat een hele bijzondere plek in mijn hart heeft, het land is prachtig, je hebt er van alles, heerlijk eten (kom ik zo op terug) ongelooflijk lieve mensen, prachtige bergen, prachtige stranden, heerlijke massages en het leven is daar gewoon zo mooi, je kunt bijna niet uitleggen hoe dat is!
Over het eten hoef je je denk ik absoluut geen zorgen te maken! Lust je kip? Dan lust je thais
Het eten is er echt niet pittig als iedereen altijd maar zegt, ja de Thai zelf eten best pittig, maar als je aangeeft dat je dat echt niet wilt (NOT SPICEY!) dan begrijpen ze dat 
Meeste gerechten kun je overig ook gewoon in het engels bestellen, mijn 2 favorieten waren; Fried chicken with cashewnuts & Massamancurry (<- De lekkerste curry ever!)
Cambodja ben ik niet geweest, maar 1 van mijn lieve vriendinnetjes bivakeert daar nu en heeft het ontzettend naar haar zin
Zij vertrekt over 2 weken naar Thailand om 23 april weer terug te komen 
Have fun! Zet die zenuwen op zij en ga er vooral van genieten
maart 15th, 2010 op 08:32
@ joyce: ik doe mijn best ze aan de kant te zetten. Alleen 1 nadeel: op een persreis heb je het soms niet voor het zeggen wat te eten. Op vakantie ben je vrij te gaan en te staan wat je wilt en dan maak ik me dus minder druk. Alleen tja, hier wordt veel voor je bepaald. En curry’s moet ik toch echt niet aan denken ivm mijn darmen
Maar ach is weer goed voor de lijn 
maart 18th, 2010 op 14:49
Curry’s zijn beter te eten dan je denkt! Ik was ook een moeilijke eter, maar in Thailand moest ik toch dingen gaan proberen, om te eten..
Ik was bij een bungalow parkje op het eiland Koh Phi Phi en ik zat bij te komen van een bergwandeling,komt er een thais vrouwtje achter me zitten, ze was rijst in bananenbladeren aan het doen en in die rijst zat 1 of ander sausje achtig iets. Ik vond het interessant om te zien hoe ze die bananen dicht maakte, ze had het in de gaten en bood me een gevuld blad aan. Ik zei dat ik het niet hoefde, maar ze drong toch aan (iets afslaan daar is zo beledigend voor die mensen), dus ik besloot het aan te pakken, maakte het open en at het op. En het was overheerlijk, ik heb nooit meer zulke lekkere rijst gegeten. Het was volgens mij 1 of ander papaya drapje die er doorheen zat.. Overheerlijk
Toen besloot ik dus toch maar wat meer te proberen, je gaat er vast niet dood aan en lust je het niet, dan niet, dan weet je dat voor de volgende keer
En het is daar ook best duidelijk wat je eet, die mensen spreken slecht engels, maar de meeste menu kaarten zijn voorzien van duidelijke engelse woorden, de opbouw van zinnen is belachelijk en hilarisch, maar ach
maart 18th, 2010 op 14:52
@ joyce: het is niet alleen dat ik iets niet lust, het is ook dat ik niet weet hoe mijn lichaam reageert. Eet ik curry’s die wel kwaad kunnen, dan loop ik leeg. Niet alleen ten koste van mezelf, maar ook hinderlijk voor mijn reisgenoten. Dan maar af en toe onbeleefd af slaan. Maar ziek zijn tijdens zo’n reis kan ik me niet permitteren en als je weet dat je daar gevoeliger voor me bent, moet je daar rekening mee houden.