Ik lig in een donker kamertje, in een achteraf straatje. Met alleen het geluid van de airco, op een dun matje. Met een ziekenhuisblouse en een veel te wijde broek aan. Wachtend op een echte Thaise massage.

Zeg nu zelf…

Je kunt toch Thailand niet verlaten – en dat doen we morgen al – zonder een Thaise massage te hebben gehad? Tel daarbij op dat ik bij de waterval van Leonardo iets in mijn rug heb verrekt, en ik smacht er naar. De gids loodst W. en mij naar een massagesalon waar we anderhalf uur gemasseerd zullen worden voor slechts 300 baht. Lees verder

Als ik iets moeilijk vind, dan is het gebouwen fotograferen. Deze zo indrukwekkend vastleggen als ze bij mij overkomen. Het lukt me zelden. En tegen datzelfde probleem liep ik aan tijdens ons bezoek aan Prasat hin Phimai.

Over Prasat hin Phimai

Het is het grootste Khmer-complex in Thailand. Van Cambodjaanse afkomst, zoals alle Khmer-complexen. Naar verluidt is het de voorloper van de Angkor Wat, die we later deze week gaan bezoeken. De tempels zijn gemaakt van zandsteen, roze en wit. Overal zie je raampjes en doorkijk-gangetjes. Met in het midden een buddha of de koning.

Proberen maar

Ik pak mijn camera en begin te schieten. Terwijl ik terugkijk op het schermpje trek ik een pijnlijk gezicht. De gebouwen zijn opeens minder mooi. Ik probeer alle perspectieven, diverse lenzen, maar het wordt niet wat ik wil dat het wordt. Zo indrukwekkend als ik het zeker wel vind, kan ik het straks niet aan jullie overbrengen, vrees ik.

Lokale markt in Phimai

Maar daar is held Mr. Apple. Onze gids die weet dat ik dol ben op lokale marktjes en mensen. Hij geeft ons een half uur de tijd om de straat op te gaan. Wat uiteindelijk meer dan een uur wordt… Ik stap binnen bij een kapper, zet Thaise lekkernijen (wat dacht je van overheerlijke miereneitjes?) op de foto. Jonge grietjes achter de kraampjes sla ik gade met mijn camera in mijn hand. Ik laat een oud vrouwtje met mooie rimpels enorm lachen en zet haar op de foto. Elke foto laat ik aan mijn ‘model’ zien. Steevast schieten ze in de lach. Lees verder

Ik had me veel voorgesteld van Khao Yai National Park, maar stiekem viel het tegen. En ik weet zeker dat dat niet aan het park lag, maar aan de tijdsdruk.

Een persreis blijft een persreis

Zoveel mogelijk zien van een land in een zo kort mogelijke tijd. Geen tijd voor hikingtours in nationale parken. Vanwege de hitte niet zo erg, maar je ziet het park dus enkel vanaf de hoofdweg.

Kansberekening

Stiekem had ik me verheugd op het zien van tijgers. Maar met maar 60/70 tijgers in het hele park (21.000 vierkante kilometer) was die kans erg klein. Zelfs onze gids had er hier nog nooit een gezien. De kans op een olifant was groter, daar leven er namelijk nog 250 van in het park.

Wapperende oren

En ja hoor, nog maar net in het park, zagen we een kolossaal grijs beest in het park lopen. Veilig in de auto kijk je toe naar dat lieve, logge monster, maar als de gids zegt: “Hij is wild en kan auto’s molesteren, we moeten op 50 meter afstand blijven”, is hij opeens minder aandoenlijk. “Maar,” vertelt hij, “Als zijn oren wapperen dan is hij vrolijk.” Lees verder

Als ik één avond met Ferry door zou mogen brengen in Bangkok – en dat ga ik zeker doen – dan weet ik waar ik hem mee naar toe zou nemen. De plek met het mooiste uitzicht en de meest hippe bar.

Laura is een beetje dom

“Na het feest neem ik jullie mee naar de State Tower voor een geweldig uitzicht over Bangkok.” Reisleider H. had het nog niet koud gezegd of ik vloog terug naar mijn kamer voor mijn statief en mijn groothoeklens. Dat moest ik natuurlijk vastleggen. Eenmaal onderweg, eens naar mijn camera kijkend, bedacht ik me Lees verder

Het 50-jarig jubileum van het Verkeersbureau Thailand bracht ook nog wat leuks: het jubileumfeest op dinsdagavond.

Een officieel feestje

Met een officiële uitnodiging en een officiële dresscode: casual smart. Ik deed mijn grijze strakke skinnyjeans aan, mijn zwarte pumps en een soepelvallend truitje met glitters. En haalde een hand door mijn haar! Lees verder