Als we aankomen rijden, zie ik hordes mensen. Blegh toeristen, denk ik nog. Maar nee, hoor, het zijn allemaal Thai, die hun eigen land ontdekken. Oké, stiekem ook toeristen, maar dan wel een stuk fotogenieker.

Ik fleur er – na een korte nacht, en dus chagrijnig – in elk geval van op. Alleen tempels is gewoon niet mijn ding vrees ik. En dus ben ik blij dat er ook mensen in het spel zijn vandaag. Na eerst wat mensen in het aanliggende dorpje te hebben gegotografeerd, gaan we te voet naar het tempelcomplex.

Over Phanom Rung

Phanom Rung is net als het complex gisteren een ergernis uit de Khmer-tijd. Het complex staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst en ligt in Phanom Rung Historical Park. Om de tempel te bereiken moet je heel wat trappen lopen en dat was me nu net niet verteld. Met die hitte is dat echt een aanslag op je lichaam. Respect voor medereisgenoot R. die als 67-jarige bijna naar boven sprint. Ik besluit het rustiger aan te doen. Kan ik meteen even wat plaatjes schieten. En dat is geen probleem, want iedereen – oké, op dat ene jochie na – wil graag op de foto.

Omgekeerde wereld

En dat niet alleen: ze willen mij – blonde haren, blauwe ogen – ook heel graag op de foto. Het liefst naast zichzelf. En dus ben ik vandaag een tiental keer zelf de klos als ‘model’. Ondertussen spot ik zelf model na model, zoals dat meisje in het raam. Zijn jullie overigens al nieuwsgierig naar de foto’s?

Op de terugweg

Het complex helemaal bekeken is het tijd voor de terugweg. Beplakt en bezakt. Het lijkt wel of ik een douche heb genomen! De terugweg duurt wat langer dan gepland door de vele fotomomenten. Zoals dat kleutertje die letterlijk naar boven klautert. Of de verstopte monnik die ik ontdek. En het kleine meisje dat we aan het huilen maken met onze camera’s.

Maar ik vertrek allesbehalve huilend. En niet alleen vanwege de mensenfoto’s, ook omdat de tempel me voor mijn gevoel beter af ging. Dat wordt wat morgen bij de Angkor Wat.