Afdingen, het is nooit mijn ding geweest. Ik betaal gewoon wat ik er voor moet betalen en dat spelletje heb ik geen zin in. Maar in Thailand moet je. Anders betaal je de dubbele hoofdprijs. En dus leren mijn concollega’s mij de fijne kneepjes van het vak.

Onverwacht op pad

Na een lange eerste dag – en vooral een korte halve nacht in het vliegtuig – is iedereen in de loop van de middag moe. Een avonduitstapje zal er dus zeker niet in zitten, denk ik ‘s middags nog. Maar tijdens het eten (de gids zorgde voor chicken, not spicy, no curry) knappen we zienderogen op. Medejournalist W. wil naar een horloge kijken, een originele kopie en dus gaan we op pad.

Land van de namaak

Thailand is natuurlijk het land van de namaak. Jimmy Choo koop je hier voor een paar euro en een Rolex voor 100 euro. Niet echt, maar van een afstand niet te zien. Importeren? Geen probleem. Nederland heeft een gedoogbeleid van bijvoorbeeld drie horloges. Voor elk segment is weer een ander aantal vastgesteld, software is verboden. Een plek waar je in de avonduren goed kunt scoren is Path Pong.

Pussy Path Pong

Deze avondmarkt ligt in de rosse buurt van Bangkok. Je moet je dus vooral niets aantrekken van de mannen die je pussy-shows in willen krijgen. Maar voor de rest valt het mee, geen hoer te zien. Of ik heb oogkleppen op…

Het onderhandelen begint al snel

De leider van onze groep geeft aan dat we onder de helft moeten gaan zitten, zeker omdat de baht hoog staat. Ik oefen op een paar sjaals, maar als ik omreken dat ik 12 euro heb betaald voor twee sjaals, ben ik volgens mijn concullega’s te gretig geweest.

Oké, another try

Mijn portemonnee kan echt niet meer. Ik heb niets met Jimmy Choo, maar de portemonneetjes zijn wel mooi. En vuurbestendigd blijkt als de verkoper er een aansteker bij houdt. Voor nog geen 5 euro ben ik de gelukkige eigenaar. Eenmaal de smaak te pakken, koop ik nog een sjaal. Voor vriendinnetje Maaike, die fuchsiaroze sjaals uit het buitenland spaart. Max. 25 euro had ze gezegd. Is nog geen 5 euro ook goed?

Een echte neppe TagHeuer

Ik zie tientallen horloges en Ferry is horlogefreak. Vooral TW Steel. Wat ze hier overigens niet kennen, want het is een oer-Hollands merk. Wel spot ik een mooie TagHeuer, de Carrera uitvoering. Met vliegwiel, dag batterij. De eerste handelaar vraagt 2500 baht. Te veel! (44 baht = 1 euro) Ik krijg de prijs naar 1500, maar vind het nog te veel en loop door.

Niet meer dan 1000

De volgende handelaar start met 3200. Hogere prijs om te starten geeft niet per definitie aan dat het een betere kopie is (je hebt originele kopies en kopies van kopies, ik zie het verschil niet). Ik laat hem keuren door H., die elk jaar een aantal horloges koopt in Thailand. Inmiddels heb ik de prijs naar beneden gebracht tot 1500, maar H. zegt 1000. Niet meer!

Uiteindelijk krijg ik hem voor 1000 mee. Of hij het waard is en in de toekomst goed blijkt te werken is de vraag. En of Ferry hem wel mooi vindt ook. Zo niet, het was een leuk spelletje voor 22 euro. Ik vrees alleen dat ik word gelyncht door mijn zwager, die in echte horloges handelt…