‘Oh’, dacht ik, ‘die 101 dingen waar ik vrolijk van word, die schud ik wel even uit mijn duim.’ Nou, ik zou zeggen, probeer het eens! Zo makkelijk is het niet. En dus probeerde ik me er de afgelopen weken bewust van te zijn wanneer ik vrolijk werd en waarom. Ik vroeg waar andere mensen vrolijk van werden en uiteindelijk kwam daar deze lijst van 101 dingen – in willekeurige volgorde – uit (en kan ik weer een doel op mijn Day Zero-lijst doorstrepen).

Heel voor de hand liggend, maar toch wel erg fijn, is dat ik vrolijk word van Ferry en zijn aandacht (1). Evenals dat het voor niemand een verrassing zal zijn dat fotograferen (2) eenzelfde effect op me heeft. Ook zo cliché, ik heb lieve mensen nodig om me heen om vrolijk te worden. En dan dus niet alleen Ferry. Ik word bijvoorbeeld vrolijk van Lees verder

Toen ik afgelopen weekend mijn verjaardagsuitnodiging de deur mailbox uitgooide, had ik me nog niet bedacht dat we geen barbecue in huis hadden. En als je dan een BBQ-verjaardagsparty geeft is dat toch wel een pre. Ferry en ik gingen dus op pad voor een barbecue eerder deze week en dit weekend probeerden we hem uit.

Barbecue van de overuren

Als we gaan shoppen vallen we somehow altijd voor het duurdere spul. Nooit een simpele barbecue. En misschien komt het door Ferry’s verleden als kok, maar hij heeft natuurlijk wel wat eisen. Een gasbarbecue is geen barbecue, aldus Ferry. Waarmee 90% van de buitenkeukens afvallen. Gelukkig, want die zijn nog veel duurder dan de barbecue waar we mee thuiskwamen. We kwamen thuis met de Weber One Touch. Een vernuftig systeem, in een mooie kleur: gebroken wit. Tja, Laura’s oog wil ook wat. Gelukkig had Ferry veel overuren gemaakt afgelopen maand…

Culinair menu

Na de aanschaf van de barbecue (en de vele dure accessoires) werden de weersverwachtingen voor het weekend steeds beter. We zouden eters krijgen. En ik had nog geen idee wat ik ze voor wilde zetten. Barbecue dus. Het toeval wil dat ons bezoek, twee Twitterdames (die ons verblijden met twee hele mooie tuinbakken!), daar ook nog eens gek op waren. Mooi! Lautje ging op zoek naar barbecuerecepten. Want nee, ik zet onze visite niet even een paar hamburgers en spareribs voor. Lees verder

Vrijdagmiddag, überzonnig en ik? Ik zit op kantoor, waar het veels te koud is. Op Twitter lees ik de een na de andere Tweet over mensen die met een drankje in de zon zitten. Jaloersmakend! Als ik klaar ben met werken, loop ik dan ook naar station Lelylaan in plaats van lui met de tram. Genietend van het zonnetje.

Lopen = zelfbescherming

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dat eigenlijk altijd doe, behalve als het regent. Gewoon omdat ik zo sportief ben een hekel heb aan wachten. Het lopen duurt slechts 10 minuten en het wachten op de metro vaak meer dan vijf. Dan moet ik nog eens de metro pakken en nog een stukje lopen. Daarbij is de metro, zeker ‘s ochtends, afgeladen. Je moet je naar binnen proppen. En iedereen doet chagrijnig. Lees verder

Respectievelijk vijf en zeven was ik toen mijn opa’s overleden. Van opa Teus (overleden toen ik zeven was) heb ik nog wel wat herinneringen, maar van opa Roest nauwelijks. Ik zie mijn opa’s zoals ik ze jaren zag op de rand van onze kast.

Geen idee of dat eigenlijk normaal is: foto’s van overledenen in de kast zetten, zodat je elke dag even aan ze kan denken. Alsof je dat zonder foto niet doet. In ieder geval is het bij ons in de familie wel normaal. Misschien dan ook het enige normale aan mijn familie. Opa Roest en opa Teus stonden jaren met zijn tweeën op het randje van de kast. Tot ook oma Roest in 1999 overleed. Alleen… mijn moeder vond geen van de foto’s van haar moeder mooi als ‘kijk, ik ben dood, maar denk je wel even elke dag aan me?-foto.

En dan?

Dan snor je een oude foto op met lelijke drukke achtergrond, waardoor oma’s prachtige witte haar in het niet valt. Bij tijdgebrek van mijn kant, ging mijn tante van mijn vader’s kant aan de slag met Photoshop. De meest perfecte foto voor op de kast was het niet, maar het was wel echt oma die je op die foto zag. En dat was wat mijn moeder wilde.

In elk grapje zit een kern van waarheid

Nu zei ik al: is mijn familie helemaal normaal? Nee. Sinds mijn oma’s overlijden en de fotoperikelen daarna maken we geintjes als ‘Mooie foto voor op de kist/op de kast’. Ja, want kennelijk is het toch stiekem wel belangrijk om na iemands dood een mooie foto te hebben. Want in elk grapje zit nu eenmaal een kern van waarheid. Vorig jaar werd oma Jannie (de vrouw van opa Teus, voor de mensen die het nog wel volgen) 80. Tijd voor een feest! En Laura maakte de foto’s. En ook een mooi-voor-na-haar-dood-foto, zoals mijn ouders zeiden achteraf. Lees verder

Vroeger, vroeger toen je verjaardag nog spannend was. Toen je nog alle nachtjes aftelde. Toen je nog niet wist wat je verjaardagscadeau was. Toen alles nog anders was. Nu is er niets meer spannend. Ik tel niet af. En mijn verjaardagscadeau heb ik gehad. Toch kijk ik uit naar 24 mei, want dan vier ik mijn verjaardag een keer ‘echt’.

Wat is echt?

Met echt bedoel ik een keer niet naar het buitenland vluchten met Ferry. Niet zoals vorig jaar naar Istanbul (mijn verjaardag) en Mechelen (zijn verjaardag). Niet geen verjaardag vieren omdat je geen ruimte hebt om meer dan zes mensen kwijt te kunnen. Nee, dit jaar nodig ik familieleden en vrienden uit die belangrijk voor me zijn. Inclusief barbecue in de tuin die Ferry nu zo mooi zomerklaar aan het maken is. De barbecue moet nog even gekocht worden, maar het plan is er…

Dus.. ik vier mijn verjaardag

En ik wil graag dat iedereen komt en dat iedereen het op tijd in zijn agenda zet. En daar is maar één manier voor: uitnodigen met een te gekke kaart. Ah, hoor ik je denken, Laura die is creatief, die maakt dat wel even. Ja, creatief met stof. Creatief met websites. Creatief met mijn camera. Maar creatief met vormgeven? No way! Maar ja, mensen een mailtje sturen met de simpele tekst: “Op die en die datum vanaf die en die tijd ben je welkom voor een barbecue” dat is natuurlijk onder mijn stand. In die mail moet op zijn minst een mooie uitnodiging zitten. En dus klauter ik op een vrij moment naar de warme zolder, om een zelfportret te maken. Lees verder