‘Geur: door middel van reukvermogen kan de geur geanalyseerd worden. Hierdoor kunnen bijvoorbeeld voedsel en gevaren (denk aan vijanden) worden waargenomen zonder dat deze te zien zijn.’ Aldus Wikipedia.

Maar dat niet alleen. ‘Daarmee is de reuk het meest gevoelige van alle zintuigen van de mens. Het is het enige zintuig dat direct met het emotionele brein in werking staat en dus niet te manipuleren is.’ En of dat het direct in werking staat met mijn hersenen. Want bij bepaalde geuren heb ik direct associaties. En dan heb ik het niet alleen over de geur van de zomer na een verse regenbui.

Brandlucht = geluk

Als ik brandlucht ruik, denk ik sterk aan Ferry. Ik hoor je denken: “Spoort dat kind wel helemaal?” Ja, lieve lezers, ik ben 100% (althans, laat ik mezelf geloven). Voor de trouwe en oplettende lezers is gelukkig het kwartje gevallen: Ferry is brandweerman. En de geur van brand doet me enorm denken aan oudjaarsnacht 2003. Zijn eerste dienst, zijn eerste containerbrand. Met een zwart gezicht, een geur van brand, maar bovenal een dikke glimlach kwam hij thuis. Geluk wat op dat moment zo welkom was en dat geluk denk ik aan als ik brandlucht ruik.

Kokoswax = eerste vriendje

Mijn allereerste echte vriendje – eentje die langer bleef dan twee weken – kreeg ik toen ik 17 was. Een stoere gozer in tuinbroek. Die blank was, maar liever rappende neger was geweest. Hij was fan van de Wu Tang Clan en dacht ook echt dat hij kon rappen. Ik heb hem maar nooit verteld dat het niet zo was. Buiten die tuinbroek gooide hij elke dag een klodder kokoswax in zijn haar waar je u tegen zegt. En toch, toch hield ik er van. Toen hij drie weken op vakantie was, wilde ik liever niet dat mijn moeder mijn kussensloop zou wassen. Want zo kon ik hem in elk geval ruiken. En elke keer als er iemand langs me loopt met kokoswax, draai ik acuut mijn hoofd om en denk dat hij er loopt. Dan ben ik weer even dat onzekere meisje van 17. Smachtend naar aandacht.

Knoflook = groei

Hoewel een gemiddeld mens het verafschuwd, vind ik het zalig om naar knoflook te ruiken. Ferry allicht iets minder. En niet omdat ik mensen wil pesten met een knoflookgeur. Maar omdat het gelijk staat aan de groei van dit meisje dat niets lust. In 2008 ging er een knop om, ik moest meer lusten. Oké, de knop ging niet zo ver om als ik wilde, maar één van de eerste dingen die ik leerde eten was knoflook. Neem mij nu maar mee naar de tapasbar en geef me een vers broodje aioli.

Vuurwerk = jeugdsentiment

Eerder schreef ik er al een blog over, mijn vuurwerkverkopende vader. Ik was ca. 12 toen hij er mee begon, misschien wel jonger. En de geur van vuurwerk vind ik nog steeds zalig. Laat mij op nieuwjaarsnacht maar lekker die rookdeeltjes opsnuiven!

Lijm = hatex-uurtje

Hatex, handenarbeid en textiel. Of iets dergelijks. Elke vrijdagmiddag hadden we dat een paar uurtjes. De ene keer kreeg je borduurles, de volgende keer mocht je figuurzagen. Of iets doen waarbij je lijm mocht gebruiken. Je weet wel van die lijm waar je bolletjes van kan draaien. Die lijm die heel lekker ruikt, en die ik ook altijd even op moet snuiven als ik in de boekwinkel ben.

Zwitsal = bijna kale Eli

Tijdens een cursus Flash voor beginners zat ik in de ‘klas’ met collega Eli (spreek uit Ielai). Eli was een klein mannetje met een bijna kale kop. En bovenal een hart van goud. Ik vond hem altijd lekker ruiken en al snel bleek dat hij elke morgen zijn hoofd insmeerde met Zwitsal. Als ik hem in de wandelgangen tegen kwam, hield ik hem altijd even aan, ging op mijn tenen staan en rook aan zijn hoofd. Mocht ik ooit gezegend zijn met een klein kindje dan zal de kast vol Zwitsal komen te staan. Zalig spul!

En dit was slechts een greep uit mijn geurassociaties. Wat zijn die van jou?