“Laura, je bent groots in van kleine dingen genieten en dat maakt je een mooi mens”, dat is wat Agaat afgelopen week tegen mij zei op MSN. Of iets van die strekking. Want MSN gesprekken sla ik nooit op. Ik vond het mooi wat ze zei, en stiekem klopt het ook wel een beetje. Al is klagen soms best fijn…

Als ik kijk naar de Laura van drie jaar geleden dan is er veel veranderd. Ik was een oppervlakkig, verwend kreng, heel sec gezien. Ik klaagde snel en oordeelde makkelijk over mensen. Ik gooide geld over de balk en haalde daar mijn geluk uit. Niet dat ik voor de rest ongelukkig was, begrijp me niet verkeerd. Maar ik zag dingen niet. Ik hoorde de vogeltjes niet fluiten en ik zag de lieve gebaren van mensen om me heen niet. Ik nam teveel voor lief! Tegenwoordig is dat anders: ik sta heel bewust stil bij het leven en tel elke dag mijn zegeningen. Klagen doe ik een stuk minder, en oordelen al helemaal niet meer zo snel. In elk geval niet enkel op uiterlijk. Klagende mensen krijg ik jeuk van zelfs. En toch is het af en toe fijn om flink te klagen, dus dat doe ik nu. Vergeef me, Agaat! Lees verder

VIDEOTHEEK – Een videotheek is een bedrijf dat voorbespeelde beelddragers (voornamelijk dvd’s en ook videobanden) verhuurt aan particulieren (…) Door internet en filesharing verdwenen de meeste standaard videotheken. In de loop der jaren zijn videotheken uitgegroeid tot entertainmentstores.

Ik weet het, het is zooo jaren ’80, een videotheek. Tegenwoordig hoor je je laptop non-stop aan te laten staan en films te laten downloaden. Niet wachten tot een film uit is op dvd of zelfs in de bioscoop. Is toch nergens voor nodig? Toch ben ik klaarblijkelijk van het zeldzame ras dat geen films downloadt en met liefde naar de videotheek ga. Waarvan de naam natuurlijk achterhaalt is, dvd-theek zou logischer zijn.

Mijn eerste herinneringen aan de videotheek stammen uit mijn tienertijd. In de Wetering – de flat even verderop – zaten niet alleen maar woningen, maar ook wat kleine zaakjes. Een tweedehands kleding winkel, een tandarts, een fysiotherapeut en… juist een videotheek! Lees verder

Spijkerbroeken, jeans, ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik draag ze af hoor, daar niet van, en ik vind ze over het algemeen erg mooi. Alleen de juiste spijkerbroek vinden is zo’n crime.

Kast vol spijkerbroeken?

In mijn ogen zijn spijkerbroeken de beste basiskledingstukken in je kast. Ben je in een stoere bui, dan pak je een (baggy)jeans met gympen. Wil je op de vrouwelijke toer dan pak je die mooie strakke, die zo goed zit om je kont, met je pumps eronder. En een kort colbertje erboven met daaronder een strak truitje. Ideaal! Je zou dus denken dat mijn kast vol hangt met spijkerbroeken. Nou, vergeet het maar…

Precies pas

Waar bij mij truitjes, jurkjes en rokjes in maat M (of 36/38) eigenlijk altijd goed zitten, is het passen van spijkerbroeken niet bepaald een eitje. Na ja, het passen an sich wel. Benen in de pijpen, omhoog trekken en rits/knopen dichtmaken. Maar er één vinden die precies goed zit, dat is bepaald geen eitje. Eentje die niet te strak zit – want dat is zo broeierig bij je kruis en daar kan ik slecht tegen – maar ook niet te wijd. Want dat is weer zo weinig vrouwelijk. Eentje die goed zit om je stevige kont, maar dan niet te wijd zit bij je slanke taille. Eentje die niet 10 cm te lang is aan de onderkant en waarvan de pijpen niet net te ver uitlopen. Eentje die precies je bovenbenen omsluiten en niet je aders afknelt of gigantisch lubbert. Lees verder

Soms voor je discussies met vrienden, collega’s, online contacten en vraag je je af of je gek bent. Of je niet tolerant genoeg bent. Of je irritatiegrens laag is. Je wordt haast voor aansteller uitgemaakt als je ergens een sterke mening over hebt. En dus dacht ik, lieve bloglezers, ik leg het eens voor aan jullie.

De discussie

Hoe ga je om met ‘overlast’ van huisdieren van een ander? Rondlopende katten kunnen volgens persoon X heel vervelend zijn. Haar tuin wordt ondergescheten en ondergeplast en dat is ze zat. En ik snap dat. Immers: je probeert koste wat het kost je tuin schoon te houden en jij hebt niet voor de kat van de buren, de buren daarnaast of de achterburen gekozen. Nu ben ik al geen grote kattenliefhebbers, misschien scheelt dat. Maar het is wel jouw huisdier, dat buiten rondscharrelt, waar jij verantwoording over hebt. Of valt alles wat hij buiten uitvreet, buiten de verantwoording van het baasje? Prima, dan zijn loslopende honden die schade aanrichten ook geen probleem. Toch…? Jaja, want kattenliefhebbers, zo heb ik gemerkt, verdedigen hun kat 300%. “Binnen wordt hij ongelukkig”, “Het is de natuur”. Hopelijk heb ik hier kattenliefhebbers, die er voor gaan zorgen dat ik niet zo in hokjes hoef te denken als hier boven.

De achterbuurhond

Onlangs kozen onze achterburen voor een huisdier. Geen kat, maar een hond. Wij kozen er niet voor en dus vinden we het niets dat die grote lobbes – hoe lief hij ook is – elke keer op onze vlonder staat of in het zand aan het graven is. Lees verder

Je moet weten: Ferry en ik zijn vroege slapers. Het komt zelden voor dat we na middernacht op bed liggen. Tenzij we een feestje o.i.d. hebben. Het gebeurt dus ook zelden dat we een van onze verjaardagen om 0.00 uur vieren. Maar toen we zondag om 23.20 uur in bed doken, wilde ik per se dat we dit keer wel wakker zouden zijn.

Van kaas geen romantiek gegeten

Ferry ging nog even Twitteren, ik las nog even een niet-nadenken-flodder-romannetje van mijn moeder. En voor we het wisten was het 0.03 uur en was ik jarig. Heel lief zei Ferry: “Ik had nog wel een cadeautje voor je willen kopen, maar ik wist niet wat.” Lekkere nuchtere man die van romantiek geen kaas heeft gegeten heb ik toch. Een knuffel, een kus en wat lieve woordjes stemde mij trouwens ook al in een jarig-stemming. Wel overhandigde hij me drie kaarten. Drie kaarten die zaterdag al in de bus vielen, maar die ik no way mocht openmaken. “Pas als je jarig bent”, zei Ferry. Lees verder