“Weer een nieuwe zonnebril? Je hebt er vorig jaar nog een gekocht”, zegt Ferry zaterdag in de auto tegen me. Ik schiet in de lach, heel hard. En op dat moment snapt hij waarom. Hij heeft zelf namelijk een zonnebrillen fetisj.

Heel sec gezien heeft hij gelijk: nog geen jaar geleden kocht ik een dure Donna Karan-zonnebril. Van dat geld had ik meer dan een maand boodschappen voor ons tweeën kunnen doen. Maar goed, hij was nodig. Sinds enige tijd droeg ik namelijk geen lenzen meer. De enige zonnebril die ik op sterkte had was vijf jaar oud. Buiten het feit dat de glazen niet meer goed waren voor mijn huidige sterkte, was het model zo 1980. Afgeschreven dus! En eerlijk is eerlijk, Donna Karan was (en is!) haar geld waard, ik heb de zonnebril veel en met veel plezier gedragen in de zomer van 2009 en met name tijdens onze rondreis door Amerika.

Maar goed, af en toe heb ik de kolder in mijn kop. En wil ik opeens, ook al heb ik thuis drie brillen op sterkte (de bewuste zonnebril, en twee gewone brillen, omdat ik niet kon kiezen), weer lenzen. Omdat mijn ogen dan toch beter uitkomen. En omdat ik nu in een minder droog pand zit en het vast wel weer kan handlen. Dus… mijn brillen liggen sinds zaterdag in de kast (en komen er alleen uit op luie dagen). Ik heb alleen een probleem als de zon gaat schijnen. Die Donna Karan-zonnebril kan dan echt niet meer. Mijn -5 aan mijn linkeroog wordt dan opeens -10 en dat is ook weer een beetje overdreven. Ik heb dus echt een zonnebril zonder sterkte nodig. En dan niet die ene die ik in 2006 op Curaçao kocht, want die is echt niet meer van deze tijd.

En zo kwam het dat we dus zaterdag in de auto zaten, op weg naar onder andere mijn vaste opticien in Huizen, omdat er geen lenzendoosje was geleverd bij mijn proeflenzen. En eentje van 1,5 jaar oud leek me onhygiënisch. “Maar als we daar dan toch zijn dan kan ik ook wel even kijken naar een nieuwe zonnebril.” Ja, en dat leverde me bovenstaande opmerking van Ferry op. Die stoer met zijn Ray-Ban zonnebril achter het stuur zat. Maar welke van zijn Ray-Ban’s het is, dat weet ik dan niet meer. Ik ben de tel kwijtgeraakt en ze lijken allemaal zo op elkaar. Ferry heeft namelijk een zwak voor Ray-Ban’s. In 2007 kocht hij zijn eerste in New York, in 2008 schafte hij er één aan op Malta en in 2009 eentje op Schiphol toen we naar Istanbul gingen?

Ik ben benieuwd wanneer hij voor de volgende Ray-Ban valt. Stiekem had ik dat zaterdag bij de opticien al verwacht. Maar uiteindelijk liepen we ‘slechts’ met één zonnebril naar huis: een stoere Versace voor Laura. Zonder sterkte. Laat de zonnestralen maar komen!