Vorige week had ik een vergadering. Voor ik naar de vergaderzaal vertrok, checkte ik met wat krassen of mijn pen nog werkte. Ik sloeg het blaadje vervolgens om, op een blaadje met een kras kan ik natuurlijk niet meer werken. Het moet er netjes uit zien. De perfectionista pur sang in me.

Perfecte schoolagenda

Het slaat natuurlijk nergens op en het is ook nog eens zonde van de bomen. Vertelde ik mijn collega vijf minuten later toen zij hetzelfde deed (zonder te vertellen dat ik het ook deed). En toch, toch is er iets in mij (en haar ook, bleek nu) dat zegt: “Elk blaadje moet er mooi uit zien”. Kocht ik in juni een nieuwe schoolagenda voor het volgende schooljaar dan ging ik met mijn mooiste pen alle belangrijke data er in schrijven. Het liefst schreef ik ook het hele jaar maar met één pen in mijn agenda, maar dat haalde ik nooit. De eerste keer dat ik wat verkeerd schreef in mijn nieuwe agenda en moest doorstrepen, was mijn agenda in mijn ogen verpest…

Voor elke reis een nieuw dagboek

Hetzelfde heb ik met reisdagboeken. Steevast koop ik als ik op reis ga een nieuw notitieboekje. Nooit neem ik er een van een oude reis mee, ook al is daar nog genoeg ruimte voor. Ik neem één pen mee (en natuurlijk nog wat reserve, maar deze stop ik bij het boekje), alleen daarmee mag ik in het boekje schrijven. Maar die gaat natuurlijk halverwege de reis kapot, of ik raak hem kwijt. Wat ook feitelijk niet uitmaakt, want zodra de eerste fout in het boekje is gemaakt, maakt het al niets meer uit. Dan hoef ik niet meer netjes te schrijven. Waar ik op reis ook meestal niet de rust en tijd voor heb.

Verpest het boek!

Vorig jaar hoorde ik via Twitter over Wreck This Journal. Heel kort door de bocht: het is eigenlijk een dagboek, maar het verschil met een gewoon dagboek en een Wreck This Journal is dat er opdrachten in staan die je dan, in willekeurige volgorde mag uitvoeren. Opdrachten die totaal tegen mijn perfectionistische karakter in gaan. Want soms moet je het dagboek bijna martelen en in mijn ogen verpesten. Daar betaal ik toch geen € 13,99 voor? Toch schafte ik het boek in december aan. Een goede uitdaging voor me en daarom had ik het boek ook op mijn Day Zero Project gezet.

Vijf uur durende kleurplaat

Maar december was druk met verbouwen, in januari ging het verbouwen nog even door. In februari ging ik o.a. naar Suriname en in maart naar Thailand. Ik vergat het boek, het verdween naar de achtergrond. Maar afgelopen week dook ik het weer op en ging aan de slag. Ik begon met een relatief onschuldige opdracht: ‘Color this entire page’. Dat klinkt heel simpel he? Totdat blijkt dat je alleen gekleurde fineliners in huis hebt. Ik denk dat de hele pagina me vijf uur heeft gekost. Maar het gaf wel rust in mijn hoofd. Op dat ene moment na dat ik met de ene kleur over de andere kleur ging en ik een donker randje kreeg. Het liefst had ik de pagina uit het boek gescheurd, maar ging ik juist niet de uitdaging met mezelf aan?

Ondanks die donkere rand vond ik het leuk, heel leuk. Dit keer gaat het boek dus niet vier maanden de kast in. Ik ga me storten op de volgende opdrachten: een bladzijde verbranden, er mee onder de douche gaan staan (of nee, die bewaar ik wel voor het laatst), een pagina vol naaien, mij etensresten uitsmeren op een pagina. Verder ben ik 100% gezond hoor.