Het leek mij zo leuk, twee landen in een week. Maar nu het er op aan komt, weet ik niet of ik het zo leuk vind Thailand te verlaten. Het is zo’n mooi land en de mensen zijn zo leuk. Moet ik dat nu al missen?

Khun Apple

Daarbij betekent afscheid nemen van Thailand afscheid nemen van de gids. Van onze lieve Khun Apple, die altijd even zorgzaam was. Die er voor zorgde dat ik goed te eten kreeg: chicken, no curry, not spicy. Die bij elke stop zorgde voor opfrisdoekjes voor onze zweterige gezichten. Die de autoritjes voorzag van oer-Hollandse muziek: Jan Smit en Nick & Simon. Die deels met ons meepraatte in het Nederlands. Nootje uit Suriname stal mijn hart, maar ook Khun Apple deed dat. Ik zal zijn Laula missen.

Aan de grensovergang

Aan de grens van Cambodja worden wij overgeleverd aan een andere meneer. Een iets minder lieve meneer. Die de hartelijkheid van de Thai duidelijk niet kent. De papierenafhandeling gaat traag. Collega W. laat ook nog haar tas in de kar bij de koffers. En die is al over de grens. Met haar paspoort erin. Een zooitje ongeregeld is het al snel en het is totaal geen fijn gevoel dat je je paspoort drie kwartier aan een ander mee geeft voor een visum. En dat je koffer ergens op een wagen ligt in Cambodja terwijl jij nog in Thailand bent…

Dodemansrit

Eind goed, al goed: we hebben de paspoorten terug en krijgen de koffers in het oog. Vervolgens stappen er in een aftandse, veel te kleine bus. Op weg naar Siem Reap, wat drie uur blijkt te duren. Mijn kont wordt stijf en kan mijn benen niet strekken. Slapen zit er dus niet in. En dat zou ik zo graag willen doen. Dan hoef ik niet te zien dat ik al 10x dood had kunnen zijn. Door spookrijden, gevaarlijk inhalen en 100 km te hard rijden. En dat in noodweer!

Maar deze blog bewijst dat ik heel ben aangekomen. Tijd voor mijn eerste nacht in Cambodja – land nummer 18 op de lijst, pap – in een lodge gerund door Nederlanders. En morgen? Dan ga ik kijken wat ik echt van Cambodja vind.