Toen we ons huis kochten, ondertekenden we niet alleen een samenlevingscontract. We maakten ook nog een aantal ‘afspraken’. De belangrijkste voor mij was de afspraak betreffende werkzolder. Hier mocht ik voortaan lekker rommelen en de rommel dan ook nog laten liggen. Zonder dat Ferry zich er aan zou storen.

Rommelkont & opruimer

Voorheen was dat namelijk een ramp. Als ik aan de slag wilde met stofjes, of nog eerder met kralen, dan werd alles vanuit de kleine rommelkamer naar de woonkamer gesleurd. Alles slingerde op en om de eettafel en einde avond ging dat natuurlijk niet terug naar de kleine kamer, als ik – rommelkont – wist dat ik de dag erna er weer mee verder ging. Terwijl we dus van ons avondeten of ontbijt genoten, was de helft van de tafel ‘bezet’. Naaimachine, speldenkussen, stofjes, losse draadjes, scharen, aftekenkrijtjes… En over de stoel hing een half-af-project. Denk daarbij in dat Ferry – de opruimer – niet tegen rommel kan. Juist, geen ideale combinatie!

En dus pikte ik de werkzolder in

Ik regelde een grote kast waar al mijn stofjes, gesorteerd op kleur en deels op soort stof, in konden liggen. Ik zorgde voor dichte kastjes waar de naaimachine achter kon en zelfs mijn voorraad kralen kon er nog in. Ik hoef maar naar de stoffen te kijken en ik word er vrolijk van. En hoewel de kast best vol raakt, kunnen er altijd nog meer stofjes bij. Zo bestelde ik vorige week via Etsy de meest schattige stofjes. En vriendin Cindy gaf me als afscheidscadeautje – ze is verhuisd van Almere naar Groningen – een boodschappentas vol stofjes.

Niets hebberigs aan

Ik heb ze nodig ook als ik al mijn ideeën wil uitvoeren. Afgelopen week was eindelijk (ja, het was een groot project) het kleed voor @mmhelmerdeboer af, maar dat betekende niet dat ik klaar was met de naaimachine. Ik maakte voor een collega, die niet tante is geworden, een tuttel-label-speendoek en een badomslagdoek. Ik maakte voor @agaatt een net zo schattige tuttel-label-speendoek. Ik fabriceerde mijn eerste muziekdoosjehanger. Verder begon ik met het pimpen van t-shirtjes en bedacht ik 1001 nieuwe ideeën.

En weet je wat zo fijn is?

Terwijl ik met al deze projecten bezig ben, doe ik ’s avonds de lichten uit – ja Ferry, als ik ze niet per ongeluk laat branden – en laat de boel voor wat het is. De stofjes over de strijkplank en de stoel én op de grond. Overal ligt het vol met draadjes. Je moet oppassen als je op je blote voeten loopt, want er kan zomaar een verdwaalde speld liggen. Maar dat is niet erg. Het is toch mijn domein!

1001 nieuwe ideeën

Een viltstiftenetui voor nichtje Loubna. Een knuffel voor ongeboren kindje van vriendin. Nog meer gepimpte kledingstukken. Een rond speelkleed voor kinderen. Jurkjes voor schattige kindertjes, zoals dochter Joy van vrienden D. en D. Nog meer muziekdoosjes. Een kleed geheel van fleece. Een kleed voor op onze eigen bank. Slofjes van de pas bestelde stofjes. Slabbetjes voor de nog meer zwangere mensen om me heen. Ik weet alleen nog niet waar ik de tijd vandaan moet hebben… En dit is dan nog maar slechts een kleine greep.

Maar je snapt het… met al deze ideeën gaat mijn stoffenvoorraad sneller dan het licht. Mocht je dus ergens op zolder nog een stofje hebben liggen of me willen sponsoren, graag! Met eeuwige dank en bijzondere vermelding van mij op mijn steeds drukker bezochte weblog.